* ✨👇✨ กดรับ Link นิยายรสแซ่บได้ที่ปกทุกปกที่นี่เลยจ้าา ✨👇✨ *

niyayZAP Related E-Books Related E-Books Related E-Books Related E-Books Series E-Books niyayZAP Related E-Books Series E-Books Series E-Books Related E-Books Series E-Books Series E-Books Related E-Books Series E-Books Related E-Books Series E-Books Series E-Books Series E-Books Related E-Books Series E-Books Related E-Books Series E-Books Series E-Books Series E-Books Series E-Books Series E-Books Series E-Books niyayZAP Series เจ้าสาวหญ้าอ่อน Series เจ้าสาวหญ้าอ่อน Series เจ้าสาวหญ้าอ่อน Series เจ้าสาวหญ้าอ่อน Series เจ้าสาวหญ้าอ่อน niyayZAP Series E-Books Series E-Books Series E-Books Series E-Books niyayZAP niyayZAP niyayZAP niyayZAP niyayZAP Related E-Books niyayZAP niyayZAP Related E-Books Series E-Books Series E-Books  Series E-Books

วันจันทร์ที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569

ต้อง(ห้าม)รัก ♓ Pisces | บทที่ 5

ต้อง(ห้าม)รัก  12 ♓ Pisces  โดย: AI & NIYAY1000ZAB

.⋆。🧸˚

Under the Shadowed Glass

เขตอำนาจของหัสดิน

ต้อง(ห้าม)รัก

12 ♓ Pisces

โดย: AI & NIYAY 1000 ZAAB

‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️

เขาคือเจ้าของอาณาจักรบันเทิงที่ไม่มีใครแตะต้องได้

เธอคือเด็กสาวที่เดินเข้ามาในพื้นที่ต้องห้ามโดยไม่ขออนุญาต

ห้องทำงานชั้นบนสุดไม่เคยมีใครขึ้นไป แหวนสีดำบนมือของเขาไม่เคยถูกถอด และหัวใจของเขาไม่เคยเปิดอีกครั้งหลังการสูญเสีย

จนกระทั่งเธอเลือกจะยืนอยู่ตรงนั้น

ไม่ใช่ในฐานะเด็กฝึกงาน แต่ในฐานะผู้หญิงที่ไม่ยอมเป็นเงา

เกมเริ่มจากการทดสอบ จบลงด้วยการเลือก

และการยอมแพ้ของผู้ควบคุม อาจเป็นชัยชนะที่แท้จริงของความรัก

Dominant–Submissive/Age Gap/Forbidden Love 

โทน: Luxury Ultra Realistic | Psychological Power Play

ตอนที่ 5: บาดแผลที่เยียวยา

กลางดึกของเพนต์เฮาส์มีเสียงเครื่องปรับอากาศเดินเบา ๆ แทรกกับเสียงเมืองที่ลอดขึ้นมาจากเบื้องล่างเหมือนคลื่นไกล ๆ เพลงอุษานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานชั้นล่าง แสงไฟตั้งโต๊ะสีอุ่นตกกระทบปลายนิ้วของเธอที่กำลังไล่บรรทัดสุดท้ายของเอกสาร กลิ่นกระดาษใหม่ผสมกับกลิ่นกาแฟที่เย็นชืดแล้วลอยบาง ๆ อยู่ในอากาศ ความเงียบเหมือนผ้าผืนหนาคลุมทั้งชั้นไว้ จนกระทั่งเสียงบางอย่างดังขึ้นจากด้านบน เป็นเสียงครางต่ำที่ขาดหายเหมือนคนกำลังวิ่งอยู่ในที่แคบ

เธอหยุดมือ ปลายนิ้วค้างอยู่บนกระดาษ เสียงนั้นมาอีกครั้ง คราวนี้ชัดกว่าเดิม คล้ายลมหายใจที่สะดุดกับความทรงจำ เธอปิดแฟ้มอย่างระวัง รู้สึกได้ถึงจังหวะของหัวใจที่เร่งขึ้นโดยไม่มีเหตุผลต้องอธิบาย แสงไฟในห้องทำงานสะท้อนเงาของเธอบนกระจกบานสูงก่อนที่เธอจะเดินไปยังบันได เสียงส้นเท้าของเธอเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่ายังดังพอให้รับรู้ถึงการเคลื่อนไหวในความเงียบ

ระยะห่างระหว่างชั้นล่างกับห้องนอนของเขาไม่เคยยาวขนาดนี้ บันไดไม้รับน้ำหนักของเธอทีละขั้น กลิ่นสะอาดของน้ำยาถูพื้นลอยขึ้นบาง ๆ เมื่อเธอจับราว มือของเธอเย็นกว่าปกติ ทั้งที่อากาศในบ้านถูกควบคุมอย่างสม่ำเสมอ เสียงครางนั้นดังอีกครั้ง คราวนี้มีคำพูดปนอยู่ข้างใน เป็นคำที่แตกออกจากลมหายใจของเขาเหมือนคนพยายามคว้าอะไรบางอย่างที่กำลังจมหาย

ประตูห้องนอนไม่ได้ล็อก ลูกบิดเย็นใต้ฝ่ามือของเธอ เธอเคาะหนึ่งครั้ง รอเพียงจังหวะสั้น ๆ ที่ไม่มีคำตอบกลับมา นอกจากเสียงผ้าปูที่นอนเสียดสีกับมือของเขา เธอเปิดประตูเข้าไปช้า ๆ แสงไฟหัวเตียงเปิดค้างไว้ เหลืองนวลจนเห็นเงาของเขาพาดยาวบนผนัง หัสดินนอนตะแคง ใบหน้าขมวดแน่น เส้นเลือดข้างขมับเต้นเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ มือของเขากำผ้าปูที่นอนจนยับย่น

“อย่าไป…”

เสียงของเขาหลุดออกมาเหมือนคนกลั้นหายใจอยู่ใต้น้ำ เพลงอุษาก้าวเข้าไปใกล้เตียง เธอไม่ได้เอื้อมแตะทันที ปล่อยให้สายตาของเธอปรับกับเงามืด และปล่อยให้เสียงลมหายใจของเขาเติมเต็มพื้นที่ระหว่างกัน ชื่อของผู้หญิงคนหนึ่งหลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา ชัดพอให้ได้ยิน และชัดพอให้เข้าใจว่าชื่อนั้นเคยมีน้ำหนักในชีวิตของเขา

ระยะห่างระหว่างปลายเตียงกับตัวเธอสั้นลงทุกก้าว เธอนั่งลงบนขอบเตียงของเขาอย่างระวัง ที่นอนยุบตัวเล็กน้อยตามน้ำหนักของเธอ ลมหายใจของเขากระตุกเมื่อสัมผัสถึงการเคลื่อนไหวใกล้ตัว มือของเขาเอื้อมมาคว้าข้อมือของเธอทันที แรงบีบหนักจนเธอรู้สึกได้ถึงปลายนิ้วของเขาที่ฝังลงบนผิว

“คุณหัสดิน”

เสียงของเธออยู่ในระดับเดียวกับลมหายใจของเขา

เขาลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตายังพร่าเหมือนมีหมอกบางคลุมอยู่ มือของเขายังไม่ปล่อย เธอขยับเข้าไปใกล้เตียงอีกนิด ลดระยะที่เขาต้องเอื้อม กลิ่นเหงื่อจาง ๆ จากผิวของเขาผสมกับกลิ่นน้ำหอมสะอาดที่เขาใช้ในตอนเย็น กลิ่นนั้นยังคงอยู่ในปลอกหมอนและแผ่นอกของเขา

“ฉันไม่ใช่เธอ”

คำพูดของเธอไม่ได้แข็งกร้าว เพียงวางลงตรงกลางระหว่างพวกเขา

ดวงตาของเขาค่อย ๆ โฟกัส ใบหน้าของเธอชัดขึ้นในสายตาของเขา ความสับสนค่อย ๆ จางลงเหมือนหมอกที่ถูกลมพัด มือของเขาคลายแรงบีบช้า ๆ แต่ยังคงจับอยู่ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยแล้วภาพตรงหน้าจะหายไป

“ผมขอโทษ”

เสียงของเขาแหบต่ำจากลมหายใจที่ยังไม่เข้าที่

เธอส่ายหน้าเบา ๆ ปลายนิ้วของเธอแตะหลังมือของเขาแทนคำตอบ ผิวของเขายังอุ่นจากความฝันที่ตามหลอก รอยแดงจาง ๆ ปรากฏบนข้อมือของเธอเมื่อเขาปล่อยในที่สุด เขานั่งพิงหัวเตียง ลมหายใจยังลึกและไม่สม่ำเสมอ แสงไฟหัวเตียงสร้างเงาของเขาบนผนังเหมือนคนที่แบกน้ำหนักบางอย่างไว้บนไหล่

“คุณไม่จำเป็นต้องไล่มันออกไปคนเดียวทุกคืน”

เสียงของเธอวางตัวนิ่งในห้อง

เขาไม่ตอบทันที เพียงมองใบหน้าของเธอเหมือนกำลังวัดระยะใหม่ ระยะห่างระหว่างเตียงกับประตูยังเท่าเดิม แต่ระยะระหว่างสายตาของเขากับสายตาของเธอเปลี่ยนไป เธอเห็นร่องรอยเหนื่อยล้าตามปลายหางตาของเขา เห็นเงาที่แสงไฟแตะไม่ถึง

เธอขยับอย่างช้า ๆ เข่าของเธอวางลงและจมลงข้างสะโพกของเขา ฝ่ามือนุ่มบางวางบนแผ่นอกของเขาเหนือผ้าบางของเสื้อที่เขาสวมก่อนนอนเสมอ จังหวะหัวใจของเขายังเต้นแรงใต้ฝ่ามือของเธอ ปลายนิ้วของเธอไล่ตามแนวกระดูกไหปลาร้าอย่างระวัง เหมือนกำลังเรียนรู้ภูมิประเทศของบาดแผลที่มองไม่เห็น

“คุณยังหายใจไม่ทั่ว”

คำพูดของเธอเบาจนเกือบกลืนกับเสียงเครื่องปรับอากาศ

เขามองมือของเธอที่วางอยู่บนอกของเขา ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตา ไม่มีคำสั่งจากเขาในสายตานั้น เพียงความนิ่งที่รอการตัดสินใจของเธอ เพลงอุษาเลื่อนมือขึ้นไปที่ต้นคอของเขา ปลายนิ้วของเธอแตะเส้นผมที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อย เธอไม่รีบร้อน ไม่เร่งจังหวะของเขา เพียงขยับตัวเข้าไปใกล้จนลมหายใจของเธอแตะปลายคางของเขา

“ฉันอยู่ตรงนี้”

เธอพูดเหมือนวางของชิ้นหนึ่งลงบนโต๊ะอย่างมั่นคง

ลมหายใจของเขาค่อย ๆ ยาวขึ้น มือของเขาวางอยู่บนผ้าปูเตียง ไม่ได้เอื้อมมาดึงเธอเข้าไปใกล้ ทว่าก็ไม่ได้ผลักออก เพลงอุษาเอนตัวลงเล็กน้อย ริมฝีปากของเธอแตะที่มุมปากของเขาอย่างแผ่วเบา จูบสั้นที่ไม่เรียกร้อง เพียงสัมผัสแล้วถอยออกเพื่อดูปฏิกิริยา

