เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น สจ๊วตพร้อมกลุ่มคาวบอยออกเดินทางไปยังไร่ของดอน คาร์ลอส เมื่อเวลาล่วงเลยไปค่อนวันโดยไม่มีรายงานใดๆ กลับมา สติลเวลล์ก็เริ่มเบาใจขึ้น และเมื่อพลบค่ำ เขาก็บอกแมดเดอลีนว่าคงไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องกังวลแล้ว
“แหงล่ะ... ถึงมันจะน่าทึ่งและประหลาดเหลือเกิน” เขาพูดต่อ “ผมเคยแอบกังวลว่าเราจะไล่ดอน คาร์ลอสออกไปได้อย่างไร แต่ยีนเขามีวิธีจัดการในแบบของเขา... แหงล่ะ”
วันถัดมา สติลเวลล์และแอลเฟรดตัดสินใจขี่ม้าไปที่ไร่ของดอน คาร์ลอส โดยพาแมดเดอลีนและฟลอเรนซ์ไปด้วย และขากลับจะแวะพักที่ไร่ของแอลเฟรด พวกเขาเริ่มออกเดินทางท่ามกลางรุ่งสางสีเทาอันเย็นฉ่ำ หลังจากควบม้ามาสามชั่วโมงจนแสงแดดเริ่มเจิดจ้า พวกเขาก็เข้าสู่ดงไม้เมสกีต (Mesquite) ที่ล้อมรอบด้วยคอกสัตว์ โรงนา และอาคารเตี้ยทรงเหลี่ยมจำนวนหนึ่ง รวมถึงอาคารหลังใหญ่ที่ดูระเกะระกะ ทุกหลังสร้างจากดินดิบและส่วนใหญ่พังทลายเป็นซากปรักหักพัง มีเพียงจุดเดียวที่เป็นพื้นที่สีเขียวขจีตัดกับสีแดงฉานโล้นเลี่ยนของพื้นดินและกำแพง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเกิดจากน้ำพุที่สร้างทั้งคุณค่าและชื่อเสียงให้กับไร่ของดอน คาร์ลอส
ทางเข้าสู่ตัวบ้านต้องผ่านลานกว้างที่เป็นหินและพื้นดินอัดแข็ง มีราวผูกม้าและรางน้ำตั้งอยู่หน้าระเบียงยาว ม้าที่ดูเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยฝุ่นหลายตัวยืนก้มหัวปล่อยบังเหียนระพื้น สีข้างที่เปียกโชกเป็นหลักฐานว่าพวกมันเพิ่งผ่านการเดินทางอันหนักหน่วงมาสดๆ ร้อนๆ
“แหงล่ะ พับผ่าสิแอล! ถ้าตรงนั้นไม่ใช่รถม้าของ แพท ฮอว์ (Pat Hawe) ล่ะก็ ผมยอมกินมันเลย” สติลเวลล์อุทาน
“แล้วแพทมาทำอะไรที่นี่ล่ะ?” แอลเฟรดคำราม
ไม่มีใครอยู่ในสายตา แต่แมดเดอลีนได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากข้างในบ้าน สติลเวลล์ลงจากหลังม้าที่ระเบียงและเดินอาดๆ เข้าไปในประตู แอลเฟรดกระโดดลงจากม้า ช่วยฟลอเรนซ์และแมดเดอลีนลงมา พร้อมสั่งให้พวกเธอรออยู่บนระเบียง แล้วเขาก็เดินตามสติลเวลล์ไป
“ฉันเกลียดบ้านพวกคนเม็กซิกันจริงๆ” ฟลอเรนซ์พูดพลางทำหน้าเบ้ “มันดูลึกลับและชวนขนลุก คอยดูเถอะ! เดี๋ยวจะมีพวกเม็กซิกันผิวเข้ม ตาเหมือนลูกปัด เดินเท้าเบาโผล่พรวดขึ้นมาจากพื้นดิน! แล้วก็จะมีหน้าตาน่าเกลียดโผล่ตามประตู หน้าต่าง และรอยแตกทุกจุด”
“ที่นี่เหมือนโรงนาขนาดใหญ่ที่มีกลิ่นควันยาสูบอบอวลไปหมดเลยนะคะ” แมดเดอลีนตอบพลางนั่งลงข้างฟลอเรนซ์ “ฉันไม่ค่อยชอบพื้นที่ส่วนนี้ของไร่เลย ฟลอเรนซ์... นั่นใช่ม้าสีดำของดอน คาร์ลอสที่อยู่ในคอกนั่นไหม?”
