.⋆｡🧸˚
Under the Shadowed Glass
เขตอำนาจของหัสดิน
ต้อง(ห้าม)รัก
12 ♓ Pisces
โดย: AI & NIYAY 1000 ZAAB
‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️
เขาคือเจ้าของอาณาจักรบันเทิงที่ไม่มีใครแตะต้องได้
เธอคือเด็กสาวที่เดินเข้ามาในพื้นที่ต้องห้ามโดยไม่ขออนุญาต
ห้องทำงานชั้นบนสุดไม่เคยมีใครขึ้นไป แหวนสีดำบนมือของเขาไม่เคยถูกถอด และหัวใจของเขาไม่เคยเปิดอีกครั้งหลังการสูญเสีย
จนกระทั่งเธอเลือกจะยืนอยู่ตรงนั้น
ไม่ใช่ในฐานะเด็กฝึกงาน แต่ในฐานะผู้หญิงที่ไม่ยอมเป็นเงา
เกมเริ่มจากการทดสอบ จบลงด้วยการเลือก
และการยอมแพ้ของผู้ควบคุม อาจเป็นชัยชนะที่แท้จริงของความรัก
Dominant–Submissive/Age Gap/Forbidden Love
โทน: Luxury Ultra Realistic | Psychological Power Play
ตอนที่ 2:
รถยนต์สีดำเงาจอดรออยู่ใต้แสงไฟหน้าทางเข้าอาคาร กระจกสะท้อนเงาเมืองที่ยังไม่หลับ ประตูถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบก่อนที่เขาจะก้าวเข้าไปด้านใน ห้องโดยสารกว้างขวางถูกห่อหุ้มด้วยหนังสีเข้ม แสงไฟเส้นบางตามแนวประตูทอดเงาอุ่นบนขอบเบาะ กลิ่นหนังใหม่ผสานกับอากาศเย็นสะอาดจากระบบปรับอุณหภูมิ และเหนือสิ่งอื่นใดคือกลิ่น Oud จากผิวของเขาที่ยังคงนิ่ง หนัก ลึก ราวกับรอยประทับที่ติดตามมาในทุกพื้นที่ปิดสนิท
ประตูอีกฝั่งเปิดรับเธออย่างช้า ๆ เพลงอุษาก้าวขึ้นรถโดยไม่รีบร้อน ชายกระโปรงของเธอเคลื่อนตามจังหวะขาอย่างเรียบร้อย เมื่อประตูปิดลง เสียงภายนอกถูกตัดขาดในทันที เหลือเพียงเสียงเครื่องยนต์ต่ำลึกและจังหวะลมหายใจสองจังหวะที่ยังไม่ซ้อนทับกัน ระยะห่างของเบาะหลังถูกออกแบบมาให้กว้างพอสำหรับความเป็นส่วนตัว แต่ในความเงียบเช่นนี้ ความกว้างนั้นกลับหดสั้นลงอย่างแปลกประหลาด
หัสดินปล่อยสายตามองเธอผ่านกระจกกั้นบาง ๆ แสงไฟถนนไล้ผ่านใบหน้าของเธอเป็นช่วง ๆ เงาของขนตาทาบลงบนแก้ม ก่อนจะหายไปเมื่อรถเคลื่อนผ่านจุดสว่าง กลิ่นซิตรัสจากตัวเธอค่อย ๆ ชัดขึ้นในพื้นที่แคบ เขาเคยเห็นคนจำนวนมากพยายามแทรกเข้ามาใกล้อำนาจของเขา บางคนขยับเร็วเกินไปจนสะดุด บางคนลดระดับตัวเองลงจนหมดน้ำหนัก แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับนั่งนิ่ง ราวกับเธอรู้จังหวะของการรอ
“คุณคงรู้ดีว่าการมาที่บ้านของผมหมายถึงอะไร”
เสียงของเขานุ่ม กดต่ำพอให้กลืนไปกับเสียงเครื่องยนต์
เธอหันมามองเขาเต็มสายตาเป็นครั้งแรกตั้งแต่ออกรถ ดวงตาของเธอนิ่ง ไม่มีประกายท้าทายและไม่มีความอ้อนวอน เธอเพียงวางสายตานั้นลงบนใบหน้าของเขาอย่างตั้งใจ
“หมายถึงคุณยังไม่ได้ปฏิเสธค่ะ”
คำตอบของเธอไม่ยืดยาว และไม่สั่น