เขายังนิ่ง ความนิ่งนั้นทำให้จูบของเธอเหมือนหยดน้ำที่ตกลงบนผิวน้ำเรียบ เธอขยับเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้ริมฝีปากของเธอแนบแน่นขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วของเธอเลื่อนลงมาที่แผ่นอกของเขาอีกครั้ง สัมผัสถึงกล้ามเนื้อที่ยังเกร็งอยู่ใต้ผิว

“คุณนี่มันผีไม่กลัวน้ำมนต์จริงๆ”

เธอพึมพำเบา ๆ ใกล้ริมฝีปากของเขา เมื่อรู้ว่าเขายังดื้อจะเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว

เขาลืมตาขึ้นเต็มที่ คราวนี้ไม่มีเงาฝันร้ายหลงเหลือ มือของเขายกขึ้นจับข้อมือของเธออีกครั้ง แรงบีบมั่นคงกว่าเดิม ราวกับตั้งใจให้เธอหยุดการเคลื่อนไหว

“พอ”

เสียงของเขาไม่ดัง แต่ชัดเจน

ก่อนที่เธอจะทันขยับ เขาพลิกตัวเธอลงบนที่นอน แผ่นหลังของเธอสัมผัสความเย็นของผ้าปู เตียงยวบลงใต้ร่างของเขาที่คร่อมเหนือเธอ มือของเขาจับเอวของเธอแน่นพอให้รู้ตำแหน่งที่เธอนอนอยู่ ใบหน้าของเขาอยู่เหนือใบหน้าของเธอในระยะที่ลมหายใจปะทะกัน

“อย่าใช้ความอ่อนโยนของคุณมานำผม”

คำพูดของเขาไหลช้า ๆ ใกล้ผิวของเธอ

เพลงอุษามองเขาโดยไม่หลบ มือของเธอเลื่อนขึ้นแตะต้นคอของเขาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ปลอบ เพียงรับรู้ถึงอำนาจที่เขาดึงกลับคืนมา เธอรู้สึกถึงหัวใจของเขาที่เต้นสม่ำเสมอขึ้นใต้ฝ่ามือของเธอ

“ฉันไม่ได้พยายามนำ”

เสียงของเธอราบเรียบ

เขาก้มลงจูบเธอ จูบที่ช้ากว่าเดิมและลึกกว่าเดิม มือของเขาเลื่อนตามแนวลำตัวของเธอผ่านเนื้อผ้าอย่างมั่นคง ไม่รีบร้อน ไม่ปล่อยให้เธอชิงจังหวะกลับคืน ระยะห่างระหว่างร่างของทั้งสองหายไปทีละน้อย ใต้ผ้าห่มสีเข้ม เสียงผ้าขยับเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหวของขาของเขาและสะโพกของเธอ

ลมหายใจของทั้งคู่ผสมกันจนแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร ปลายนิ้วของเธอกดลงบนไหล่ของเขา รับรู้ถึงความแข็งแรงที่ไม่ได้สั่นไหวอีกแล้ว มือของเขาโอบรอบเอวของเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย เหมือนยืนยันว่าร่างของเธออยู่ตรงนี้ ไม่ใช่ภาพในความฝัน

เขาผละจูบออกช้า ๆ หน้าผากของเขาแตะหน้าผากของเธอ เงาของพวกเขาซ้อนกันบนผนังจากแสงไฟหัวเตียงที่ยังเปิดค้าง

“อย่าหนี ถ้าผมรั้ง”

เสียงของเขาเบาลงจนเกือบเป็นลมหายใจ

เพลงอุษาเลื่อนมือของเธอจากต้นคอลงมาตามแผ่นหลังของเขาอย่างช้า ๆ รับรู้ถึงความร้อนของผิวใต้ฝ่ามือ เธอไม่ได้ตอบด้วยคำพูด เพียงดึงเขาเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนไม่มีช่องว่างเหลืออยู่

เธอไม่หนี

และเขาก็ไม่ปล่อย

ค่ำคืนนั้นเคลื่อนผ่านอย่างช้า ๆ ใต้ผ้าห่มสีเข้ม แสงไฟหัวเตียงยังสาดเงาอ่อนบนพื้น เสียงลมหายใจหนักสลับกับจังหวะนิ่งยาว ไม่มีความรีบร้อนในสัมผัสของเขา และไม่มีการชิงจังหวะในสัมผัสของเธอ ระยะห่างที่เคยคั่นกลางระหว่างอำนาจกับความเปราะบางค่อย ๆ หดสั้นลงด้วยการเคลื่อนไหวที่ตั้งใจ

ก่อนรุ่งสาง แสงแรกของวันเล็ดลอดผ่านผ้าม่านบางเป็นเส้นสีเงินบนปลายเตียง หัสดินนอนตะแคง แขนของเขาพาดเอวของเธอโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจของเขาลึกและสม่ำเสมอ เพลงอุษามองเสี้ยวหน้าของเขาในแสงเช้า เห็นเงาของความเหนื่อยล้าที่จางลง

เธอไม่ขยับออกจากวงแขนของเขา เพียงยกมือขึ้นแตะข้อมือของเขาที่วางอยู่บนเอวของเธอ ปลายนิ้วของเธอรับรู้ถึงชีพจรที่เต้นนิ่งใต้ผิว ระยะห่างระหว่างพวกเขาในเช้าวันนั้นไม่ใช่ระยะของเกมอีกต่อไป หากเป็นระยะของคนสองคนที่เพิ่งเห็นบาดแผลของกันและกันชัดขึ้นกว่าที่เคยเห็นในแสงกลางวัน

กดอ่านตอนต่อไป >> ที่นี่ << รอแพร่บนึ่งนะ

.⋆。🌶️🌿˚ และนอกจากนิยายโรมานซ์อ่านสนุกเรื่องนี้แล้ว คุณนักอ่านสามารถสนับสนุนผลงาน #นิยายรสแซ่บจัดจ้านจนนิพพานสีจมปูว์ ของ #แมงมุมใต้เตียง ที่แต่งจบแล้วพร้อมอ่านได้เลยได้ที่ comment หรือที่ BIO ตลอด 24 ชั่วโมง นะคะ ✨👇✨ สุดปัง สุดปัง กำลังรับนักอ่านจำนวนไม่จำกัด!
#นิยาย | #อ่านนิยาย | #eBook | #romancenovels | #fiction  | #นิยายอ่านสนุกทุกเทศกาล #2025trend #ตำนานรักของเทพเจ้า

 แวะชม แวะอ่าน แวะโหลดนิยายรสแซ่บจัดจ้านที่ใครก็อยากมีไว้อ่านก่อนนอนทุกคืนที่นี่*

Niyay Z A P !
.⋆。˚ นิยายเขาอ่านแล้วปวดใจ ... มาอ่านนิยายที่ Blog เค้าเอามั้ย เธอจะได้แต่เรื่องปวดเอว~* สุดปัง
คำอธิบาย:  👑 อย่าลืมมาเป็นนักอ่าน VIP ของเราเพื่อรับสิทธิพิเศษเข้าถึงนิยายรักเรื่องใหม่ รวมถึงนิยายแปลสุดคลาสสิก อ่านได้เลยใน BLOG สุดเก๋ สุดคลู ที่จะมอบให้แก่นักอ่าน VIP ที่น่ารักที่สุดเท่านั้น เมื่อคุณนักอ่านสะสมครบเงื่อนไขแล้วสามรถ inbox นิยายในคลังของคุณมาอวดกันได้และรับ link ไปเลย! มีนิยายให้เอา เอ้ย! ให้อ่าน 2 เรื่องพิเศษแล้วและจะทะยอยวางอย่างต่อเนื่องนะคะ 👑 *รับสิทธิพิเศษอ่านนิยายรสเข้มข้นใหม่ๆ อ่านจบเรื่องเลยได้ฟsี 12 เรื่องสั้น และ 1 เรื่องยาว*

นิยาย : อ่านฟรี
🔺กดรับ link นิยายได้ที่รูปภาพบนนี้


ต้อง(ห้าม)รัก ♓ Pisces | บทที่ 4

ต้อง(ห้าม)รัก  12 ♓ Pisces  โดย: AI & NIYAY1000ZAB

.⋆。🧸˚

Under the Shadowed Glass

เขตอำนาจของหัสดิน

ต้อง(ห้าม)รัก

12 ♓ Pisces

โดย: AI & NIYAY 1000 ZAAB

‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️

เขาคือเจ้าของอาณาจักรบันเทิงที่ไม่มีใครแตะต้องได้

เธอคือเด็กสาวที่เดินเข้ามาในพื้นที่ต้องห้ามโดยไม่ขออนุญาต

ห้องทำงานชั้นบนสุดไม่เคยมีใครขึ้นไป แหวนสีดำบนมือของเขาไม่เคยถูกถอด และหัวใจของเขาไม่เคยเปิดอีกครั้งหลังการสูญเสีย

จนกระทั่งเธอเลือกจะยืนอยู่ตรงนั้น

ไม่ใช่ในฐานะเด็กฝึกงาน แต่ในฐานะผู้หญิงที่ไม่ยอมเป็นเงา

เกมเริ่มจากการทดสอบ จบลงด้วยการเลือก

และการยอมแพ้ของผู้ควบคุม อาจเป็นชัยชนะที่แท้จริงของความรัก

Dominant–Submissive/Age Gap/Forbidden Love 

โทน: Luxury Ultra Realistic | Psychological Power Play

ตอนที่ 4 Escalation: เกมที่เริ่มควบคุมไม่ได้

หมอกสีเทาเงินคลุมแม่น้ำตั้งแต่ฟ้ายังไม่เปิดเต็มที่ แสงแรกซึมผ่านกระจกบานสูงของเพนต์เฮาส์อย่างเชื่องช้า คล้ายมือที่ค่อย ๆ ไล้ผ่านพื้นไม้สีเข้มแล้วหยุดนิ่งอยู่ตรงปลายพรม เสียงเครื่องชงกาแฟทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไอน้ำลอยขึ้นแตะผิวแก้วก่อนเลือนหายไปกับอากาศเย็น กลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่น Oud จากผิวของเขา กลายเป็นชั้นกลิ่นที่หนักกว่าเมื่อวาน ราวกับเช้านี้มีบางอย่างเพิ่มแรงกดอยู่ใต้ผิวบ้านทั้งหลัง

หัสดินยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว เสื้อเชิ้ตสีเข้มแนบไปกับแผ่นหลังของเขา แขนเสื้อพับขึ้นเผยเส้นเอ็นที่ข้อมือซึ่งขยับตามจังหวะการจับแก้วกาแฟ มือของเขาไม่สั่น แต่ลมหายใจลึกกว่าปกติเล็กน้อย เงาของเขาทาบยาวบนพื้น เมื่อเสียงระบบปลดล็อกดังขึ้น เขาไม่ได้หันไปทันที เพียงยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ แล้วปล่อยให้เงาของใครอีกคนค่อย ๆ ซ้อนทับเข้ามาใกล้

เพลงอุษาเข้ามาก่อนเวลาอีกครั้ง เสื้อคลุมสีอ่อนพาดไหล่ของเธออย่างพอดี เส้นผมรวบต่ำเผยต้นคอที่รับแสงเช้า เธอหยุดตรงขอบครัว สูดลมหายใจเข้า กลิ่นกาแฟกับกลิ่นผิวของเขาทำให้หัวใจของเธอขยับแรงขึ้นครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับสู่จังหวะที่เธอควบคุมได้ ปลายนิ้วของเธอแตะขอบกระเป๋าเอกสารแน่นแล้วคลายออกอย่างไม่ให้ใครเห็น