“ใช่เลยค่ะ แสดงว่าดอนยังอยู่ที่นี่ ฉันหวังว่าเราจะไม่รีบมาที่นี่กันขนาดนี้เลยนะ! นั่นไง! เสียงฟังดูไม่ค่อยดีแล้ว”
เสียงโลหะจากเดือยรองเท้ากระทบพื้น เสียงย่ำบูต และเสียงตะโกนดังมาจากโถงทางเดิน แมดเดอลีนจำน้ำเสียงรวดเร็วของแอลเฟรดได้ตอนที่เขาหงุดหงิด: “งั้นเราจะรีบกลับบ้านกันเดี๋ยวนี้” เขาพูด แต่มีเสียงตอบกลับมาว่า “ไม่!” แมดเดอลีนจำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของสจ๊วต เธอจึงรีบนั่งตัวตรง “ผมจะไม่ให้พวกเธอเข้ามาในนี้เด็ดขาด” แอลเฟรดพูดต่อ
“จะข้างนอกหรือข้างใน พวกเธอก็ต้องอยู่กับเรา!” สจ๊วตตอบอย่างเฉียบขาด
“ฟังนะแอล” เสียงกังวานใหญ่ของสติลเวลล์แทรกขึ้น “ในเมื่อเราพรวดพราดพาพวกสาวๆ มาที่นี่แล้ว ก็ปล่อยให้สจ๊วตเป็นคนคุมสถานการณ์ไปเถอะ”
จากนั้นกลุ่มชายฉกรรจ์ก็เดินกรูกราวออกมาที่ระเบียง สจ๊วตเดินนำหน้าด้วยใบหน้าขรึมเครียด เนลส์เดินตามติดเขา และสายตาอันฉับไวของแมดเดอลีนก็เห็นว่าเนลส์ผ่านความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ ดอน คาร์ลอส ผู้มีรอยยิ้มและแววตาแพรวพราวเดินเบียดออกมาพร้อมกับชายร่างผอมสูงหน้าตาแหลมคมที่ติดตราสัญลักษณ์เงิน นั่นคือ แพท ฮอว์ ไม่ผิดแน่ ส่วนด้านหลังสติลเวลล์และแอลเฟรดคือนิก สตีล ซึ่งสูงเด่นกว่าพวกวาเกโรและคาวบอยคนอื่นๆ
“คุณแฮมมอนด์ ผมเสียใจที่คุณมาที่นี่” สจ๊วตกล่าวอย่างห้วนๆ “เรากำลังวุ่นวายกันอยู่ ผมยืนกรานว่าคุณกับฟลอต้องอยู่ใกล้ๆ พวกเราไว้ เดี๋ยวผมจะอธิบายทีหลัง ถ้าคุณทนฟังไม่ได้ ผมก็ขออภัยล่วงหน้าสำหรับคำพูดดิบๆ นะครับ”
พูดจบเขาก็หันไปสั่งคนข้างหลัง: “นิก พามูลี่ไปช่วยมอนตี้กับพวกที่เหลือ ขนของพวกนั้นออกมาให้หมด ทั้งหมดเลยนะ เร็วเข้า!”