หัสดินเอนศีรษะพิงพนักเบาะเล็กน้อย มือของเขาวางบนต้นขา ปลายนิ้วเคาะจังหวะช้า ๆ ครั้งเดียวก่อนจะหยุด เขาไม่โต้ตอบในทันที ปล่อยให้ความเงียบคืบคลานเข้ามาแทนคำเตือน รถเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลัก แสงไฟเมืองไหลยาวในกระจกด้านข้างเป็นเส้นต่อเนื่องเหมือนสายใยที่ลากไปสู่จุดหมายเดียวกัน
“ที่บ้านของผม ไม่มีพื้นที่สำหรับคนที่มาเล่นเกม”
เสียงของเขาราบเรียบ ชัดเจนโดยไม่ต้องย้ำ
เธอไม่หลบสายตา มือของเธอวางนิ่งบนตัก นิ้วโป้งลูบสันนิ้วชี้ของตัวเองช้า ๆ เหมือนปรับจังหวะลมหายใจ
“ดีค่ะ ฉันไม่เคยเล่น”
เธอพูดเพียงเท่านั้น
รถชะลอความเร็วเมื่อเข้าสู่ถนนส่วนตัวของอาคารสูงริมแม่น้ำ ไฟส่องทางเรียงรายสะท้อนเงากระจกสูงตระหง่านด้านหน้า พื้นที่เงียบกว่าถนนสายหลักอย่างเห็นได้ชัด เสียงล้อบดผ่านพื้นเรียบเนียนจนแทบไม่ได้ยิน เมื่อรถจอดสนิท เขาเปิดประตูออกก่อนและก้าวลงไปโดยไม่หันกลับมามองทันที เธอเดินตามมาในระยะครึ่งก้าวที่คงเส้นคงวา
เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดเปิดรับด้วยความเงียบ พื้นไม้สีเข้มทอดยาวไปจนถึงกระจกบานสูงจรดเพดานที่มองเห็นเส้นขอบฟ้ายามค่ำคืน แสงเมืองระยิบระยับด้านล่างคล้ายผืนผ้าที่ปักด้วยจุดไฟเล็ก ๆ กลิ่นสะอาดของลินินและแอมเบอร์บางเบาเจืออยู่ในอากาศ สัมผัสแรกของพื้นที่นี้ทำให้จังหวะการก้าวของเธอช้าลงเพียงเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเท่าเดิม
หัสดินถอดสูทของเขาวางพาดพนักเก้าอี้อย่างเป็นระเบียบ มือของเขาปลดกระดุมข้อมือทีละข้างโดยไม่รีบร้อน เสียงกระดุมเสียดสีกับผ้าแผ่วเบาในความเงียบ เขาเดินผ่านเธอในระยะใกล้พอให้กลิ่น Oud แตะปลายจมูกของเธอโดยตรง เธอไม่ได้ถอย เพียงยืนนิ่งรับพื้นที่นั้นไว้
“นั่ง”
คำสั่งสั้นของเขาเรียบ และชัด
เพลงอุษานั่งลงบนโซฟาตามคำบอก หลังของเธอตั้งตรง ฝ่ามือวางบนผิวหนังนุ่มข้างลำตัว แสงจากโคมตั้งพื้นทาบเส้นผมและแนวกรามของเธอให้คมชัดขึ้น เงาของเธอทอดยาวบนพื้นไม้จนเกือบแตะปลายเท้าของเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ยังมีพื้นที่ว่างพอให้เดินผ่าน แต่สายตาของเขากลับทำให้ช่องว่างนั้นดูแคบลง
หัสดินเดินไปยังเคาน์เตอร์บาร์ เทน้ำเปล่าลงในแก้วใสสองใบ เสียงน้ำกระทบแก้วสะท้อนก้องในพื้นที่สูง เขาหยิบแก้วหนึ่งเดินกลับมาหยุดตรงหน้าเธอ ก่อนยื่นให้โดยไม่แตะมือกันโดยตรง ปลายนิ้วของเขาเลี่ยงการสัมผัสอย่างแม่นยำ เธอรับแก้วไว้ ปลายนิ้วของเธอสัมผัสความเย็นของกระจกจนผิวซีดลงเล็กน้อย
“บอกผมเหตุผลที่แท้จริง”
เสียงของเขาต่ำกว่าเดิมเล็กน้อย
เธอวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเตี้ยอย่างระมัดระวัง เสียงกระทบผิวไม้ดังแผ่ว ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ลมหายใจของเธอคงที่ แม้เงาของเขาจะทาบลงบนตัวเธอมากขึ้นเมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้
“ฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะพ่อบังคับ”
เธอพูดเพียงประโยคนั้น
เขายืนพิงเคาน์เตอร์บาร์ แขนของเขากอดอกอย่างไม่เร่งรัด สายตาไล่สำรวจจากดวงตาของเธอลงมาถึงมือที่วางนิ่งบนโซฟา ก่อนจะกลับขึ้นไปที่ใบหน้าเดิมอีกครั้ง ความเงียบที่เกิดขึ้นทำให้เสียงลมหายใจของทั้งคู่ชัดเจนขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“แล้วเพราะอะไร”
คำถามของเขาสั้น แต่กดลึก
เพลงอุษาเลื่อนปลายนิ้วของเธอไปตามขอบโต๊ะเตี้ยหนึ่งครั้ง ราวกับวัดผิวสัมผัสของไม้ก่อนตอบ เธอไม่ลุก ไม่ขยับเข้าใกล้ และไม่ลดระดับสายตาลง
“เพราะฉันอยากทำงานกับคนที่ไม่อ่อนข้อให้ฉัน”
เสียงของเธอเรียบกว่าเดิม
หัสดินลดแขนลงจากอกแล้วก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ระยะห่างค่อย ๆ หดลงจนเหลือเพียงสองก้าวเต็ม ลมหายใจอุ่นของเขาเคลื่อนผ่านอากาศรอบตัวเธอ กลิ่น Oud เข้มขึ้นชัดเจน เงาของเขาปกคลุมร่างของเธอจนเกือบมิด
“คุณคิดว่าผมจะไม่อ่อนข้อ”
เสียงของเขาแผ่วลง
เธอเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่ถอย มือของเธอยังคงวางราบบนโซฟา นิ้วไม่กำแน่น ไม่ขยับหนี
“ฉันหวังแบบนั้นค่ะ”
คำตอบนั้นมั่นคง
เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอเต็มตัว แสงจากหน้าต่างด้านหลังทำให้เส้นไหล่ของเขาคมชัดขึ้น เงาของเขาทาบทับเงาของเธอบนพื้นไม้โดยสมบูรณ์ เขาไม่ได้แตะต้องเธอแม้แต่น้อย แต่การยืนในระยะนั้นทำให้อุณหภูมิในอากาศเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน
“ตำแหน่งผู้ช่วยของผม ไม่ใช่ตำแหน่งฝึกงาน”
เสียงของเขาสงบ หนักแน่น
“มันต้องรับแรงกดทั้งหมดที่ผมรับ”
เพลงอุษายังคงสบตาเขา ปลายนิ้วของเธอเลื่อนออกจากโซฟาแล้ววางซ้อนบนตักของตัวเองอย่างช้า ๆ เหมือนจัดวางจังหวะของร่างกายให้มั่นคง
“ฉันไม่ได้มาขอความสบายค่ะ”
เธอพูดโดยไม่เร่ง
หัสดินมองเธออยู่นานพอให้ลมหายใจของทั้งคู่ค่อย ๆ ปรับจังหวะเข้าหากัน เขาเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารบาง ๆ จากโต๊ะข้างโซฟา แฟ้มสีน้ำเงินเข้มวางลงตรงหน้าเธอด้วยน้ำหนักที่พอดี เสียงกระทบผิวไม้ดังแผ่วอีกครั้ง
“อ่านให้จบคืนนี้”
เสียงของเขากลับมาราบเรียบ
“พรุ่งนี้เจ็ดโมง บอกผมว่าคุณเห็นอะไรที่คนอื่นมองไม่เห็น”