เขาวางแฟ้มเอกสารหนาหลายเล่มลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบพื้นไม้ดังชัดพอให้รับรู้ถึงน้ำหนักของมัน เงาของแฟ้มทอดยาวไปจนเกือบแตะปลายรองเท้าของเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองยังคงมากกว่าสองก้าว แต่แรงกดในอากาศกลับใกล้กว่านั้น

“ภายในเย็นนี้”

เสียงของเขาเรียบต่ำ

“ผมต้องการคำตอบที่ไม่ซ้ำกับใคร”

เพลงอุษารับแฟ้มด้วยสองมือ ปลายนิ้วของเธอไล้สันกระดาษเหมือนกำลังวัดอุณหภูมิของงาน สายตาอ่านหัวข้อคร่าว ๆ โดยไม่ขมวดคิ้ว เธอพยักหน้าเพียงเล็กน้อย

“รับทราบค่ะ”

คำตอบของเธอสั้น แต่มั่นคง

ตลอดช่วงสาย เธอนั่งทำงานที่โต๊ะด้านล่าง ผนังกระจกใสสะท้อนภาพของเธอซ้อนกับเงาของเขาที่นั่งอีกฝั่ง เสียงปลายนิ้วแตะแป้นพิมพ์ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไม่เร่ง ไม่ช้า หัสดินมองผ่านกระจก เห็นเธอหยุดบางครั้งเพื่อจดบันทึกสั้น ๆ เห็นคิ้วของเธอขยับเข้าหากันเพียงเสี้ยววินาทีแล้วคลายออกเมื่อเธอเลือกตัดบางประเด็นทิ้ง การตัดสินใจของเธอไม่ลังเลจนเกินไป และไม่เร่งจนขาดความระมัดระวัง

บ่ายคล้อย แสงแดดอุ่นขึ้นจนพื้นไม้สะท้อนสีทองบาง ๆ เขาเดินออกจากห้องกระจกโดยไม่ส่งสัญญาณล่วงหน้า หยุดยืนข้างโต๊ะของเธอในระยะที่ใกล้พอให้กลิ่นของเขาแตะจมูกเธออีกครั้ง เพลงอุษาเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตานิ่งเหมือนกำลังรอการชั่งน้ำหนัก

เขาเลื่อนเอกสารที่เธอเรียบเรียงแล้วขึ้นอ่าน สายตาไล่ผ่านบรรทัดที่เธอเขียนอย่างกระชับแต่ลึกพอให้เห็นมุมที่ซ่อนอยู่ เขาอ่านนานกว่าที่ตั้งใจไว้ เงาของเขาทาบลงบนหน้ากระดาษจนตัวอักษรบางคำจมหายไปในเงานั้น

“คุณตัดประเด็นนี้ออกทำไม”

เสียงของเขาต่ำ

เธอสบตาเขาโดยไม่หลบ

“เพราะมันเป็นกับดักที่อีกฝ่ายอยากให้เรามองค่ะ”

คำตอบของเธอชัด ไม่สั่น

เขาวางเอกสารลงช้า ๆ ปลายนิ้วของเขาแตะขอบโต๊ะแล้วเคาะเบา ๆ หนึ่งครั้งเหมือนกำลังทดสอบจังหวะของคำตอบนั้น ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองลดลงเล็กน้อยเมื่อเขาเอนตัวเข้ามาโดยไม่รู้ตัว

“ใครสอนให้คุณคิดแบบนี้”

น้ำเสียงของเขาเรียบ

เพลงอุษามองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา

“คุณค่ะ”

คำตอบของเธอไม่เอาใจ และไม่ถอย

แววบางอย่างผ่านเข้ามาในดวงตาของเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะหันกลับไปยังห้องทำงานด้านใน ประตูเลื่อนปิดเกือบสนิท แล้วเสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้งจากด้านหลังบานกระจก

“เย็นนี้มีแขก”

คำสั่งสั้น ถูกวางไว้เหมือนหมากตัวใหม่บนกระดาน

เมื่อค่ำมาถึง เมืองด้านล่างเริ่มสว่างขึ้นทีละจุด แสงไฟสะท้อนบนกระจกบานสูงจนเงาของคนในห้องซ้อนทับกับภาพเมือง เพนต์เฮาส์ถูกจัดเตรียมเรียบร้อย แก้วคริสตัลวางเรียงอย่างพอดี เพลงอุษาเปลี่ยนเสื้อคลุมเป็นชุดโทนเข้ม สุภาพกว่าเดิม ปลายนิ้วของเธอเกลี่ยชายเสื้อเบา ๆ ก่อนเดินไปยืนในตำแหน่งที่ไม่รุกล้ำ แต่ชัดเจนว่าเธอมีที่ยืน

เสียงกริ่งประตูดังขึ้น หัสดินเดินไปเปิดเอง นักแสดงสาวที่กำลังเป็นข่าวก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นน้ำหอมสดใสที่ทิ้งประกายบางอย่างในอากาศ กลิ่นนั้นลอยตัดกับกลิ่นของบ้านจนเกิดชั้นกลิ่นใหม่ที่แหลมกว่าเดิม มือของเธอจับแขนของเขาอย่างคุ้นเคย ริมฝีปากของเธอแตะข้างแก้มเขาเบา ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

เพลงอุษายืนอยู่ไม่ไกล สายตาเธอไม่หลบ ไม่ท้าทาย เพียงนิ่งพอให้ใครที่มองนานพอจะเห็นปลายนิ้วที่เกร็งขึ้นของเธอ นักแสดงสาวปรายตามองเธอเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับไปสนทนากับเขาอย่างสนิทสนม

“ไม่ได้บอกว่าจะมีใครอยู่ด้วย”

เสียงของแขกสาวแฝงความไม่พอใจบางเบา

หัสดินไม่ได้ดึงแขนออก แต่ก็ไม่ได้กระชับตอบ เขาเหลือบมองเพลงอุษาเพียงครู่เดียว เหมือนกำลังวัดแรงกดในห้อง

เพลงอุษาก้าวเข้ามาอีกครึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงเล็กน้อย แต่ยังเว้นพื้นที่ให้แขกยืน

“ฉันเป็นผู้ช่วยของคุณหัสดินค่ะ”

เสียงของเธอเรียบ

หากแขกสาวคนสวยหัวเราะเบา ๆ

“อยู่ถึงเย็นแบบนี้ด้วยเหรอ”

คำถามนั้นทิ้งเงาเล็ก ๆ ลงบนพื้นที่ว่างระหว่างพวกเขา

เพลงอุษาสบตาอีกฝ่าย

“ฉันทำงานตามเวลาของเขาค่ะ”

คำตอบของเธอวางตรง ไม่ขยับหนี

ค่ำคืนนั้นผ่านไปด้วยบทสนทนาที่เขาคุมจังหวะเอง เขาไม่ปล่อยให้แขกสาวก้าวล้ำเข้าใกล้เกินจำเป็น และไม่เปิดช่องให้การแตะต้องใดตีความเกินจริง เพลงอุษาเติมน้ำ เสิร์ฟเครื่องดื่ม จดจำรายละเอียดเล็ก ๆ จากคำพูดที่หลุดออกมา เงาของทั้งสามคนเคลื่อนไหวบนกระจกบานสูงเหมือนฉากที่ไม่มีเสียงดนตรี

ประตูปิดลงพร้อมเสียงล็อกอัตโนมัติดังคลิกเบาๆ เมื่อแขกสาวของเขากลับออกไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมสดใสที่ยังติดอยู่บนผิวเสื้อของเขา ความเงียบกลับมาหนักกว่าเดิม หัสดินเดินผ่านเธอไปทางบันไดแต่เขาก็หยุดก้าวลง ปลายนิ้วของเขาขยับเพื่อปลดกระดุมข้อมือช้า ๆ เหมือนไม่มีความรีบร้อนอะไรเลย

“เหนื่อยไหม”

เสียงของเขาเรียบ

เธอเงยหน้าขึ้น

“ไม่ค่ะ”

คำตอบสั้นเกินความจำเป็น

เขาหยุดในระยะที่ใกล้พอให้กลิ่นของแขกผู้หญิงที่ยังติดบนผิวเสื้อของเขาละเมิดลมหายใจของเธออีกครั้ง เพลงอุษาขยับถาดในมือ ตั้งใจจะเดินผ่านเขาออกไป แต่ปลายนิ้วของเขาจับข้อมือของเธอไว้ แรงกดแม้ไม่มีความรุนแรงอะไร ทว่าไม่เปิดทางให้ผ่านไปโดยง่าย

“มองผมแบบนั้นทำไม”

เสียงของเขาต่ำลง

เธอสบตาเขา

“แบบไหนคะ”

ลมหายใจของเธอช้าลงเล็กน้อย

เขาก้มลงเล็กน้อย ระยะห่างเหลือเพียงช่วงลมหายใจ

“แบบที่อยากดึงใครบางคนออกให้ห่างจากแขนของผม”

คำพูดของเขาไม่ใช่คำถาม

ปลายนิ้วของเธอเกร็งเล็กน้อยใต้นิ้วมือของเขา ก่อนจะผ่อนคลายลง

“คุณไม่ได้ดึงแขนของคุณออก”

เสียงของเธอเบา แต่คม

เขามองเธออยู่นาน แววตาเข้มขึ้นเล็กน้อย

“ผมไม่จำเป็นต้องทำ ถ้าผมไม่ได้ให้ความหมาย”

คำตอบนั้นเรียบ ไม่ปลอบ และไม่อธิบายเพิ่ม

เพลงอุษาดึงข้อมือของเธอออกช้า ๆ เธอไม่ถอย เพียงยืนอยู่ตรงนั้น กลิ่นน้ำหอมที่ติดบนผิวเสื้อของเขายังลอยอยู่

“กลิ่นยังอยู่”

เธอพูดเพิ่ม เบา

เขามองเธออีกครั้ง สายตาไล่จากดวงตาลงมาถึงริมฝีปากของเธอ

“คุณหึง”

น้ำเสียงของเขานิ่ง

เธอไม่ตอบ แต่เงยหน้ามองเขาตรง ๆ จังหวะการหายใจของเธอชัดขึ้นเล็กน้อย

เขาก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว จนเธอต้องเอนหลังเล็กน้อยเพราะแรงกดของระยะ มือของเขายกขึ้น ปลายนิ้วแตะวางที่ใต้ปลายคางนุ่มบางของเธออย่างเบามือ

“พูดออกมา”

เสียงของเขาหนักกว่าเดิม

เพลงอุษากลืนน้ำลายช้า ๆ

“ฉันไม่ชอบค่ะ”

คำพูดของเธอไม่ร้องขอสิทธิ์ และไม่ตั้งเงื่อนไข

ลมหายใจของเขาเปลี่ยนจังหวะ เขาโน้มตัวลง ริมฝีปากของเขาแตะริมฝีปากของเธอในระยะที่ไม่มีช่องว่างให้คำถาม จูบนี้หนักแน่นและชัดเจน มือของเขาดึงเธอเข้ามาแนบอกเต็มระยะ กลิ่นน้ำหอมที่ติดบนเสื้อของเขาค่อย ๆ จางลงใต้กลิ่นผิวของเธอ ปลายนิ้วของเธอกำผ้าเสื้อของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว

เขาถอนริมฝีปากออกเพียงเล็กน้อย หน้าผากแตะหน้าผากของเธอ ลมหายใจของทั้งสองผสมกันในพื้นที่เดียว