สติลเวลล์และแอลเฟรดแยกตัวออกมาเพื่อมายืนบังหน้าแมดเดอลีนและฟลอเรนซ์ไว้ แพท ฮอว์ พิงเสาแล้วใช้สายตาจาบจ้วงจ้องมองแมดเดอลีนและฟลอเรนซ์ ส่วนดอน คาร์ลอส ก้าวไปข้างหน้า รูปลักษณ์ของเขาดึงดูดสายตาของแมดเดอลีนอย่างที่เธอไม่เต็มใจนัก เขาใส่กางเกงผ้ากำมะหยี่รัดรูป มีแถบหนาประดับกระดุมเงินตามตะเข็บข้าง รอบเอวคาดผ้าพันเอว (Sash) และเข็มขัดที่มีซองปืนมีพู่ ซึ่งมีปืนด้ามมุกโผล่ออกมา เสื้อกั๊กปักลายอย่างหรูหราปิดทับเสื้อไหมสีสดครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นผ้าพันคอไหมรอบคอ ใบหน้าคมเข้มมีเส้นเลือดนูนเด่นเหมือนเส้นเชือกใต้ผิวหนัง ดวงตาเล็กปูดโปนและเป็นประกาย สำหรับแมดเดอลีน ใบหน้าของเขาเหมือนหน้ากากที่หล่อเหลาทว่าดุดัน ซึ่งดวงตาคู่นั้นทรยศธาตุแท้อันชั่วร้ายข้างในออกมาอย่างชัดเจน
เขาค้อมตัวลงต่ำด้วยท่าทางนุ่มนวลอย่างมีจีบปากจีบคอ รอยยิ้มเผยให้เห็นฟันขาวสะอาดซึ่งยิ่งส่งเสริมให้แววตาดูเจิดจ้าขึ้น เขาค่อยๆ ผายมือออกมาอย่างนอบน้อม
“เซญอริต้า ผมต้องขออภัยนับพันครั้ง” เขาพูด ช่างแปลกเหลือเกินที่แมดเดอลีนได้ยินภาษาอังกฤษสำเนียงนุ่มนวลและหวานจนน่าขนลุก “การต้อนรับอันสง่างามของดอน คาร์ลอส มลายหายไปพร้อมกับบ้านของเขาเสียแล้ว”
สจ๊วตก้าวออกมาและผลักดอน คาร์ลอส ให้พ้นทางพลางตะโกนว่า “หลบไป!”
ฝูงชนถอยกรูออกไปตามเสียงย่ำบูตหนักๆ พวกคาวบอยพากันแบกกล่องขนาดยาวออกมาจากโถงทางเดิน พวกเขาวางมันเรียงแถวกันบนพื้นระเบียง
“เอาล่ะ ฮอว์ เรามาจัดการธุระของเราต่อ” สจ๊วตพูด “คุณเห็นกล่องพวกนี้ใช่ไหม?”
“ฉันว่าฉันเห็นหลายอย่างแถวนี้นะ” ฮอว์ตอบอย่างมีเลศนัย
“งั้น คุณตั้งใจจะเปิดกล่องพวกนี้ตามที่ผมบอกไหม?”
“ไม่!” ฮอว์ตอบโต้ “ไม่ใช่หน้าที่ของฉันที่จะไปยุ่งกับทรัพย์สินที่ส่งมาทางบริษัทขนส่งและมีหลักฐานถูกต้องตามระเบียบ”
“คุณเรียกตัวเองว่านายอำเภอเหรอ!” สจ๊วตตะคอกอย่างดูหมิ่น
“อีกไม่นานแกอาจจะคิดแบบนั้นจริงๆ ก็ได้” ฮอว์โต้กลับอย่างขุ่นมัว
“ผมจะเปิดมันเอง... เฮ้ ใครก็ได้เปิดฝากล่องพวกนี้ออกซิ” สจ๊วตสั่ง “ไม่ใช่นาย มอนตี้ นายคอยระวังไว้ ให้มูลี่ใช้ขวาน เร็วเข้า!”
