.⋆｡🌹˚
ต้อง(ห้าม)รัก
The Unspoken Vow
หมื่นล้านคำรัก
‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️
🌹 ตอนที่ 4: การล้ำเส้นที่ไร้การยับยั้ง
เหตุการณ์บนเนินเขาเมื่อวันก่อนยังคงฝังแน่นอยู่ในความรู้สึกของเมษา สัมผัสร้อนผ่าวที่เอวและลำคอราวกับตราประทับความเป็นเจ้าของของศิลา ทำให้เธอรู้สึกทั้งหวาดกลัวและตื่นเต้นอย่างประหลาด ความกระหายที่จะพิสูจน์ขีดจำกัดของเขาและของตัวเอง ถูกปลุกขึ้นมาจากอำนาจดิบเถื่อนของ 'คนสวน' ทำให้เธอไม่สามารถอยู่เฉยได้
แทนที่จะเก็บตัวเงียบเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะ เมษากลับตัดสินใจที่จะท้าทายอำนาจของศิลาอย่างชัดเจนมากขึ้น เธอต้องการพิสูจน์ขีดจำกัดของเขาและของตัวเอง
เมษาเดินลงไปที่ห้องครัวในช่วงเย็น เธอเห็นศิลากำลังนั่งอ่านเอกสารบางอย่างอย่างเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะกินข้าวในชุดเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ที่ดูสะอาดขึ้น แต่ก็ยังคงเป็นภาพลักษณ์ของคนงานที่แข็งแกร่ง
“ลุงคะ” เมษาเปิดฉากด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งอีกครั้ง “ฉันเบื่ออาหารในไร่แล้วค่ะ ฉันต้องการให้ลุงออกไปซื้ออาหารอิตาเลียนจากร้านในตัวเมืองมาให้ฉันเดี๋ยวนี้”
ศิลาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร แววตาของเขาเย็นเฉียบจนน่ากลัว
“อาหารในไร่มีมากมายครับคุณหนู และอร่อยพอสำหรับคนทั่วไป” ศิลาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “ผมไม่ใช่คนขับรถหรือเด็กส่งอาหาร ผมไม่ใช่คนรับใช้ส่วนตัวของคุณ”
“ลุงกำลังปฏิเสธคำสั่งของฉัน?” เมษาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะ ยกมือขึ้นกอดอกอย่างท้าทาย “ฉันเป็นแขกของเจ้าของไร่ เจ้านายของลุงนะ ฉันมีสิทธิ์ที่จะได้รับความสะดวกสบาย และลุงมีหน้าที่ดูแลฉันไม่ใช่หรือไงล่ะ?”
“ดูแลครับ” ศิลาวางปากกาลงช้าๆ เสียงปากกาที่กระทบกับพื้นไม้ดังฟังชัดในความเงียบ “แต่การดูแลของผมไม่ได้รวมถึงการรับใช้ตามอำเภอใจของคุณหนู”
ศิลายืนขึ้นเต็มความสูง เงาร่างที่สูงใหญ่ทาบทับลงบนร่างเล็กของเมษา ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้กลับกระตุ้นให้เมษาอยากลองดีมากขึ้น
“ถ้าลุงไม่ทำตามที่ฉันสั่ง” เมษาพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “ฉันจะโทรไปหาคุณอา แล้วบอกว่าลุงละเลยการดูแลฉัน”