“ถ้าจะหึง ก็หึงต่อหน้าผม”

เสียงของเขาแผ่วแต่ชัด

มือของเขาเลื่อนลงโอบเอวของเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย ไม่มีความรุนแรง แต่ชัดว่าเธออยู่ในอ้อมแขนของเขา

“พื้นที่นี้ ผมเลือกให้คุณยืน”

คำพูดของเขาไม่หวาน ทว่าแน่นพอให้เธอรับรู้

เพลงอุษาหายใจลึก ดวงตายังมีประกายบางอย่างที่ไม่หลบ

“แล้วคุณล่ะคะ เลือกยืนตรงไหน”

คำถามของเธอถูกวางไว้ระหว่างลมหายใจ

เขาไม่ตอบด้วยคำพูด แต่โน้มลงจูบเธออีกครั้ง ช้ากว่าเดิม ลึกกว่าเดิม ระยะห่างที่เคยเป็นเกมของการคุมอำนาจหายไปชั่วคราว เหลือเพียงผิวที่แตะผิว และจังหวะหัวใจที่ซ้อนทับกัน

เมื่อเขาปล่อยเธอในที่สุด กลิ่นของแขกผู้หญิงของเขาไม่เหลืออยู่แล้ว เหลือเพียงความร้อนใต้ผิว และลมหายใจของทั้งสองที่ยังไม่กลับสู่จังหวะเดิม เกมที่เขาเคยคุมด้วยมือของตัวเองเริ่มเลื่อนหลุดจากตำแหน่งเดิมโดยไม่ต้องมีใครประกาศ และเธอยืนอยู่ในวงนั้นอย่างเต็มใจ โดยไม่คิดจะถอย

กดอ่านตอนต่อไป >> ที่นี่ <<

.⋆。🌶️🌿˚ และนอกจากนิยายโรมานซ์อ่านสนุกเรื่องนี้แล้ว คุณนักอ่านสามารถสนับสนุนผลงาน #นิยายรสแซ่บจัดจ้านจนนิพพานสีจมปูว์ ของ #แมงมุมใต้เตียง ที่แต่งจบแล้วพร้อมอ่านได้เลยได้ที่ comment หรือที่ BIO ตลอด 24 ชั่วโมง นะคะ ✨👇✨ สุดปัง สุดปัง กำลังรับนักอ่านจำนวนไม่จำกัด!
#นิยาย | #อ่านนิยาย | #eBook | #romancenovels | #fiction  | #นิยายอ่านสนุกทุกเทศกาล #2025trend #ตำนานรักของเทพเจ้า

 แวะชม แวะอ่าน แวะโหลดนิยายรสแซ่บจัดจ้านที่ใครก็อยากมีไว้อ่านก่อนนอนทุกคืนที่นี่*

Niyay Z A P !
.⋆。˚ นิยายเขาอ่านแล้วปวดใจ ... มาอ่านนิยายที่ Blog เค้าเอามั้ย เธอจะได้แต่เรื่องปวดเอว~* สุดปัง
คำอธิบาย:  👑 อย่าลืมมาเป็นนักอ่าน VIP ของเราเพื่อรับสิทธิพิเศษเข้าถึงนิยายรักเรื่องใหม่ รวมถึงนิยายแปลสุดคลาสสิก อ่านได้เลยใน BLOG สุดเก๋ สุดคลู ที่จะมอบให้แก่นักอ่าน VIP ที่น่ารักที่สุดเท่านั้น เมื่อคุณนักอ่านสะสมครบเงื่อนไขแล้วสามรถ inbox นิยายในคลังของคุณมาอวดกันได้และรับ link ไปเลย! มีนิยายให้เอา เอ้ย! ให้อ่าน 2 เรื่องพิเศษแล้วและจะทะยอยวางอย่างต่อเนื่องนะคะ 👑 *รับสิทธิพิเศษอ่านนิยายรสเข้มข้นใหม่ๆ อ่านจบเรื่องเลยได้ฟsี 12 เรื่องสั้น และ 1 เรื่องยาว*

นิยาย : อ่านฟรี
🔺กดรับ link นิยายได้ที่รูปภาพบนนี้


ต้อง(ห้าม)รัก ♓ Pisces | บทที่ 3

ต้อง(ห้าม)รัก  12 ♓ Pisces  โดย: AI & NIYAY1000ZAB

.⋆。🧸˚

Under the Shadowed Glass

เขตอำนาจของหัสดิน

ต้อง(ห้าม)รัก

12 ♓ Pisces

โดย: AI & NIYAY 1000 ZAAB

‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️

เขาคือเจ้าของอาณาจักรบันเทิงที่ไม่มีใครแตะต้องได้

เธอคือเด็กสาวที่เดินเข้ามาในพื้นที่ต้องห้ามโดยไม่ขออนุญาต

ห้องทำงานชั้นบนสุดไม่เคยมีใครขึ้นไป แหวนสีดำบนมือของเขาไม่เคยถูกถอด และหัวใจของเขาไม่เคยเปิดอีกครั้งหลังการสูญเสีย

จนกระทั่งเธอเลือกจะยืนอยู่ตรงนั้น

ไม่ใช่ในฐานะเด็กฝึกงาน แต่ในฐานะผู้หญิงที่ไม่ยอมเป็นเงา

เกมเริ่มจากการทดสอบ จบลงด้วยการเลือก

และการยอมแพ้ของผู้ควบคุม อาจเป็นชัยชนะที่แท้จริงของความรัก

Dominant–Submissive/Age Gap/Forbidden Love 

โทน: Luxury Ultra Realistic | Psychological Power Play

ตอนที่ 3: Boundary & Conflict — กติกาของผู้ควบคุม

แสงเช้าสีเงินไหลอ้อยอิ่งผ่านกระจกบานสูงของเพนต์เฮาส์ ราวกับมีใครบางคนค่อย ๆ รินมันลงบนพื้นไม้สีเข้มทีละชั้น เมืองด้านล่างขยับตัวอย่างสงบ เสียงรถบนถนนกลายเป็นเพียงแรงสั่นบางเบาที่ถูกกลืนหายไปกับผนังกระจกหนา อากาศภายในห้องเย็นพอดีผิว ลมหายใจของคนที่ยืนอยู่กลางแสงเช้าชัดเจนพอให้เห็นทรวงอกขยับขึ้นลงช้า ๆ กลิ่นสะอาดของลินินใหม่ผสมกับกลิ่น Oud จากผิวของเขายังลอยต่ำ ไม่ฉุน แต่ลึกจนฝังอยู่ในปลายจมูก

หัสดินยืนอยู่หน้ากระจก ปลายนิ้วของเขาแตะขอบโต๊ะคอนโซลเบา ๆ เหมือนกำลังวัดจังหวะของวันใหม่ เสื้อเชิ้ตสีอ่อนแนบไปกับแผ่นหลังของเขาอย่างพอดี แขนเสื้อพับขึ้นเผยให้เห็นเส้นเอ็นที่ข้อมือซึ่งขยับตามจังหวะการเกร็งคลาย เขามองภาพสะท้อนของตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังประตูทางเข้า เสียงระบบปลดล็อกดังแผ่ว และลมหายใจของเขาเปลี่ยนจังหวะเล็กน้อยโดยแทบสังเกตไม่ได้

เพลงอุษาก้าวเข้ามาในพื้นที่ด้วยรองเท้าส้นเตี้ยสีเข้ม เสียงส้นสัมผัสพื้นไม้ดังเพียงเสี้ยวหนึ่งก่อนเงียบลง ชุดของเธอเรียบ สุภาพ เส้นผมถูกรวบต่ำเผยให้เห็นต้นคอของเธอที่รับแสงเช้าอย่างบางเบา เธอหยุดยืนตรงโถงกว้างครู่หนึ่ง สูดลมหายใจเข้าอย่างช้า กลิ่นของบ้านหลังนี้คล้ายคืนก่อน แต่ในแสงเช้า มันมีความนิ่งที่ต่างออกไป เธอเงยหน้ามองกระจกบานสูงก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดที่แผ่นหลังของเขา

เขาไม่หันมาทันที แต่ปล่อยให้เงาของเธอทอดทับลงบนพื้นข้างเงาของเขา ระยะห่างระหว่างเงาสองเงายังไม่แตะกัน ทว่าเส้นขอบของมันค่อย ๆ ใกล้ขึ้นเมื่อเธอก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว ลมหายใจของเธอประสานกับเสียงเครื่องปรับอากาศอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีการเร่ง ไม่มีความรีบร้อนที่แสดงออกผ่านไหล่ของเธอ

“มาตรงเวลา”

เสียงของเขาเรียบต่ำ กระทบผนังห้องแล้วสะท้อนกลับมาอย่างนุ่มนวล

เธอพยักหน้าเพียงเล็กน้อย สายตาไม่หลบ เขาเห็นปลายนิ้วของเธอขยับเข้าหากันอย่างแนบเนียนก่อนจะคลายออกช้า ๆ

“ฉันไม่ชอบเริ่มต้นด้วยการทำให้ใครต้องรอค่ะ”

น้ำเสียงของเธอเรียบ สม่ำเสมอ จังหวะของลมหายใจไม่แตกพร่า

เขาหันกลับมามองเธอเต็มตัว แสงเช้าทาบผ่านแนวกรามของเขาให้เห็นเงาบาง ๆ ใต้โหนกแก้ม สายตาของเขาไล่จากดวงตา ลงมาถึงปลายนิ้วของเธออย่างช้า เหมือนกำลังอ่านรายละเอียดที่ไม่ถูกเขียนไว้ในแฟ้มเมื่อคืน ระยะห่างระหว่างทั้งสองยังคงมากกว่าสองก้าว แต่แรงกดในอากาศกลับชัดขึ้น

“ก่อนเริ่มงาน”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลายนิ้วของเขาขยับจากขอบโต๊ะมาวางแนบข้างลำตัว

“ผมมีกติกา”

เธอไม่ขยับหนี ไม่ก้าวเข้าไปใกล้ แค่ยืนตรงและรอให้เขาพูดต่อ

เขาเดินนำผ่านโถงรับแขกไปยังทางเดินยาวที่เชื่อมกับโซนทำงาน แสงเช้าเลื่อนไปตามพื้นไม้เหมือนเส้นบาง ๆ ที่คอยไล่หลังฝีเท้าของทั้งสอง เพลงอุษาเดินตามในระยะที่เขากำหนดไว้โดยไม่ต้องเอ่ย ปลายแขนเสื้อของเธอเกือบแตะปลายนิ้วของเขาในจังหวะหนึ่ง ก่อนจะเฉียดผ่านโดยไม่มีการหลีกเลี่ยง

“ข้อแรก”

เขาหยุดหน้าประตูบานเรียบสีเข้มที่แนบสนิทกับผนังจนแทบมองไม่เห็นรอยต่อ

“พื้นที่ส่วนตัวของผม คุณจะไม่เข้าโดยไม่มีคำอนุญาต”

เสียงของเขาไม่ดัง แต่แน่นพอให้พื้นใต้ฝ่าเท้ารับรู้

เธอมองประตูนั้นอย่างพิจารณา ลมหายใจของเธอช้าลงเล็กน้อยเหมือนกำลังจดจำตำแหน่ง

“รับทราบค่ะ”

คำตอบของเธอนิ่ง สั้น

เขาเดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว ก่อนหยุดที่บันไดซึ่งนำขึ้นสู่ชั้นบน แสงแดดสะท้อนราวจับโลหะเป็นเส้นบาง ๆ ที่ไล่ไปตามมือของเขา