มอนตี้ ไพรซ์ กระโดดออกมาจากฝูงชนมาอยู่กลางระเบียง ท่าทางที่เขาหลีกทางให้มูลี่แล้วหันไปเผชิญหน้ากับพวกวาเกโรนั้นไร้วี่แววของความเป็นมิตรหรือความไว้ใจ
“สจ๊วต แกทำผิดมหันต์ที่พังกล่องพวกนั้น นั่นมันผิดกฎหมายนะ” ฮอว์ประท้วง พยายามจะเข้าแทรกแซง
สจ๊วตผลักเขาออกไป ตอนนั้นเอง ดอน คาร์ลอส ซึ่งยืนอึ้งในตอนแรก จู่ๆ ก็เริ่มเคลื่อนไหวและโวยวาย สจ๊วตก็ผลักเขาออกไปเช่นกัน ชาวเม็กซิกันคนนั้นเริ่มตื่นเต้นมากขึ้น เขาทำท่าทางพะวักพะวนและสบถภาษาสเปนอย่างรวดเร็ว ทว่าเมื่อฝากล่องถูกงัดออกและหีบห่อข้างในถูกฉีกทิ้ง เขาก็ยืนนิ่งเงียบและแข็งทื่อ แมดเดอลีนชะโงกหน้าจากด้านหลังสติลเวลล์เพื่อดู และเห็นว่ากล่องเหล่านั้นเต็มไปด้วยปืนไรเฟิลและกระสุนจำนวนมหาศาล
“นั่นไง ฮอว์! ผมบอกคุณว่าอย่างไร?” สจ๊วตคาดคั้น “ผมมาที่นี่เพื่อเข้าควบคุมไร่แห่งนี้ ผมเจอพวกนี้ซ่อนอยู่ในห้องที่ไม่ได้ใช้งาน ผมสงสัยอยู่แล้วว่ามันคืออะไร... สินค้าผิดกฎหมายอย่างไรล่ะ!”
“แหงล่ะ... แล้วถ้ามันใช่ล่ะ? ฉันไม่เห็นว่ามันจะต้องวุ่นวายขนาดที่แกกำลังทำอยู่เลย สจ๊วต ฉันว่าแกคงจะเห่อเหิมกับงานใหม่แล้วอยากโชว์พาวต่อหน้า...”
“ฮอว์ หยุดพูดจาแบบนั้นซะ” สจ๊วตขัดจังหวะ “นายเคยปากดีไปครั้งหนึ่งแล้วนะ! คราวนี้ ผมกำลังปรึกษากับเจ้าหน้าที่กฎหมาย คุณจะรับผิดชอบสินค้าผิดกฎหมายพวกนี้ไหม?”
“เฮ้ แกนี่มันวางก้ามใหญ่โตจริงๆ เลยนะ” ฮอว์ตอบด้วยท่าทางแสร้งทำเป็นตกใจ “แกต้องการอะไรกันแน่?”
สจ๊วตสบถพึมพำ เขาเดินสลับเท้าอย่างรวดเร็วไปตามระเบียง ผายมือไปทางสติลเวลล์ราวกับจะบอกว่าการเจรจาด้วยเหตุผลนั้นไร้ประโยชน์สิ้นดี เขาหันไปมองแมดเดอลีนด้วยสายตาที่แสดงความเสียใจที่ไม่สามารถจัดการสถานการณ์ให้ดูดีต่อหน้าเธอได้ จากนั้นเมื่อเขาหันกลับมา เขาก็ประจันหน้ากับเนลส์ที่แอบขยับออกมาจากฝูงชน
แมดเดอลีนสัมผัสได้ถึงความนัยอันหนักแน่นจากประกายตาสีฟ้าเหล็กที่เนลส์สื่อสารกับสจ๊วต ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไร มันทำให้ความหงุดหงิดของสจ๊วตหายไปทันที เพียงการขยับมือเล็กน้อยของเขา มอนตี้ ไพรซ์ ก็กระโดดออกมาข้างหน้าด้วยความดุร้ายที่ถูกเก็บกดไว้ จากนั้นเนลส์และมอนตี้ก็ยืนเรียงแถวอยู่ข้างหลังสจ๊วต เป็นท่าทีที่จงใจและดูน่าเกรงขามอย่างที่สุด ใบหน้าของแพท ฮอว์ เริ่มดูน่าเกลียด ดวงตามีแสงสีแดงวาบออกมา ดอน คาร์ลอส หน้าซีดเผือดและลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด พวกคาวบอยเริ่มขยับตัวออกห่างจากพวกวาเกโรและชายขี่ม้าไว้หนวดเคราเข้ม ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นผู้ช่วยของฮอว์