ศิลาโน้มตัวเข้าหาเมษาอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
“คุณหนูคิดว่าการข่มขู่จะได้ผลกับผมเหรอครับ?” ศิลาพูดเสียงทุ้มต่ำ เขาใช้คำพูดที่บาดลึกถึงความสัมพันธ์ทางอำนาจที่เมษากำลังพยายามสร้าง
“ผมไม่กลัวการถูกไล่ออกหรอกครับคุณหนู” ศิลาพูดต่อ “แต่ผมอยากให้คุณหนูได้เรียนรู้ถึงบทลงโทษเล็กๆ น้อยๆ สำหรับการไม่เชื่อฟัง”
เมษาเริ่มรู้สึกถึงความตื่นเต้นที่อันตราย นี่คือสิ่งที่เธอรอคอย—การลงโทษที่นำมาซึ่งความตื่นเต้นอย่างประหลาด
“บทลงโทษอะไรล่ะ?” เธอถามอย่างท้าทาย แต่เสียงของเธอแฝงไว้ด้วยความสนใจอย่างไม่อาจปฏิเสธ
ศิลาเผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยอำนาจและความต้องการครอบครอง “ง่ายๆ ครับ”
เขาเดินไปที่ตู้เก็บของในห้องครัว และหยิบเชือกป่านเส้นหนาที่ใช้ผูกสิ่งของในไร่ขึ้นมา เชือกที่ดูดิบเถื่อนและหยาบกร้านในมือของเขานั้น คือสัญลักษณ์ของอำนาจคนงานที่กำลังจะถูกใช้ลดทอนสถานะคุณหนู
“วันนี้คุณหนูต้องรับใช้ผมแทนครับ” ศิลาพูดเสียงต่ำ สายตาที่จ้องมองเมษาทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกเปลื้องผ้า “ในฐานะผู้ถูกลงโทษ คุณหนูต้องพิสูจน์ว่าสามารถทำตามคำสั่งของผมได้ดีแค่ไหน”
เมษาเริ่มตื่นตระหนก แต่ก็ถูกตรึงไว้ด้วยความเร่าร้อนที่แผ่ออกมาจากชายตรงหน้า ความรู้สึกถูกคุกคามผสมกับความปรารถนาอยากรู้อยากลองคือยาพิษที่เธออยากลิ้มลอง
“ล...ลุงจะทำอะไรคะ”
“ไม่ต้องกลัวครับ” ศิลายิ้ม “ผมแค่จะลงโทษคุณหนูในแบบที่สุภาพที่สุด”
ศิลาเดินกลับมาหาเธอ และวางเชือกป่านเส้นหนาลงบนโต๊ะข้างๆ เธอ เขาใช้มือใหญ่ของเขาจับที่ข้อมือเล็กๆ ของเมษาเบาๆ แต่หนักแน่น
“คุณหนู” ศิลาออกคำสั่งเสียงดุดัน “ตอนนี้คุณต้องทำตามคำสั่งของผมทุกอย่าง ไม่ว่ามันจะน่าอับอายหรือน่าตื่นเต้นแค่ไหนก็ตาม”
เขาปล่อยมือจากข้อมือเธอ แต่ยื่นเชือกป่านเส้นนั้นให้เธอ
“คุณหนูถือเชือกเส้นนี้ไว้ในมือซ้าย และยื่นข้อมือขวามาให้ผมครับ”
เมษาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ การถูกบังคับให้ยื่นข้อมือที่อ่อนแอของตัวเองให้แก่ 'คนงาน' คือการยอมจำนนที่น่าอับอายที่สุด แต่เธอก็พบว่าตัวเองไม่สามารถปฏิเสธคำสั่งนั้นได้เลย
“ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย!”