“ข้อสอง ห้องทำงานด้านบนคือพื้นที่ควบคุม ทุกอย่างมีตำแหน่งของมัน”

คำพูดของเขาเรียงตัวอย่างช้า เหมือนวางหมากทีละตัว

เธอเงยหน้ามองบันได สายตาไม่แสดงความลังเล มีเพียงปลายนิ้วของเธอที่แตะขอบสมุดเล่มบางในมือแน่นขึ้นครู่หนึ่งก่อนคลาย

“ฉันจะไม่รบกวนความเรียบร้อยของคุณค่ะ”

น้ำเสียงของเธอไม่เบี่ยงเบน

เขาหันกลับมาหาเธอ แสงเช้าเหลือบผ่านดวงตาของเขาให้เห็นเงาเข้มด้านใน

“ข้อสาม ผู้หญิงของผม ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะจัดการ”

คำพูดนั้นลอยต่ำ แต่ชัดเจนพอ

เพลงอุษาสบตาเขาโดยไม่ถอย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงโดยที่ไม่มีใครตั้งใจเมื่อเธอก้าวเข้ามาใกล้อีกครึ่งก้าวเพื่อฟังถ้อยคำของเขาให้ชัดเจนขึ้น

“เข้าใจค่ะ”

เธอตอบด้วยจังหวะหายใจที่สม่ำเสมอ

ความเงียบแผ่ตัวระหว่างทั้งสอง แสงเช้าขยับสูงขึ้นเล็กน้อย ทำให้เงาของเขาทาบลงบนปลายรองเท้าของเธอ ระยะที่เคยเว้นไว้หดลงเหลือเพียงหนึ่งก้าวเต็ม เขามองเธอเหมือนกำลังวัดแรงกดของคำตอบนั้นจากการเต้นของชีพจรใต้ผิวของเธอ

ตลอดช่วงสาย เพลงอุษานั่งทำงานที่โต๊ะด้านล่าง เอกสารถูกจัดเรียงตามหมวดหมู่ที่เธอทำเครื่องหมายไว้เมื่อคืน ปลายนิ้วของเธอพลิกหน้ากระดาษอย่างระมัดระวัง เสียงกระดาษเสียดสีกันดังเบา ๆ คล้ายลมหายใจที่ถูกขังอยู่ในห้อง หัสดินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในระยะที่พอให้เห็นรายละเอียดของมือของเธอโดยไม่ต้องลุกเข้าไปใกล้ เขาไม่ชม และไม่แทรกแซง เพียงปล่อยให้การทำงานของเธอพิสูจน์จังหวะของตัวเอง

แสงแดดเลื่อนต่ำลงเมื่อเวลาใกล้บ่าย เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นเบา ๆ เขาลุกขึ้น รับสาย และเดินออกไปยังระเบียง ลมจากแม่น้ำพัดชายเสื้อของเขาไหวเล็กน้อย กลิ่นอากาศด้านนอกผสมกับกลิ่น Oud จากผิวของเขาจนเกิดชั้นกลิ่นใหม่ที่ชัดกว่าเดิม

ภายในห้อง เพลงอุษาเงยหน้าจากเอกสาร สายตาเลื่อนไปยังบันไดชั้นบน ประตูบานเรียบที่เขาเคยชี้ไว้เมื่อเช้ายังปิดสนิท ไม่มีเสียงใดเชื้อเชิญ และไม่มีสัญญาณห้าม ลมหายใจของเธอขยับช้าลง เหมือนกำลังตัดสินใจบางอย่างที่ต้องใช้จังหวะของตัวเอง

เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ ฝีเท้าเบาจนแทบไม่มีเสียงสะท้อนบนพื้นไม้ ทุกก้าวมั่นคง ปลายนิ้วของเธอไล้ไปตามราวบันไดอย่างแผ่วเบาเหมือนกำลังวัดอุณหภูมิของโลหะ เมื่อถึงหน้าประตูชั้นบน เธอหยุดยืนครู่หนึ่ง สูดลมหายใจเข้า กลิ่นของเขาจางอยู่ในอากาศ แม้เขาจะไม่ได้อยู่ตรงนั้น

ลูกบิดเย็นใต้ปลายนิ้วของเธอ ประตูเปิดออกอย่างเงียบ ห้องทำงานกว้างและโปร่ง กระจกบานสูงเปิดรับภาพเมืองเต็มผืน โต๊ะทำงานตั้งอยู่กลางห้อง พื้นผิวเรียบสะอาดจนสะท้อนเงาของเธอได้ชัดเจน แสงบ่ายสาดผ่านเข้ามา ทาบลงบนแขนของเธอเป็นเส้นยาว

เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะ ปลายนิ้วของเธอแตะผิวไม้เบา ๆ ไม่ได้รื้อค้น ไม่เปิดลิ้นชัก เพียงสัมผัสพื้นที่ที่ถูกวางกติกาไว้ กลิ่น Oud ชัดขึ้นในห้องนี้ ลึกกว่าในโถงด้านล่าง เหมือนเป็นพื้นที่ที่เขาใช้ลมหายใจของตัวเองกำหนดอาณาเขต

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง เงาของเขาทาบยาวเข้ามาบนพื้นก่อนที่เธอจะหันกลับไปมอง ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงสองก้าว

“ผมจำได้ว่าบอกไว้แล้ว”

เสียงของเขาเย็นกว่าเมื่อเช้าเล็กน้อย

เธอไม่สะดุ้ง ปลายนิ้วของเธอยังวางบนโต๊ะอย่างเดิม

“ฉันยังไม่ได้แตะต้องสิ่งของของคุณค่ะ”

คำตอบของเธอเรียบและมั่นคง

เขาเดินเข้ามาอีกก้าว จนเหลือเพียงหนึ่งก้าวเต็ม ลมหายใจของเขาแตะผิวแก้มของเธออย่างบางเบา เงาของเขาทาบลงบนลำตัวของเธอชัดเจนกว่าเดิม

“การเข้ามาในนี้ ก็ถือว่าแตะต้องแล้ว”

เสียงเขาต่ำจนเกือบเป็นกระซิบ

เธอเงยหน้าขึ้น สายตาไม่หลบ ระยะระหว่างใบหน้าของทั้งสองหดลงเหลือเพียงช่วงแขน

“คุณนี่มันผีไม่กลัวน้ำมนต์จริงๆ”

คำพูดของเขาออกมาเบา ๆ คล้ายประชดมากกว่าตำหนิ

ปลายนิ้วของเขาเอื้อมมาจับข้อมือของเธอ แรงกดไม่รุนแรง แต่ชัดพอให้ชีพจรใต้ผิวของเธอสั่นตอบ เธอไม่ดึงหนี ลมหายใจของเธอยังสม่ำเสมอแม้จังหวะจะช้าลง

“ฉันแค่อยากเห็นมุมมองของคุณค่ะ”

เธอเอ่ยโดยไม่ลดสายตา

เขามองมือของเธอที่วางบนโต๊ะ แล้วมองกลับขึ้นมาที่ดวงตาของเธอ แสงบ่ายสะท้อนในม่านตาของทั้งคู่จนเหมือนมีเส้นบาง ๆ เชื่อมต่อกัน ระยะห่างระหว่างร่างกายแทบไม่มีช่องว่างให้ลมหายใจผ่าน

“เส้นที่ผมวาดไว้ ไม่ได้มีไว้ให้ข้ามเล่น ๆ”

เสียงของเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย

เธอขยับปลายนิ้วของเธอเล็กน้อยใต้การจับของเขา ไม่ใช่เพื่อหลุดพ้น แต่เพื่อให้เขารับรู้การเคลื่อนไหว

“บางเส้นถูกวาดไว้เพื่อทดสอบความกล้า”

น้ำเสียงของเธอไม่สั่นไหว

เขาปล่อยข้อมือของเธอช้า ๆ ทว่าไม่ได้ถอย ระยะห่างยังคงเท่าเดิม เพียงแต่แรงกดในอากาศเปลี่ยนรูป กลายเป็นความเงียบที่หนาแน่นกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ที่นี่ คุณต้องรู้กติกาให้มากกว่าที่ผมพูด”

เสียงเขากลับมาเรียบอีกครั้ง

เธอพยักหน้าเบา ๆ ปลายนิ้วของเธอเลื่อนออกจากผิวโต๊ะ แล้ววางแนบข้างลำตัวของตัวเอง

“ฉันจะเรียนรู้มันจากคุณค่ะ”

คำตอบของเธอชัด และไม่เร่งรีบ

เขามองเธออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะถอยออกไปหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยแนบชิดเปิดออกอีกครั้ง ลมหายใจของทั้งสองกลับมามีพื้นที่ของตัวเอง แสงบ่ายส่องผ่านกระจกทาบเงาของทั้งคู่แยกจากกันชัดเจนกว่าเดิม

“งั้นก็พิสูจน์”

เสียงของเขาไม่สูงขึ้น แต่คมกว่าเดิมเล็กน้อย

เพลงอุษาไม่ตอบในทันที เธอมองเมืองผ่านกระจกบานสูง ก่อนจะหันกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง ปลายนิ้วของเธอขยับเล็กน้อยเหมือนกำลังจับจังหวะใหม่ของเกมที่เพิ่งเริ่มต้น

ระยะห่างระหว่างทั้งสองยังคงหนึ่งก้าวเต็ม ทว่าอากาศระหว่างพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน กลิ่นของเขาและลมหายใจของเธอผสมกันในพื้นที่เดียวกันโดยไม่มีใครยอมถอย บ้านทั้งหลังยังคงเงียบเหมือนเดิม แต่เส้นที่เขาวาดไว้เมื่อเช้าไม่ได้ตรงเหมือนก่อน และเธอก็ยืนอยู่บนเส้นนั้นด้วยความตั้งใจของตัวเอง

กดอ่านตอนต่อไป >> ที่นี่ <<

.⋆。🌶️🌿˚ และนอกจากนิยายโรมานซ์อ่านสนุกเรื่องนี้แล้ว คุณนักอ่านสามารถสนับสนุนผลงาน #นิยายรสแซ่บจัดจ้านจนนิพพานสีจมปูว์ ของ #แมงมุมใต้เตียง ที่แต่งจบแล้วพร้อมอ่านได้เลยได้ที่ comment หรือที่ BIO ตลอด 24 ชั่วโมง นะคะ ✨👇✨ สุดปัง สุดปัง กำลังรับนักอ่านจำนวนไม่จำกัด!
#นิยาย | #อ่านนิยาย | #eBook | #romancenovels | #fiction  | #นิยายอ่านสนุกทุกเทศกาล #2025trend #ตำนานรักของเทพเจ้า

 แวะชม แวะอ่าน แวะโหลดนิยายรสแซ่บจัดจ้านที่ใครก็อยากมีไว้อ่านก่อนนอนทุกคืนที่นี่*

Niyay Z A P !
.⋆。˚ นิยายเขาอ่านแล้วปวดใจ ... มาอ่านนิยายที่ Blog เค้าเอามั้ย เธอจะได้แต่เรื่องปวดเอว~* สุดปัง
คำอธิบาย:  👑 อย่าลืมมาเป็นนักอ่าน VIP ของเราเพื่อรับสิทธิพิเศษเข้าถึงนิยายรักเรื่องใหม่ รวมถึงนิยายแปลสุดคลาสสิก อ่านได้เลยใน BLOG สุดเก๋ สุดคลู ที่จะมอบให้แก่นักอ่าน VIP ที่น่ารักที่สุดเท่านั้น เมื่อคุณนักอ่านสะสมครบเงื่อนไขแล้วสามรถ inbox นิยายในคลังของคุณมาอวดกันได้และรับ link ไปเลย! มีนิยายให้เอา เอ้ย! ให้อ่าน 2 เรื่องพิเศษแล้วและจะทะยอยวางอย่างต่อเนื่องนะคะ 👑 *รับสิทธิพิเศษอ่านนิยายรสเข้มข้นใหม่ๆ อ่านจบเรื่องเลยได้ฟsี 12 เรื่องสั้น และ 1 เรื่องยาว*