“สิ่งที่ผมต้องการคือสิ่งนี้” สจ๊วตพูดขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเขาเชื่องช้าและแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน “นี่คือสินค้าผิดกฎหมายสงคราม! ฮอว์ นายเข้าใจไหม? อาวุธและกระสุนสำหรับกบฏฝั่งโน้น! ผมขอแจ้งให้คุณในฐานะเจ้าหน้าที่ ดำเนินการยึดสินค้าเหล่านี้และจับกุมผู้ลักลอบขนของ... ดอน คาร์ลอส เสีย”
คำพูดนี้สร้างความโกลาหลขึ้นทันทีในหมู่ดอน คาร์ลอส และผู้ติดตาม พวกเขากรูเข้าไปล้อมนายอำเภอ มีการชูกำปั้นสีเข้มขึ้นมา เสียงพูดคุยภาษาสเปนดังจ้อกแจ้กฟังไม่ได้ศัพท์ ฝูงชนรอบตัวดอน คาร์ลอส หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมีทั้งพวกวาเกโรติดอาวุธ เด็กเลี้ยงม้าเท้าเปล่า คนเลี้ยงสัตว์ที่รองเท้าเปื้อนฝุ่น และชาวเม็กซิกันที่คลุมผ้าห่ม ซึ่งจู่ๆ ก็โผล่ออกมาจากประตู หน้าต่าง และหัวมุมตึก เป็นการรวมตัวที่โกลาหล พวกวาเกโรที่แต่งตัวจัดเต็มประดับประดาด้วยลูกไม้และพู่ ดูตัดกับเด็กชายที่เปลือยขาใส่รองเท้าแตะและคนเลี้ยงสัตว์ที่สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง
เสียงตะโกนแหลมๆ ซึ่งน่าจะเป็นของดอน คาร์ลอส ทำให้ความวุ่นวายสงบลงเล็กน้อย จากนั้นก็ได้ยินเสียงเขาพูดกับนายอำเภอฮอว์ด้วยภาษาอังกฤษผสมสเปนอย่างรนราน เขาปฏิเสธ เขาอ้างสิทธิ์ ทั้งหมดออกมาด้วยน้ำเสียงที่รวดเร็วและร้อนรน เขาสะบัดผมดำขลับอย่างรุนแรง เหวี่ยงหมัดและกระทืบเท้ากับพื้น ดวงตากลิ้งไปมา ริมฝีปากบางบิดเบี้ยวและแยกเขี้ยวขาววับออกมาเหมือนหมาป่าที่ถูกจนมุม
สำหรับแมดเดอลีน ดูเหมือนดอน คาร์ลอส จะปฏิเสธว่าไม่รู้เรื่องกล่องสินค้าผิดกฎหมาย ไม่รู้ว่าข้างในคืออะไร ไม่รู้ว่าจะส่งไปไหน และสุดท้ายคือไม่รู้อะไรเลย ยกเว้นแต่มันตั้งเด่อยู่ตรงหน้า เป็นพยานหลักฐานที่มัดตัวว่ามีการละเมิดกฎหมายความเป็นกลาง (Neutrality laws) แต่ไม่ว่าเขาจะปฏิเสธด้วยอารมณ์รุนแรงแค่ไหน มันก็ยังเทียบไม่ได้เลยกับการที่เขาด่าทอสจ๊วต
“เซญอร์สจ๊วต เขาฆ่าวาเกโรของผม!” ดอน คาร์ลอส ตะโกนลั่น พลางหอบเหนื่อยและเหงื่อโซมกายขณะปิดท้ายการกล่าวโทษ “คุณต้องจับเขา! เซญอร์สจ๊วตเป็นคนเลว! เขาฆ่าวาเกโรของผม!”