“เพราะคุณหนูไม่เชื่อฟัง” ศิลาตอบ น้ำเสียงของเขาดุดันและไร้การประนีประนอม “และถ้าคุณหนูไม่ทำ... ผมจะถอดถอนอำนาจคุณหนูในแบบที่ผมเลือกเอง”
เมษาสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัว เธอรู้ดีว่าคำขู่นั้นเป็นจริง เธอจึงยอมจำนนต่อคำสั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ ด้วยมือที่สั่นเทา เธอจำต้องรับเชือกป่านที่หยาบกร้านไว้ในมือซ้าย เธอรู้สึกถึงกลิ่นดิน กลิ่นน้ำมันเครื่องจักรจากเชือกนั้น มันเป็นสัญลักษณ์ของ 'ของใช้คนงาน' ที่เธอกำลังถูกบังคับให้จับต้อง เธอค่อยๆ ยื่นข้อมือขวาที่เปลือยเปล่าให้ศิลาอย่างเชื่องช้า
ศิลาเผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและความเร่าร้อน เขาจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของเมษาโดยไม่ผ่อนปรน ก่อนจะค่อยๆ ใช้เชือกป่านเส้นนั้นผูกข้อมือขวาของเธอไว้กับข้อมือซ้ายที่กำเชือกไว้ การผูกนั้นแน่นหนาก็จริง แต่น่าแปลกที่มันไม่สร้างความเจ็บปวดอะไรแก่เธอ แต่เพียงพอที่จะตรึงการเคลื่อนไหวและสร้างสัญลักษณ์ที่สลักแน่นหนา
เมื่อเงื่อนปมนั้นผูกเสร็จ ร่างกายของเมษาอยู่ในท่าที่อ่อนแอที่สุด สองมือถูกตรึงไว้ด้วยเชือกป่านที่หยาบกร้าน การที่ต้องยืนอยู่ต่อหน้า 'คนงาน' ในสภาพนี้สร้างความอับอายอย่างแสนสาหัส แต่ลึกๆ แล้ว...มันคือความตื่นเต้นที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน
ศิลาเดินเข้าใกล้เมษาอีกครั้ง เขายื่นมือที่เต็มไปด้วยกลิ่นดินและเครื่องยนต์มาลูบไล้ไปตามเส้นเชือกป่านที่พันข้อมือเธอ
“เก่งมากครับคุณหนู” ศิลาพูดเสียงกระซิบข้างหู ความเร่าร้อนในน้ำเสียงของเขาสามารถเผาผลาญเธอได้ทั้งเป็น “ทีนี้ก็ไม่มีอะไรให้คุณหนูจับหรือทำร้ายใครได้แล้ว คุณหนูมีหน้าที่แค่รอรับคำสั่ง”
“บทลงโทษของผมวันนี้คือ...” ศิลาสั่ง เขาเว้นจังหวะอย่างจงใจเพื่อเพิ่มความตื่นเต้น “คุณหนูต้องไปนั่งคุกเข่าอยู่หน้าตู้เย็นในครัว และรอผมสั่งให้ทำอะไรต่อไป”
เมษาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ การคุกเข่าต่อหน้าคนงานในสภาพถูกผูกมัดคือการถูกลดทอนศักดิ์ศรีอย่างรุนแรง
การคุกเข่าคือท่าทางของการขอความเมตตา ไม่ใช่ท่าทางของ 'คุณหนู' เธอตระหนักว่าศิลาไม่ได้ต้องการแค่การเชื่อฟัง แต่ต้องการ ทำลาย ความเย่อหยิ่งของเธออย่างสิ้นเชิง
“ไม่นะ!” เธอปฏิเสธอย่างรุนแรง
ศิลาไม่พูดอะไรอีก เขาใช้มือใหญ่ของเขาจับที่ต้นคอของเมษาเบาๆ แต่ใช้แรงกดดันที่ทำให้เธอต้องยอมจำนน
“คุณหนูอยากให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ?” ศิลาถาม แววตาของเขาบ่งบอกว่าเขาพร้อมที่จะใช้กำลังทางกาย
เมษาสั่นเทาด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น เธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอถูกจับได้โดยอำนาจของศิลาอย่างสิ้นเชิง
