.⋆｡🧸˚
Under the Shadowed Glass
เขตอำนาจของหัสดิน
ต้อง(ห้าม)รัก
12 ♓ Pisces
โดย: AI & NIYAY 1000 ZAAB
‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️
เขาคือเจ้าของอาณาจักรบันเทิงที่ไม่มีใครแตะต้องได้
เธอคือเด็กสาวที่เดินเข้ามาในพื้นที่ต้องห้ามโดยไม่ขออนุญาต
ห้องทำงานชั้นบนสุดไม่เคยมีใครขึ้นไป แหวนสีดำบนมือของเขาไม่เคยถูกถอด และหัวใจของเขาไม่เคยเปิดอีกครั้งหลังการสูญเสีย
จนกระทั่งเธอเลือกจะยืนอยู่ตรงนั้น
ไม่ใช่ในฐานะเด็กฝึกงาน แต่ในฐานะผู้หญิงที่ไม่ยอมเป็นเงา
เกมเริ่มจากการทดสอบ จบลงด้วยการเลือก
และการยอมแพ้ของผู้ควบคุม อาจเป็นชัยชนะที่แท้จริงของความรัก
Dominant–Submissive/Age Gap/Forbidden Love
โทน: Luxury Ultra Realistic | Psychological Power Play
ตอนที่ 3: Boundary & Conflict — กติกาของผู้ควบคุม
แสงเช้าสีเงินไหลอ้อยอิ่งผ่านกระจกบานสูงของเพนต์เฮาส์ ราวกับมีใครบางคนค่อย ๆ รินมันลงบนพื้นไม้สีเข้มทีละชั้น เมืองด้านล่างขยับตัวอย่างสงบ เสียงรถบนถนนกลายเป็นเพียงแรงสั่นบางเบาที่ถูกกลืนหายไปกับผนังกระจกหนา อากาศภายในห้องเย็นพอดีผิว ลมหายใจของคนที่ยืนอยู่กลางแสงเช้าชัดเจนพอให้เห็นทรวงอกขยับขึ้นลงช้า ๆ กลิ่นสะอาดของลินินใหม่ผสมกับกลิ่น Oud จากผิวของเขายังลอยต่ำ ไม่ฉุน แต่ลึกจนฝังอยู่ในปลายจมูก
หัสดินยืนอยู่หน้ากระจก ปลายนิ้วของเขาแตะขอบโต๊ะคอนโซลเบา ๆ เหมือนกำลังวัดจังหวะของวันใหม่ เสื้อเชิ้ตสีอ่อนแนบไปกับแผ่นหลังของเขาอย่างพอดี แขนเสื้อพับขึ้นเผยให้เห็นเส้นเอ็นที่ข้อมือซึ่งขยับตามจังหวะการเกร็งคลาย เขามองภาพสะท้อนของตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังประตูทางเข้า เสียงระบบปลดล็อกดังแผ่ว และลมหายใจของเขาเปลี่ยนจังหวะเล็กน้อยโดยแทบสังเกตไม่ได้
เพลงอุษาก้าวเข้ามาในพื้นที่ด้วยรองเท้าส้นเตี้ยสีเข้ม เสียงส้นสัมผัสพื้นไม้ดังเพียงเสี้ยวหนึ่งก่อนเงียบลง ชุดของเธอเรียบ สุภาพ เส้นผมถูกรวบต่ำเผยให้เห็นต้นคอของเธอที่รับแสงเช้าอย่างบางเบา เธอหยุดยืนตรงโถงกว้างครู่หนึ่ง สูดลมหายใจเข้าอย่างช้า กลิ่นของบ้านหลังนี้คล้ายคืนก่อน แต่ในแสงเช้า มันมีความนิ่งที่ต่างออกไป เธอเงยหน้ามองกระจกบานสูงก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดที่แผ่นหลังของเขา