นิยาย : อ่านฟรี
🔺กดรับ link นิยายได้ที่รูปภาพบนนี้


ต้อง(ห้าม)รัก ♓ Pisces | บทที่ 2

ต้อง(ห้าม)รัก  12 ♓ Pisces  โดย: AI & NIYAY1000ZAB

.⋆。🧸˚

Under the Shadowed Glass

เขตอำนาจของหัสดิน

ต้อง(ห้าม)รัก

12 ♓ Pisces

โดย: AI & NIYAY 1000 ZAAB

‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️

เขาคือเจ้าของอาณาจักรบันเทิงที่ไม่มีใครแตะต้องได้

เธอคือเด็กสาวที่เดินเข้ามาในพื้นที่ต้องห้ามโดยไม่ขออนุญาต

ห้องทำงานชั้นบนสุดไม่เคยมีใครขึ้นไป แหวนสีดำบนมือของเขาไม่เคยถูกถอด และหัวใจของเขาไม่เคยเปิดอีกครั้งหลังการสูญเสีย

จนกระทั่งเธอเลือกจะยืนอยู่ตรงนั้น

ไม่ใช่ในฐานะเด็กฝึกงาน แต่ในฐานะผู้หญิงที่ไม่ยอมเป็นเงา

เกมเริ่มจากการทดสอบ จบลงด้วยการเลือก

และการยอมแพ้ของผู้ควบคุม อาจเป็นชัยชนะที่แท้จริงของความรัก

Dominant–Submissive/Age Gap/Forbidden Love 

โทน: Luxury Ultra Realistic | Psychological Power Play

ตอนที่ 2:

รถยนต์สีดำเงาจอดรออยู่ใต้แสงไฟหน้าทางเข้าอาคาร กระจกสะท้อนเงาเมืองที่ยังไม่หลับ ประตูถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบก่อนที่เขาจะก้าวเข้าไปด้านใน ห้องโดยสารกว้างขวางถูกห่อหุ้มด้วยหนังสีเข้ม แสงไฟเส้นบางตามแนวประตูทอดเงาอุ่นบนขอบเบาะ กลิ่นหนังใหม่ผสานกับอากาศเย็นสะอาดจากระบบปรับอุณหภูมิ และเหนือสิ่งอื่นใดคือกลิ่น Oud จากผิวของเขาที่ยังคงนิ่ง หนัก ลึก ราวกับรอยประทับที่ติดตามมาในทุกพื้นที่ปิดสนิท

ประตูอีกฝั่งเปิดรับเธออย่างช้า ๆ เพลงอุษาก้าวขึ้นรถโดยไม่รีบร้อน ชายกระโปรงของเธอเคลื่อนตามจังหวะขาอย่างเรียบร้อย เมื่อประตูปิดลง เสียงภายนอกถูกตัดขาดในทันที เหลือเพียงเสียงเครื่องยนต์ต่ำลึกและจังหวะลมหายใจสองจังหวะที่ยังไม่ซ้อนทับกัน ระยะห่างของเบาะหลังถูกออกแบบมาให้กว้างพอสำหรับความเป็นส่วนตัว แต่ในความเงียบเช่นนี้ ความกว้างนั้นกลับหดสั้นลงอย่างแปลกประหลาด

หัสดินปล่อยสายตามองเธอผ่านกระจกกั้นบาง ๆ แสงไฟถนนไล้ผ่านใบหน้าของเธอเป็นช่วง ๆ เงาของขนตาทาบลงบนแก้ม ก่อนจะหายไปเมื่อรถเคลื่อนผ่านจุดสว่าง กลิ่นซิตรัสจากตัวเธอค่อย ๆ ชัดขึ้นในพื้นที่แคบ เขาเคยเห็นคนจำนวนมากพยายามแทรกเข้ามาใกล้อำนาจของเขา บางคนขยับเร็วเกินไปจนสะดุด บางคนลดระดับตัวเองลงจนหมดน้ำหนัก แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับนั่งนิ่ง ราวกับเธอรู้จังหวะของการรอ

“คุณคงรู้ดีว่าการมาที่บ้านของผมหมายถึงอะไร”

เสียงของเขานุ่ม กดต่ำพอให้กลืนไปกับเสียงเครื่องยนต์

เธอหันมามองเขาเต็มสายตาเป็นครั้งแรกตั้งแต่ออกรถ ดวงตาของเธอนิ่ง ไม่มีประกายท้าทายและไม่มีความอ้อนวอน เธอเพียงวางสายตานั้นลงบนใบหน้าของเขาอย่างตั้งใจ

“หมายถึงคุณยังไม่ได้ปฏิเสธค่ะ”

คำตอบของเธอไม่ยืดยาว และไม่สั่น

หัสดินเอนศีรษะพิงพนักเบาะเล็กน้อย มือของเขาวางบนต้นขา ปลายนิ้วเคาะจังหวะช้า ๆ ครั้งเดียวก่อนจะหยุด เขาไม่โต้ตอบในทันที ปล่อยให้ความเงียบคืบคลานเข้ามาแทนคำเตือน รถเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลัก แสงไฟเมืองไหลยาวในกระจกด้านข้างเป็นเส้นต่อเนื่องเหมือนสายใยที่ลากไปสู่จุดหมายเดียวกัน

“ที่บ้านของผม ไม่มีพื้นที่สำหรับคนที่มาเล่นเกม”

เสียงของเขาราบเรียบ ชัดเจนโดยไม่ต้องย้ำ

เธอไม่หลบสายตา มือของเธอวางนิ่งบนตัก นิ้วโป้งลูบสันนิ้วชี้ของตัวเองช้า ๆ เหมือนปรับจังหวะลมหายใจ

“ดีค่ะ ฉันไม่เคยเล่น”

เธอพูดเพียงเท่านั้น

รถชะลอความเร็วเมื่อเข้าสู่ถนนส่วนตัวของอาคารสูงริมแม่น้ำ ไฟส่องทางเรียงรายสะท้อนเงากระจกสูงตระหง่านด้านหน้า พื้นที่เงียบกว่าถนนสายหลักอย่างเห็นได้ชัด เสียงล้อบดผ่านพื้นเรียบเนียนจนแทบไม่ได้ยิน เมื่อรถจอดสนิท เขาเปิดประตูออกก่อนและก้าวลงไปโดยไม่หันกลับมามองทันที เธอเดินตามมาในระยะครึ่งก้าวที่คงเส้นคงวา

เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดเปิดรับด้วยความเงียบ พื้นไม้สีเข้มทอดยาวไปจนถึงกระจกบานสูงจรดเพดานที่มองเห็นเส้นขอบฟ้ายามค่ำคืน แสงเมืองระยิบระยับด้านล่างคล้ายผืนผ้าที่ปักด้วยจุดไฟเล็ก ๆ กลิ่นสะอาดของลินินและแอมเบอร์บางเบาเจืออยู่ในอากาศ สัมผัสแรกของพื้นที่นี้ทำให้จังหวะการก้าวของเธอช้าลงเพียงเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเท่าเดิม

หัสดินถอดสูทของเขาวางพาดพนักเก้าอี้อย่างเป็นระเบียบ มือของเขาปลดกระดุมข้อมือทีละข้างโดยไม่รีบร้อน เสียงกระดุมเสียดสีกับผ้าแผ่วเบาในความเงียบ เขาเดินผ่านเธอในระยะใกล้พอให้กลิ่น Oud แตะปลายจมูกของเธอโดยตรง เธอไม่ได้ถอย เพียงยืนนิ่งรับพื้นที่นั้นไว้

“นั่ง”

คำสั่งสั้นของเขาเรียบ และชัด

เพลงอุษานั่งลงบนโซฟาตามคำบอก หลังของเธอตั้งตรง ฝ่ามือวางบนผิวหนังนุ่มข้างลำตัว แสงจากโคมตั้งพื้นทาบเส้นผมและแนวกรามของเธอให้คมชัดขึ้น เงาของเธอทอดยาวบนพื้นไม้จนเกือบแตะปลายเท้าของเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ยังมีพื้นที่ว่างพอให้เดินผ่าน แต่สายตาของเขากลับทำให้ช่องว่างนั้นดูแคบลง

หัสดินเดินไปยังเคาน์เตอร์บาร์ เทน้ำเปล่าลงในแก้วใสสองใบ เสียงน้ำกระทบแก้วสะท้อนก้องในพื้นที่สูง เขาหยิบแก้วหนึ่งเดินกลับมาหยุดตรงหน้าเธอ ก่อนยื่นให้โดยไม่แตะมือกันโดยตรง ปลายนิ้วของเขาเลี่ยงการสัมผัสอย่างแม่นยำ เธอรับแก้วไว้ ปลายนิ้วของเธอสัมผัสความเย็นของกระจกจนผิวซีดลงเล็กน้อย

“บอกผมเหตุผลที่แท้จริง”

เสียงของเขาต่ำกว่าเดิมเล็กน้อย

เธอวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเตี้ยอย่างระมัดระวัง เสียงกระทบผิวไม้ดังแผ่ว ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ลมหายใจของเธอคงที่ แม้เงาของเขาจะทาบลงบนตัวเธอมากขึ้นเมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้

“ฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะพ่อบังคับ”

เธอพูดเพียงประโยคนั้น

เขายืนพิงเคาน์เตอร์บาร์ แขนของเขากอดอกอย่างไม่เร่งรัด สายตาไล่สำรวจจากดวงตาของเธอลงมาถึงมือที่วางนิ่งบนโซฟา ก่อนจะกลับขึ้นไปที่ใบหน้าเดิมอีกครั้ง ความเงียบที่เกิดขึ้นทำให้เสียงลมหายใจของทั้งคู่ชัดเจนขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“แล้วเพราะอะไร”

คำถามของเขาสั้น แต่กดลึก

เพลงอุษาเลื่อนปลายนิ้วของเธอไปตามขอบโต๊ะเตี้ยหนึ่งครั้ง ราวกับวัดผิวสัมผัสของไม้ก่อนตอบ เธอไม่ลุก ไม่ขยับเข้าใกล้ และไม่ลดระดับสายตาลง

“เพราะฉันอยากทำงานกับคนที่ไม่อ่อนข้อให้ฉัน”

เสียงของเธอเรียบกว่าเดิม

หัสดินลดแขนลงจากอกแล้วก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ระยะห่างค่อย ๆ หดลงจนเหลือเพียงสองก้าวเต็ม ลมหายใจอุ่นของเขาเคลื่อนผ่านอากาศรอบตัวเธอ กลิ่น Oud เข้มขึ้นชัดเจน เงาของเขาปกคลุมร่างของเธอจนเกือบมิด

“คุณคิดว่าผมจะไม่อ่อนข้อ”

เสียงของเขาแผ่วลง

เธอเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่ถอย มือของเธอยังคงวางราบบนโซฟา นิ้วไม่กำแน่น ไม่ขยับหนี