เธอก้มมองแฟ้มเพียงครู่หนึ่ง ปลายนิ้วของเธอลูบสันกระดาษเบา ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเธอยังไม่หลบไปไหน
“แล้วถ้าฉันตอบไม่ได้”
คำถามนั้นสงบ
หัสดินสบตาเธอนิ่ง มือของเขาแนบข้างลำตัวโดยไม่กำแน่น
“คุณจะไม่ได้ก้าวเข้ามาในพื้นที่ของผมอีก”
ความเงียบทอดยาวระหว่างทั้งสอง แสงเมืองด้านหลังยังระยิบระยับเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่ในเพนต์เฮาส์นี้ ระยะห่างที่เคยกว้างถูกบีบให้แคบลงด้วยเพียงสายตา เพลงอุษารับแฟ้มมาไว้ในมืออย่างมั่นคง ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง แม้จะต่ำกว่าเขาเล็กน้อย แต่ท่วงท่าของเธอไม่ลดระดับลง
“ฉันจะมาพรุ่งนี้ค่ะ”
เธอพูดเรียบ ๆ
หัสดินพยักหน้าเพียงเล็กน้อย เขามองเธอเดินไปยังประตูด้วยจังหวะก้าวสม่ำเสมอ เมื่อประตูปิดลง เสียงล็อกอัตโนมัติดังแผ่วในความเงียบ กลิ่นซิตรัสของเธอยังลอยค้างอยู่ในอากาศผสมกับกลิ่น Oud ของเขาอย่างแยกไม่ออก
เขายืนอยู่ตรงเดิมอีกครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานสูง มือของเขายกขึ้นแตะกระดุมข้อมือที่ปลดออกไปแล้วราวกับจัดระเบียบความคิดโดยไม่รู้ตัว พื้นที่ของเขายังคงหรูหรา เงียบ และอยู่ในความควบคุม
ทว่าระยะห่างที่เขาเคยกำหนดไว้ชัดเจน กลับถูกขยับไปหนึ่งก้าวโดยบุตรสาวของเพื่อนเก่า และครั้งนี้ เขาเป็นฝ่ายเปิดประตูให้เธอเดินเข้ามาเอง
.⋆｡🌶️🌿˚ และนอกจากนิยายโรมานซ์อ่านสนุกเรื่องนี้แล้ว คุณนักอ่านสามารถสนับสนุนผลงาน #นิยายรสแซ่บจัดจ้านจนนิพพานสีจมปูว์ ของ #แมงมุมใต้เตียง ที่แต่งจบแล้วพร้อมอ่านได้เลยได้ที่ comment หรือที่ BIO ตลอด 24 ชั่วโมง นะคะ ✨👇✨ สุดปัง สุดปัง กำลังรับนักอ่านจำนวนไม่จำกัด!
#นิยาย | #อ่านนิยาย | #eBook | #romancenovels | #fiction | #นิยายอ่านสนุกทุกเทศกาล #2025trend #ตำนานรักของเทพเจ้า
แวะชม แวะอ่าน แวะโหลดนิยายรสแซ่บจัดจ้านที่ใครก็อยากมีไว้อ่านก่อนนอนทุกคืนที่นี่*
.⋆｡˚ นิยายเขาอ่านแล้วปวดใจ ... มาอ่านนิยายที่ Blog เค้าเอามั้ย เธอจะได้แต่เรื่องปวดเอว~* สุดปัง
คำอธิบาย: 👑 อย่าลืมมาเป็นนักอ่าน VIP ของเราเพื่อรับสิทธิพิเศษเข้าถึงนิยายรักเรื่องใหม่ รวมถึงนิยายแปลสุดคลาสสิก อ่านได้เลยใน BLOG สุดเก๋ สุดคลู ที่จะมอบให้แก่นักอ่าน VIP ที่น่ารักที่สุดเท่านั้น เมื่อคุณนักอ่านสะสมครบเงื่อนไขแล้วสามรถ inbox นิยายในคลังของคุณมาอวดกันได้และรับ link ไปเลย! มีนิยายให้เอา เอ้ย! ให้อ่าน 2 เรื่องพิเศษแล้วและจะทะยอยวางอย่างต่อเนื่องนะคะ 👑 *รับสิทธิพิเศษอ่านนิยายรสเข้มข้นใหม่ๆ อ่านจบเรื่องเลยได้ฟsี 12 เรื่องสั้น และ 1 เรื่องยาว*
🔺กดรับ link นิยายได้ที่รูปภาพบนนี้