เขาไม่หันมาทันที แต่ปล่อยให้เงาของเธอทอดทับลงบนพื้นข้างเงาของเขา ระยะห่างระหว่างเงาสองเงายังไม่แตะกัน ทว่าเส้นขอบของมันค่อย ๆ ใกล้ขึ้นเมื่อเธอก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว ลมหายใจของเธอประสานกับเสียงเครื่องปรับอากาศอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีการเร่ง ไม่มีความรีบร้อนที่แสดงออกผ่านไหล่ของเธอ
“มาตรงเวลา”
เสียงของเขาเรียบต่ำ กระทบผนังห้องแล้วสะท้อนกลับมาอย่างนุ่มนวล
เธอพยักหน้าเพียงเล็กน้อย สายตาไม่หลบ เขาเห็นปลายนิ้วของเธอขยับเข้าหากันอย่างแนบเนียนก่อนจะคลายออกช้า ๆ
“ฉันไม่ชอบเริ่มต้นด้วยการทำให้ใครต้องรอค่ะ”
น้ำเสียงของเธอเรียบ สม่ำเสมอ จังหวะของลมหายใจไม่แตกพร่า
เขาหันกลับมามองเธอเต็มตัว แสงเช้าทาบผ่านแนวกรามของเขาให้เห็นเงาบาง ๆ ใต้โหนกแก้ม สายตาของเขาไล่จากดวงตา ลงมาถึงปลายนิ้วของเธออย่างช้า เหมือนกำลังอ่านรายละเอียดที่ไม่ถูกเขียนไว้ในแฟ้มเมื่อคืน ระยะห่างระหว่างทั้งสองยังคงมากกว่าสองก้าว แต่แรงกดในอากาศกลับชัดขึ้น
“ก่อนเริ่มงาน”
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลายนิ้วของเขาขยับจากขอบโต๊ะมาวางแนบข้างลำตัว
“ผมมีกติกา”
เธอไม่ขยับหนี ไม่ก้าวเข้าไปใกล้ แค่ยืนตรงและรอให้เขาพูดต่อ
เขาเดินนำผ่านโถงรับแขกไปยังทางเดินยาวที่เชื่อมกับโซนทำงาน แสงเช้าเลื่อนไปตามพื้นไม้เหมือนเส้นบาง ๆ ที่คอยไล่หลังฝีเท้าของทั้งสอง เพลงอุษาเดินตามในระยะที่เขากำหนดไว้โดยไม่ต้องเอ่ย ปลายแขนเสื้อของเธอเกือบแตะปลายนิ้วของเขาในจังหวะหนึ่ง ก่อนจะเฉียดผ่านโดยไม่มีการหลีกเลี่ยง
“ข้อแรก”
เขาหยุดหน้าประตูบานเรียบสีเข้มที่แนบสนิทกับผนังจนแทบมองไม่เห็นรอยต่อ
“พื้นที่ส่วนตัวของผม คุณจะไม่เข้าโดยไม่มีคำอนุญาต”
เสียงของเขาไม่ดัง แต่แน่นพอให้พื้นใต้ฝ่าเท้ารับรู้
เธอมองประตูนั้นอย่างพิจารณา ลมหายใจของเธอช้าลงเล็กน้อยเหมือนกำลังจดจำตำแหน่ง
“รับทราบค่ะ”
คำตอบของเธอนิ่ง สั้น
เขาเดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว ก่อนหยุดที่บันไดซึ่งนำขึ้นสู่ชั้นบน แสงแดดสะท้อนราวจับโลหะเป็นเส้นบาง ๆ ที่ไล่ไปตามมือของเขา
“ข้อสอง ห้องทำงานด้านบนคือพื้นที่ควบคุม ทุกอย่างมีตำแหน่งของมัน”
คำพูดของเขาเรียงตัวอย่างช้า เหมือนวางหมากทีละตัว
เธอเงยหน้ามองบันได สายตาไม่แสดงความลังเล มีเพียงปลายนิ้วของเธอที่แตะขอบสมุดเล่มบางในมือแน่นขึ้นครู่หนึ่งก่อนคลาย