“ฉันหวังแบบนั้นค่ะ”

คำตอบนั้นมั่นคง

เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอเต็มตัว แสงจากหน้าต่างด้านหลังทำให้เส้นไหล่ของเขาคมชัดขึ้น เงาของเขาทาบทับเงาของเธอบนพื้นไม้โดยสมบูรณ์ เขาไม่ได้แตะต้องเธอแม้แต่น้อย แต่การยืนในระยะนั้นทำให้อุณหภูมิในอากาศเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

“ตำแหน่งผู้ช่วยของผม ไม่ใช่ตำแหน่งฝึกงาน”

เสียงของเขาสงบ หนักแน่น

“มันต้องรับแรงกดทั้งหมดที่ผมรับ”

เพลงอุษายังคงสบตาเขา ปลายนิ้วของเธอเลื่อนออกจากโซฟาแล้ววางซ้อนบนตักของตัวเองอย่างช้า ๆ เหมือนจัดวางจังหวะของร่างกายให้มั่นคง

“ฉันไม่ได้มาขอความสบายค่ะ”

เธอพูดโดยไม่เร่ง

หัสดินมองเธออยู่นานพอให้ลมหายใจของทั้งคู่ค่อย ๆ ปรับจังหวะเข้าหากัน เขาเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารบาง ๆ จากโต๊ะข้างโซฟา แฟ้มสีน้ำเงินเข้มวางลงตรงหน้าเธอด้วยน้ำหนักที่พอดี เสียงกระทบผิวไม้ดังแผ่วอีกครั้ง

“อ่านให้จบคืนนี้”

เสียงของเขากลับมาราบเรียบ

“พรุ่งนี้เจ็ดโมง บอกผมว่าคุณเห็นอะไรที่คนอื่นมองไม่เห็น”

เธอก้มมองแฟ้มเพียงครู่หนึ่ง ปลายนิ้วของเธอลูบสันกระดาษเบา ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเธอยังไม่หลบไปไหน

“แล้วถ้าฉันตอบไม่ได้”

คำถามนั้นสงบ

หัสดินสบตาเธอนิ่ง มือของเขาแนบข้างลำตัวโดยไม่กำแน่น

“คุณจะไม่ได้ก้าวเข้ามาในพื้นที่ของผมอีก”

ความเงียบทอดยาวระหว่างทั้งสอง แสงเมืองด้านหลังยังระยิบระยับเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่ในเพนต์เฮาส์นี้ ระยะห่างที่เคยกว้างถูกบีบให้แคบลงด้วยเพียงสายตา เพลงอุษารับแฟ้มมาไว้ในมืออย่างมั่นคง ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง แม้จะต่ำกว่าเขาเล็กน้อย แต่ท่วงท่าของเธอไม่ลดระดับลง

“ฉันจะมาพรุ่งนี้ค่ะ”

เธอพูดเรียบ ๆ

หัสดินพยักหน้าเพียงเล็กน้อย เขามองเธอเดินไปยังประตูด้วยจังหวะก้าวสม่ำเสมอ เมื่อประตูปิดลง เสียงล็อกอัตโนมัติดังแผ่วในความเงียบ กลิ่นซิตรัสของเธอยังลอยค้างอยู่ในอากาศผสมกับกลิ่น Oud ของเขาอย่างแยกไม่ออก

เขายืนอยู่ตรงเดิมอีกครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานสูง มือของเขายกขึ้นแตะกระดุมข้อมือที่ปลดออกไปแล้วราวกับจัดระเบียบความคิดโดยไม่รู้ตัว พื้นที่ของเขายังคงหรูหรา เงียบ และอยู่ในความควบคุม

ทว่าระยะห่างที่เขาเคยกำหนดไว้ชัดเจน กลับถูกขยับไปหนึ่งก้าวโดยบุตรสาวของเพื่อนเก่า และครั้งนี้ เขาเป็นฝ่ายเปิดประตูให้เธอเดินเข้ามาเอง

กดอ่านตอนต่อไป >> ที่นี่ <<

.⋆。🌶️🌿˚ และนอกจากนิยายโรมานซ์อ่านสนุกเรื่องนี้แล้ว คุณนักอ่านสามารถสนับสนุนผลงาน #นิยายรสแซ่บจัดจ้านจนนิพพานสีจมปูว์ ของ #แมงมุมใต้เตียง ที่แต่งจบแล้วพร้อมอ่านได้เลยได้ที่ comment หรือที่ BIO ตลอด 24 ชั่วโมง นะคะ ✨👇✨ สุดปัง สุดปัง กำลังรับนักอ่านจำนวนไม่จำกัด!
#นิยาย | #อ่านนิยาย | #eBook | #romancenovels | #fiction  | #นิยายอ่านสนุกทุกเทศกาล #2025trend #ตำนานรักของเทพเจ้า

 แวะชม แวะอ่าน แวะโหลดนิยายรสแซ่บจัดจ้านที่ใครก็อยากมีไว้อ่านก่อนนอนทุกคืนที่นี่*

Niyay Z A P !
.⋆。˚ นิยายเขาอ่านแล้วปวดใจ ... มาอ่านนิยายที่ Blog เค้าเอามั้ย เธอจะได้แต่เรื่องปวดเอว~* สุดปัง
คำอธิบาย:  👑 อย่าลืมมาเป็นนักอ่าน VIP ของเราเพื่อรับสิทธิพิเศษเข้าถึงนิยายรักเรื่องใหม่ รวมถึงนิยายแปลสุดคลาสสิก อ่านได้เลยใน BLOG สุดเก๋ สุดคลู ที่จะมอบให้แก่นักอ่าน VIP ที่น่ารักที่สุดเท่านั้น เมื่อคุณนักอ่านสะสมครบเงื่อนไขแล้วสามรถ inbox นิยายในคลังของคุณมาอวดกันได้และรับ link ไปเลย! มีนิยายให้เอา เอ้ย! ให้อ่าน 2 เรื่องพิเศษแล้วและจะทะยอยวางอย่างต่อเนื่องนะคะ 👑 *รับสิทธิพิเศษอ่านนิยายรสเข้มข้นใหม่ๆ อ่านจบเรื่องเลยได้ฟsี 12 เรื่องสั้น และ 1 เรื่องยาว*

นิยาย : อ่านฟรี
🔺กดรับ link นิยายได้ที่รูปภาพบนนี้


ต้อง(ห้าม)รัก ♓ Pisces | บทที่ 1

ต้อง(ห้าม)รัก  12 ♓ Pisces  โดย: AI & NIYAY1000ZAB

.⋆。🧸˚

Under the Shadowed Glass

เขตอำนาจของหัสดิน

ต้อง(ห้าม)รัก

12 ♓ Pisces

โดย: AI & NIYAY 1000 ZAAB

‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️

เขาคือเจ้าของอาณาจักรบันเทิงที่ไม่มีใครแตะต้องได้

เธอคือเด็กสาวที่เดินเข้ามาในพื้นที่ต้องห้ามโดยไม่ขออนุญาต

ห้องทำงานชั้นบนสุดไม่เคยมีใครขึ้นไป แหวนสีดำบนมือของเขาไม่เคยถูกถอด และหัวใจของเขาไม่เคยเปิดอีกครั้งหลังการสูญเสีย

จนกระทั่งเธอเลือกจะยืนอยู่ตรงนั้น

ไม่ใช่ในฐานะเด็กฝึกงาน แต่ในฐานะผู้หญิงที่ไม่ยอมเป็นเงา

เกมเริ่มจากการทดสอบ จบลงด้วยการเลือก

และการยอมแพ้ของผู้ควบคุม อาจเป็นชัยชนะที่แท้จริงของความรัก

Dominant–Submissive/Age Gap/Forbidden Love 

โทน: Luxury Ultra Realistic | Psychological Power Play

ตอนที่ 1: ใต้แสงทองของกระจกคริสตัล

แชนเดอเลียร์คริสตัลขนาดมหึมาทอดแสงสีทองอุ่นลงบนโถงบอลรูมสูงโปร่ง แสงแตกกระทบพื้นหินอ่อนขัดเงาจนสะท้อนปลายรองเท้าหนังของเขาเป็นเงาคมชัด ชายกระโปรงราตรีของแขกหญิงลากผ่านพื้นอย่างแผ่วเบา เสียงไวโอลินสดคลออยู่หลังม่านกำมะหยี่สีเทาเข้ม เสียงโน้ตต่ำสั่นผ่านอกมากกว่าผ่านหู กลิ่นดอกไม้สีขาวสดใหม่ลอยผสมกับกลิ่นแชมเปญเย็นจัดและอากาศปรับอุณหภูมิพอดี จังหวะทุกอย่างถูกจัดวางอย่างประณีตจนแทบไม่มีสิ่งใดเกินเส้น

หัสดินยืนอยู่กลางวงสนทนาโดยไม่ขยับเคลื่อนไหวเกินความจำเป็น สูทสีดำสนิทแนบลำตัวของเขารับกับไหล่กว้างที่ตั้งตรงอย่างเป็นธรรมชาติ โดดเด่นอย่างเป็นธรรมชาติ มือของเขาถือแก้วแชมเปญด้วยปลายนิ้วอย่างสง่างาม ก้านแก้วคริสตัลเย็นจัดกดลงบนผิวจนเขารับรู้ความเย็นผ่านเส้นประสาทอันละเอียดอ่อน อีกมือข้างปล่อยสบายๆ อยู่ข้างลำตัว กลิ่น Oud จากผิวของเขาอุ่น ลึก และติดเนื้อผ้า ราวกับตราประทับที่ไม่มีใครกล้าทับซ้อน

นักแสดงหญิงในชุดราตรีสีแดงไวน์ยืนชิดข้างเขาในระยะที่กล้องชอบ ผ้าซาตินแนบลำตัวของเธอสะท้อนแสงวาบทุกครั้งที่ขยับไหล่ เสียงแฟลชกระทบกันสั้น ๆ เป็นจังหวะ เธอเอนเข้ามาเล็กน้อยเมื่อช่างภาพขอภาพใกล้ หัสดินเพียงเอียงลำตัวของเขาออกครึ่งฝ่ามือ ระยะห่างกลับสู่ตำแหน่งที่สุภาพโดยไม่ต้องใช้คำพูด มือของเขาไม่ได้แตะต้องเธอแม้แต่น้อย

สายตาที่ล้อมรอบตัวเขาเต็มไปด้วยการประเมินและการคาดคะเน เขาอ่านมันได้จากจังหวะการหายใจของคนตรงหน้า จากการวางแก้วที่ดังเกินจำเป็น และจากเงาของใครบางคนที่ขยับเข้ามาใกล้เกินควรแล้วหยุดเอง ระยะห่างคือเครื่องมือของเขา เขาขีดเส้นด้วยท่าทางและให้คนอื่นถอยโดยไม่รู้ตัว ไม่มีใครแตะพื้นที่ของเขาโดยไม่ได้รับสัญญาณ

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังสม่ำเสมอในจังหวะที่ไม่รีบเร่ง ไม่ลังเล แต่เคลื่อนตรงผ่านช่องว่างของแขกเหมือนมีเส้นทางของมันเอง หัสดินยังไม่หันไปมอง ทว่าเงาของรองเท้าคู่นั้นสะท้อนบนพื้นเงาใกล้ปลายรองเท้าของเขาในระยะที่ไม่เคยมีใครกล้าเข้าใกล้มาก่อนถ้าเขาไม่อนุญาต