ด้วยความอับอายที่ต้องก้มหัวให้ 'คนงาน' เมษาค่อยๆ คุกเข่าลงบนพื้นครัวที่เย็นเฉียบอย่างช้าๆ มือที่ถูกผูกมัดอยู่ด้านหลังทำให้เธอรู้สึกอ่อนแอและไร้ที่พึ่ง
ศิลาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเธออย่างสบายอารมณ์ เขาเหลือบมองเธอเพียงครู่ก่อนจะกลับไปอ่านเอกสารต่ออย่างเบื่อหน่าย ทิ้งให้เมษาอยู่ในท่าคุกเข่าที่น่าอับอาย ความเย็นจากพื้นกระเบื้องแผ่ซ่านเข้ามาที่ผิวเข่า แต่ความร้อนรุ่มในใจของเธอทำให้เธอไม่รู้สึกถึงมันเลย
’ความอับอายนี้...ทำไมมันถึงทำให้ฉันรู้สึกร้อนรุ่มและอยากถูกควบคุมมากกว่าเดิม’... ความคิดของเมษาเต็มไปด้วยความขัดแย้งที่เร่าร้อน เธอหลงใหลในอำนาจของเขาที่ปฏิเสธไม่ได้
“คุณหนูครับ” ศิลาพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากเอกสาร “ผมอยากดื่มน้ำเย็นๆ รบกวนคุณหนูคลานเข่าไปเปิดตู้เย็น และหยิบขวดน้ำออกมาวางไว้ที่พื้นข้างๆ เท้าผมหน่อยสิครับ”
เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธออย่างช้าๆ ดวงตาของเขาเปล่งประกายอย่างเร้าอารมณ์ “และก่อนที่คุณหนูจะคลานไปถึงตู้เย็น... บอกผมด้วยว่าคุณหนูเป็นของใคร”
เมษาเม้มปากแน่น ความปรารถนาที่จะทำตามคำสั่งอันน่าอับอายนี้ได้บดขยี้ความเย่อหยิ่งสุดท้ายของเธอ
“ฉัน... ฉันเป็น... ฉันเป็นของลุงค่ะ” เธอตอบเสียงสั่นพร่า
ศิลาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ดีมากครับ... คลานไปเดี๋ยวนี้”
กดอ่านตอนต่อไป >> ที่นี่ <<
.⋆｡🌶️🌿˚ และนอกจากนิยายโรมานซ์อ่านสนุกเรื่องนี้แล้ว คุณนักอ่านสามารถสนับสนุนผลงาน #นิยายรสแซ่บจัดจ้านจนนิพพานสีจมปูว์ ของ #แมงมุมใต้เตียง ที่แต่งจบแล้วพร้อมอ่านได้เลยได้ที่ comment หรือที่ BIO ตลอด 24 ชั่วโมง นะคะ ✨👇✨ สุดปัง สุดปัง กำลังรับนักอ่านจำนวนไม่จำกัด!
#นิยาย | #อ่านนิยาย | #eBook | #romancenovels | #fiction | #นิยายอ่านสนุกทุกเทศกาล #2025trend #ตำนานรักของเทพเจ้า
แวะชม แวะอ่าน แวะโหลดนิยายรสแซ่บจัดจ้านที่ใครก็อยากมีไว้อ่านก่อนนอนทุกคืนที่นี่*
.⋆｡˚ นิยายเขาอ่านแล้วปวดใจ ... มาอ่านนิยายที่ Blog เค้าเอามั้ย เธอจะได้แต่เรื่องปวดเอว~* สุดปัง
คำอธิบาย: 👑 อย่าลืมมาเป็นนักอ่าน VIP ของเราเพื่อรับสิทธิพิเศษเข้าถึงนิยายรักเรื่องใหม่ รวมถึงนิยายแปลสุดคลาสสิก อ่านได้เลยใน BLOG สุดเก๋ สุดคลู ที่จะมอบให้แก่นักอ่าน VIP ที่น่ารักที่สุดเท่านั้น เมื่อคุณนักอ่านสะสมครบเงื่อนไขแล้วสามรถ inbox นิยายในคลังของคุณมาอวดกันได้และรับ link ไปเลย! มีนิยายให้เอา เอ้ย! ให้อ่าน 2 เรื่องพิเศษแล้วและจะทะยอยวางอย่างต่อเนื่องนะคะ 👑 *รับสิทธิพิเศษอ่านนิยายรสเข้มข้นใหม่ๆ อ่านจบเรื่องเลยได้ฟsี 12 เรื่องสั้น และ 1 เรื่องยาว*
🔺กดรับ link นิยายได้ที่รูปภาพบนนี้