“ฉันจะไม่รบกวนความเรียบร้อยของคุณค่ะ”
น้ำเสียงของเธอไม่เบี่ยงเบน
เขาหันกลับมาหาเธอ แสงเช้าเหลือบผ่านดวงตาของเขาให้เห็นเงาเข้มด้านใน
“ข้อสาม ผู้หญิงของผม ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะจัดการ”
คำพูดนั้นลอยต่ำ แต่ชัดเจนพอ
เพลงอุษาสบตาเขาโดยไม่ถอย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงโดยที่ไม่มีใครตั้งใจเมื่อเธอก้าวเข้ามาใกล้อีกครึ่งก้าวเพื่อฟังถ้อยคำของเขาให้ชัดเจนขึ้น
“เข้าใจค่ะ”
เธอตอบด้วยจังหวะหายใจที่สม่ำเสมอ
ความเงียบแผ่ตัวระหว่างทั้งสอง แสงเช้าขยับสูงขึ้นเล็กน้อย ทำให้เงาของเขาทาบลงบนปลายรองเท้าของเธอ ระยะที่เคยเว้นไว้หดลงเหลือเพียงหนึ่งก้าวเต็ม เขามองเธอเหมือนกำลังวัดแรงกดของคำตอบนั้นจากการเต้นของชีพจรใต้ผิวของเธอ
ตลอดช่วงสาย เพลงอุษานั่งทำงานที่โต๊ะด้านล่าง เอกสารถูกจัดเรียงตามหมวดหมู่ที่เธอทำเครื่องหมายไว้เมื่อคืน ปลายนิ้วของเธอพลิกหน้ากระดาษอย่างระมัดระวัง เสียงกระดาษเสียดสีกันดังเบา ๆ คล้ายลมหายใจที่ถูกขังอยู่ในห้อง หัสดินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในระยะที่พอให้เห็นรายละเอียดของมือของเธอโดยไม่ต้องลุกเข้าไปใกล้ เขาไม่ชม และไม่แทรกแซง เพียงปล่อยให้การทำงานของเธอพิสูจน์จังหวะของตัวเอง
แสงแดดเลื่อนต่ำลงเมื่อเวลาใกล้บ่าย เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นเบา ๆ เขาลุกขึ้น รับสาย และเดินออกไปยังระเบียง ลมจากแม่น้ำพัดชายเสื้อของเขาไหวเล็กน้อย กลิ่นอากาศด้านนอกผสมกับกลิ่น Oud จากผิวของเขาจนเกิดชั้นกลิ่นใหม่ที่ชัดกว่าเดิม
ภายในห้อง เพลงอุษาเงยหน้าจากเอกสาร สายตาเลื่อนไปยังบันไดชั้นบน ประตูบานเรียบที่เขาเคยชี้ไว้เมื่อเช้ายังปิดสนิท ไม่มีเสียงใดเชื้อเชิญ และไม่มีสัญญาณห้าม ลมหายใจของเธอขยับช้าลง เหมือนกำลังตัดสินใจบางอย่างที่ต้องใช้จังหวะของตัวเอง
เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ ฝีเท้าเบาจนแทบไม่มีเสียงสะท้อนบนพื้นไม้ ทุกก้าวมั่นคง ปลายนิ้วของเธอไล้ไปตามราวบันไดอย่างแผ่วเบาเหมือนกำลังวัดอุณหภูมิของโลหะ เมื่อถึงหน้าประตูชั้นบน เธอหยุดยืนครู่หนึ่ง สูดลมหายใจเข้า กลิ่นของเขาจางอยู่ในอากาศ แม้เขาจะไม่ได้อยู่ตรงนั้น