เธอหยุดยืนด้านข้างในระยะสุภาพที่วัดแล้วพอดี ชุดเดรสสีงาช้างของเธอทิ้งตัวตรงตามแนวสัดส่วน ไม่เปิดเผยเกินวัยแต่ไม่ซ่อนความมั่นใจ เส้นผมสีเข้มถูกรวบต่ำ เผยให้เห็นลำคอของเธอที่ตั้งตรง แสงทองแตะผิวจนเห็นเส้นชีพจรเต้นแผ่วใต้ผิวบาง กลิ่นซิตรัสสะอาดจากตัวเธอแทรกผ่านกลิ่นดอกไม้และแชมเปญอย่างเงียบงัน ก่อนจะมาชนกับกลิ่น Oud ของเขาในอากาศเดียวกัน

หัสดินหันมามองช้า ๆ ภาพเด็กสาววัยสิบห้าที่เคยนั่งเงียบอยู่ข้างภรรยาของธเนศบนโต๊ะอาหารเมื่อหลายปีก่อนวูบผ่านเพียงเสี้ยววินาที มือของเขาที่ถือแก้วนิ่งค้างจนความเย็นของคริสตัลบาดผิว ภาพตรงหน้าไม่ใช่เด็กคนนั้นอีกต่อไป ดวงตาของเธอมองตรงมาอย่างไม่หลบ ไม่เร่ง ไม่ลดระดับตัวเองให้ต่ำลงตามสถานะของเขา

“สวัสดีค่ะ คุณหัสดิน”

เสียงของเธอกังวานพอให้วงสนทนาชะงักครู่หนึ่ง เขาหันมามองเธอเต็มตา ลมหายใจของเขาช้าลงโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วของเขาหมุนก้านแก้วเบา ๆ เพื่อดึงจังหวะกลับมาอยู่ในมือ

“เรารู้จักกันหรือ”

เสียงของเขาต่ำและนิ่ง

“ห้าปีที่แล้วค่ะ”

เธอเว้นจังหวะให้ชื่อที่ยังไม่ถูกเอ่ยลอยอยู่ระหว่างทั้งคู่ ธเนศ เพื่อนของเขา บิดาของเธอ ความทรงจำที่เขาไม่ได้หยิบขึ้นมานานถูกวางลงตรงหน้าโดยไม่มีการอธิบายเพิ่ม สายคล้องบัตร VIP ที่เอวของเธอสะท้อนโลโก้ผู้สนับสนุนหลักชัดเจน

“คุณมางานนี้ในฐานะอะไร”

คำถามนั้นเบา แต่คนรอบข้างขยับถอยไปเอง

“ตัวแทนบริษัทของพ่อของฉันเองค่ะ”

ชื่อของธเนศถูกวางลงอย่างสงบ ไม่เรียกร้องความเห็นใจ ไม่แสดงความเกินตัว เพียงข้อเท็จจริงที่ไม่สั่นไหว หัสดินมองใบหน้าของเธอแล้วเลื่อนไปยังปลายนิ้วของเธอที่ถือแก้วอย่างมั่นคง ไม่มีเหงื่อ ไม่มีอาการบีบแน่นชัดเจน

“เลขาฯ ของผมจะติดต่อไปที่คุณธเนศ”

เสียงของเขาราบเรียบ

“ก่อนที่เราจะคุยอะไรมากกว่านี้”

เธอพยักหน้าเล็กน้อย

“แน่นอนค่ะ”

ระยะห่างระหว่างพวกเขายังคงเท่าเดิม แต่บางอย่างขยับในอากาศ กลิ่นซิตรัสของเธอใกล้ขึ้นเพียงครึ่งก้าวโดยที่เธอไม่ได้ขยับ เขาเป็นฝ่ายรับรู้และถอยสายตากลับไปยังวงสนทนา ทว่าความสนใจของเขาไม่ได้อยู่กับนักลงทุนอีกต่อไป

ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา เขาเดินออกจากโถงหลักโดยมีเธอตามมาในระยะสองก้าว ผนังกระจกฝ้ากั้นเสียงดนตรีให้เหลือเพียงแรงสั่นใต้พื้นพรมหนา เลานจ์รับรองถูกจัดแยกอย่างตั้งใจ โซฟาหนังสีคาราเมลตั้งอยู่ตรงข้ามกัน โต๊ะเตี้ยสะท้อนเงาแก้วน้ำใสที่ยังไม่ถูกแตะต้อง แสงไฟถูกลดระดับลงจนเงาของพวกเขายาวขึ้นบนผนัง

หัสดินยืนข้างหน้าต่าง มือของเขาล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือถือโทรศัพท์ที่เพิ่งวางสาย ข้อความจากเลขาฯ ปรากฏบนหน้าจอพร้อมข้อมูลพื้นฐานของเพลงอุษา เขากดฟังเสียงของธเนศโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า เสียงของเพื่อนเก่าผ่านลำโพงสั้น กระชับ และทิ้งท้ายด้วยคำเตือนให้เขาอย่าอ่อนข้อเพราะเธอเป็นลูกของเพื่อนของเขาเอง

เพลงอุษานั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอคำเชิญ หลังของเธอตั้งตรง ไม่เอนพิง มือวางบนตักอย่างสงบ สง่า ระยะห่างระหว่างโซฟาสองตัวกว้างพอให้ความเงียบทำงาน ลมหายใจของเธอสม่ำเสมอจนเห็นช่วงอกขยับขึ้นลงใต้เดรสแบบเรียบ แพง

“คุณต้องการเป็นผู้ช่วยผม”

เสียงของเขาไม่ดัง

“ใช่ค่ะ”

เธอมองตรงมาที่เขา

เขาเดินมานั่งลงช้า ๆ โดยไม่เอนพิงพนัก มือของเขาวางบนเข่า ระยะห่างลดลงเหลือเพียงโต๊ะเตี้ยคั่นกลาง กลิ่น Oud ของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนผสมกับกลิ่นซิตรัสของเธอชัดเจนขึ้น

“โครงสร้างเงินทุนของโปรเจกต์นี้ คุณเห็นอะไร”

คำถามนั้นวางลงเหมือนหมากตัวแรก

เพลงอุษาสูดลมหายใจช้า ๆ ก่อนตอบ เธอเอ่ยถึงช่องว่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความสำเร็จบนเวทีเมื่อครู่ น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไม่เร่ง ไม่พยายามทำให้ดูฉลาดเกินวัย เธอใช้คำเท่าที่จำเป็น ปลายนิ้วของเธอขยับเล็กน้อยเมื่อเน้นจุดสำคัญ

หัสดินฟังโดยไม่ขัด เขามองจังหวะลมหายใจของเธอมากกว่าคำพูด เมื่อเธอพูดจบ ความเงียบตกลงตรงกลางระหว่างพวกเขาอีกครั้ง เขาเคาะปลายนิ้วลงบนผิวหนังหลังมือของตัวเองช้า ๆ หนึ่งครั้ง สองครั้ง ก่อนหยุด

ระยะห่างระหว่างสายตาทั้งคู่แคบลงจนโต๊ะตรงกลางแทบไม่มีความหมาย หัสดินเอนตัวไปข้างหน้าเพียงเล็กน้อย แขนของเขาวางบนต้นขา กล้ามเนื้อใต้ผ้าเชิ้ตขยับตามจังหวะลมหายใจ

“ถ้าคุณยังยืนยัน”

เสียงของเขาต่ำลง

“ก็มาคุยกันต่อที่บ้านของผม”

เธอลุกขึ้นยืนอย่างสงบ ผ้าของเดรสเคลื่อนตามการเคลื่อนไหวของเธอช้า ๆ กลิ่นซิตรัสใกล้ขึ้นอีกครึ่งก้าว

“ฉันยืนยันค่ะ”

หัสดินยืนขึ้นตาม ระยะห่างระหว่างร่างทั้งสองเหลือเพียงหนึ่งช่วงแขน แสงไฟด้านบนทอดเงาของเขาทับเงาของเธอบนผนังด้านหลัง ปลายนิ้วของเขาขยับเล็กน้อยราวกับชั่งใจ ก่อนจะเก็บมือกลับเข้าข้างลำตัว

ผีไม่กลัวน้ำมนต์จริงๆ … เขามองเธอนิ่ง และคม 

ในวินาทีนั้น เขารู้ว่าการพาเธอเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวของเขาไม่ใช่เรื่องเล็ก ระยะห่างที่เขาควบคุมมาตลอดกำลังเปลี่ยนตำแหน่ง และเขาเป็นฝ่ายเปิดประตูบานนั้นรับมันเข้ามาเอง

กดอ่านตอนต่อไป >> ที่นี่ <<

.⋆。🌶️🌿˚ และนอกจากนิยายโรมานซ์อ่านสนุกเรื่องนี้แล้ว คุณนักอ่านสามารถสนับสนุนผลงาน #นิยายรสแซ่บจัดจ้านจนนิพพานสีจมปูว์ ของ #แมงมุมใต้เตียง ที่แต่งจบแล้วพร้อมอ่านได้เลยได้ที่ comment หรือที่ BIO ตลอด 24 ชั่วโมง นะคะ ✨👇✨ สุดปัง สุดปัง กำลังรับนักอ่านจำนวนไม่จำกัด!
#นิยาย | #อ่านนิยาย | #eBook | #romancenovels | #fiction  | #นิยายอ่านสนุกทุกเทศกาล #2025trend #ตำนานรักของเทพเจ้า

 แวะชม แวะอ่าน แวะโหลดนิยายรสแซ่บจัดจ้านที่ใครก็อยากมีไว้อ่านก่อนนอนทุกคืนที่นี่*

Niyay Z A P !
.⋆。˚ นิยายเขาอ่านแล้วปวดใจ ... มาอ่านนิยายที่ Blog เค้าเอามั้ย เธอจะได้แต่เรื่องปวดเอว~* สุดปัง
คำอธิบาย:  👑 อย่าลืมมาเป็นนักอ่าน VIP ของเราเพื่อรับสิทธิพิเศษเข้าถึงนิยายรักเรื่องใหม่ รวมถึงนิยายแปลสุดคลาสสิก อ่านได้เลยใน BLOG สุดเก๋ สุดคลู ที่จะมอบให้แก่นักอ่าน VIP ที่น่ารักที่สุดเท่านั้น เมื่อคุณนักอ่านสะสมครบเงื่อนไขแล้วสามรถ inbox นิยายในคลังของคุณมาอวดกันได้และรับ link ไปเลย! มีนิยายให้เอา เอ้ย! ให้อ่าน 2 เรื่องพิเศษแล้วและจะทะยอยวางอย่างต่อเนื่องนะคะ 👑 *รับสิทธิพิเศษอ่านนิยายรสเข้มข้นใหม่ๆ อ่านจบเรื่องเลยได้ฟsี 12 เรื่องสั้น และ 1 เรื่องยาว*

นิยาย : อ่านฟรี
🔺กดรับ link นิยายได้ที่รูปภาพบนนี้


นิยายน่าอ่าน

.⋆。🌶️˚ แนะนำนิยายรสแซ่บ

.⋆。🌶️˚ คุณเคย..ตกหลุมรักใครสักคน ซ้ำๆ บ้างไหม? พบคำตอบของคำถามเหล่านี้ได้ที่ .. นิยายรสแซ่บ : Me EBook @ MEB 🌐 พิกัด: กดรับ link ที่รูปภ...

นิยายยอดฮิต: HIT & HOT