ลูกบิดเย็นใต้ปลายนิ้วของเธอ ประตูเปิดออกอย่างเงียบ ห้องทำงานกว้างและโปร่ง กระจกบานสูงเปิดรับภาพเมืองเต็มผืน โต๊ะทำงานตั้งอยู่กลางห้อง พื้นผิวเรียบสะอาดจนสะท้อนเงาของเธอได้ชัดเจน แสงบ่ายสาดผ่านเข้ามา ทาบลงบนแขนของเธอเป็นเส้นยาว
เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะ ปลายนิ้วของเธอแตะผิวไม้เบา ๆ ไม่ได้รื้อค้น ไม่เปิดลิ้นชัก เพียงสัมผัสพื้นที่ที่ถูกวางกติกาไว้ กลิ่น Oud ชัดขึ้นในห้องนี้ ลึกกว่าในโถงด้านล่าง เหมือนเป็นพื้นที่ที่เขาใช้ลมหายใจของตัวเองกำหนดอาณาเขต
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง เงาของเขาทาบยาวเข้ามาบนพื้นก่อนที่เธอจะหันกลับไปมอง ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงสองก้าว
“ผมจำได้ว่าบอกไว้แล้ว”
เสียงของเขาเย็นกว่าเมื่อเช้าเล็กน้อย
เธอไม่สะดุ้ง ปลายนิ้วของเธอยังวางบนโต๊ะอย่างเดิม
“ฉันยังไม่ได้แตะต้องสิ่งของของคุณค่ะ”
คำตอบของเธอเรียบและมั่นคง
เขาเดินเข้ามาอีกก้าว จนเหลือเพียงหนึ่งก้าวเต็ม ลมหายใจของเขาแตะผิวแก้มของเธออย่างบางเบา เงาของเขาทาบลงบนลำตัวของเธอชัดเจนกว่าเดิม
“การเข้ามาในนี้ ก็ถือว่าแตะต้องแล้ว”
เสียงเขาต่ำจนเกือบเป็นกระซิบ
เธอเงยหน้าขึ้น สายตาไม่หลบ ระยะระหว่างใบหน้าของทั้งสองหดลงเหลือเพียงช่วงแขน
“คุณนี่มันผีไม่กลัวน้ำมนต์จริงๆ”
คำพูดของเขาออกมาเบา ๆ คล้ายประชดมากกว่าตำหนิ
ปลายนิ้วของเขาเอื้อมมาจับข้อมือของเธอ แรงกดไม่รุนแรง แต่ชัดพอให้ชีพจรใต้ผิวของเธอสั่นตอบ เธอไม่ดึงหนี ลมหายใจของเธอยังสม่ำเสมอแม้จังหวะจะช้าลง
“ฉันแค่อยากเห็นมุมมองของคุณค่ะ”
เธอเอ่ยโดยไม่ลดสายตา
เขามองมือของเธอที่วางบนโต๊ะ แล้วมองกลับขึ้นมาที่ดวงตาของเธอ แสงบ่ายสะท้อนในม่านตาของทั้งคู่จนเหมือนมีเส้นบาง ๆ เชื่อมต่อกัน ระยะห่างระหว่างร่างกายแทบไม่มีช่องว่างให้ลมหายใจผ่าน
“เส้นที่ผมวาดไว้ ไม่ได้มีไว้ให้ข้ามเล่น ๆ”
เสียงของเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย
เธอขยับปลายนิ้วของเธอเล็กน้อยใต้การจับของเขา ไม่ใช่เพื่อหลุดพ้น แต่เพื่อให้เขารับรู้การเคลื่อนไหว
“บางเส้นถูกวาดไว้เพื่อทดสอบความกล้า”
น้ำเสียงของเธอไม่สั่นไหว
เขาปล่อยข้อมือของเธอช้า ๆ ทว่าไม่ได้ถอย ระยะห่างยังคงเท่าเดิม เพียงแต่แรงกดในอากาศเปลี่ยนรูป กลายเป็นความเงียบที่หนาแน่นกว่าเดิม
“ถ้าจะอยู่ที่นี่ คุณต้องรู้กติกาให้มากกว่าที่ผมพูด”
เสียงเขากลับมาเรียบอีกครั้ง
เธอพยักหน้าเบา ๆ ปลายนิ้วของเธอเลื่อนออกจากผิวโต๊ะ แล้ววางแนบข้างลำตัวของตัวเอง
“ฉันจะเรียนรู้มันจากคุณค่ะ”
คำตอบของเธอชัด และไม่เร่งรีบ
เขามองเธออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะถอยออกไปหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยแนบชิดเปิดออกอีกครั้ง ลมหายใจของทั้งสองกลับมามีพื้นที่ของตัวเอง แสงบ่ายส่องผ่านกระจกทาบเงาของทั้งคู่แยกจากกันชัดเจนกว่าเดิม
“งั้นก็พิสูจน์”
เสียงของเขาไม่สูงขึ้น แต่คมกว่าเดิมเล็กน้อย
เพลงอุษาไม่ตอบในทันที เธอมองเมืองผ่านกระจกบานสูง ก่อนจะหันกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง ปลายนิ้วของเธอขยับเล็กน้อยเหมือนกำลังจับจังหวะใหม่ของเกมที่เพิ่งเริ่มต้น
ระยะห่างระหว่างทั้งสองยังคงหนึ่งก้าวเต็ม ทว่าอากาศระหว่างพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน กลิ่นของเขาและลมหายใจของเธอผสมกันในพื้นที่เดียวกันโดยไม่มีใครยอมถอย บ้านทั้งหลังยังคงเงียบเหมือนเดิม แต่เส้นที่เขาวาดไว้เมื่อเช้าไม่ได้ตรงเหมือนก่อน และเธอก็ยืนอยู่บนเส้นนั้นด้วยความตั้งใจของตัวเอง
.⋆｡🌶️🌿˚ และนอกจากนิยายโรมานซ์อ่านสนุกเรื่องนี้แล้ว คุณนักอ่านสามารถสนับสนุนผลงาน #นิยายรสแซ่บจัดจ้านจนนิพพานสีจมปูว์ ของ #แมงมุมใต้เตียง ที่แต่งจบแล้วพร้อมอ่านได้เลยได้ที่ comment หรือที่ BIO ตลอด 24 ชั่วโมง นะคะ ✨👇✨ สุดปัง สุดปัง กำลังรับนักอ่านจำนวนไม่จำกัด!
#นิยาย | #อ่านนิยาย | #eBook | #romancenovels | #fiction | #นิยายอ่านสนุกทุกเทศกาล #2025trend #ตำนานรักของเทพเจ้า
แวะชม แวะอ่าน แวะโหลดนิยายรสแซ่บจัดจ้านที่ใครก็อยากมีไว้อ่านก่อนนอนทุกคืนที่นี่*
.⋆｡˚ นิยายเขาอ่านแล้วปวดใจ ... มาอ่านนิยายที่ Blog เค้าเอามั้ย เธอจะได้แต่เรื่องปวดเอว~* สุดปัง
คำอธิบาย: 👑 อย่าลืมมาเป็นนักอ่าน VIP ของเราเพื่อรับสิทธิพิเศษเข้าถึงนิยายรักเรื่องใหม่ รวมถึงนิยายแปลสุดคลาสสิก อ่านได้เลยใน BLOG สุดเก๋ สุดคลู ที่จะมอบให้แก่นักอ่าน VIP ที่น่ารักที่สุดเท่านั้น เมื่อคุณนักอ่านสะสมครบเงื่อนไขแล้วสามรถ inbox นิยายในคลังของคุณมาอวดกันได้และรับ link ไปเลย! มีนิยายให้เอา เอ้ย! ให้อ่าน 2 เรื่องพิเศษแล้วและจะทะยอยวางอย่างต่อเนื่องนะคะ 👑 *รับสิทธิพิเศษอ่านนิยายรสเข้มข้นใหม่ๆ อ่านจบเรื่องเลยได้ฟsี 12 เรื่องสั้น และ 1 เรื่องยาว*
🔺กดรับ link นิยายได้ที่รูปภาพบนนี้