“ได้ยินไหม!” ฮอว์ตะโกน “ท่านดอนระบุนายได้ชัดเจนเลยนะสำหรับงานที่เอล คาฮอน เมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว”
เสียงอื้ออึงกลายเป็นเสียงคำราม ฮอว์เริ่มชี้หน้าสจ๊วตและตะโกนใส่ด้วยเสียงแหบพร่า ทันใดนั้น วาเกโรหนุ่มร่างปราดเปรียวคนหนึ่งที่ว่องไวราวกับอินเดียนแดง ก็พุ่งตัวลอดใต้แขนที่ยกขึ้นของฮอว์ ไม่ว่าเขาตั้งใจจะทำอะไร แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว สจ๊วตพุ่งหมัดออกไปกระแทกวาเกโรคนนั้นจนกระเด็นตกจากระเบียง ขณะที่เขาร่วงลงไป มีกริชเล่มหนึ่งวาววับท่ามกลางแสงแดดแล้วหล่นกระแทกพื้นหินเสียงดังเคร้ง ชายคนนั้นล้มลงอย่างแรงและแน่นิ่งไป
ด้วยความรุนแรงที่เกิดขึ้นฉับพลันและท่าทางที่เหยียดหยาม สจ๊วตเหวี่ยงฮอว์ตกจากระเบียงไปอีกคน ตามด้วยดอน คาร์ลอส ซึ่งล้มลงอย่างหนักหน่วง จากนั้นฝูงชนก็ถอยกรูหนีการพุ่งเข้าใส่ของสจ๊วต จนทุกคนลงไปกองอยู่ที่ลานบ้าน
เสียงย่ำเท้าหยุดลง เสียงเหล็กจากเดือยรองเท้าและเสียงตะโกนเงียบหายไป เนลส์และมอนตี้ ซึ่งตอนนี้มีนิก สตีล มาเสริมทัพ ยืนนิ่งเหมือนเป็นเงาของสจ๊วต พวกเขาตามติดเขาอย่างกระชั้นชิด สจ๊วตโบกมือให้พวกเขาถอยหลังไป แล้วเขาก็เดินลงไปที่ลานบ้าน เขาไม่มีความกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว แต่สิ่งที่กระแทกใจแมดเดอลีนอย่างแรงคือ “ความดูถูกเหยียดหยาม” อันสง่างามของเขา เห็นได้ชัดว่าเขารู้จักธาตุแท้ของคนพวกนี้ดี จากท่าทางของเขา มันเป็นเรื่องปกติที่แมดเดอลีนจะคาดหวังให้คนพวกนั้นถอยหนีไปต่อหน้าเขา ซึ่งพวกเขาก็ทำเช่นนั้นจริงๆ แม้แต่ฮอว์และผู้ติดตามก็ล่าถอยไปอย่างไม่สบอารมณ์
ดอน คาร์ลอส ลุกขึ้นมาประจันหน้ากับสจ๊วต ส่วนวาเกโรที่นอนแผ่อยู่เริ่มขยับตัวและครางออกมา แต่ยังลุกไม่ขึ้น
“แกไม่ต้องมาพ่นภาษาสเปนใส่ฉัน” สจ๊วตพูด “แกพูดอเมริกันได้ และแกก็เข้าใจมันดี ถ้าแกคิดจะก่อเรื่องที่นี่ แกกับพวกเม็กซิกันของแกได้โดนกวาดล้างแน่ แกต้องไสหัวออกไปจากไร่นี้ซะ แกเอาฝูงสัตว์ ข้าวของ และเครื่องดักสัตว์ในคอกที่สองไปได้ มีเสบียงให้ด้วย รีบใส่คนอานม้าแล้วออกเดินทางไปเสีย ดอน คาร์ลอส ฉันจัดการกับแกอย่างยุติธรรมที่สุดแล้วนะ แกโกหกเรื่องกล่องปืนและกระสุนพวกนี้ แกกำลังแหกกฎหมายบ้านเมืองของฉัน และแกทำมันบนทรัพย์สินที่ฉันดูแลอยู่ ถ้าฉันปล่อยให้มีการลักลอบขนของต่อไป ฉันเองที่จะมีความผิดไปด้วย ทีนี้ก็ไสหัวออกไปจากทุ่งหญ้าผืนนี้ซะ ถ้าไม่ทำ ฉันจะเรียกกองทหารม้าสหรัฐฯ มาที่นี่ภายในหกชั่วโมง และแกพนันได้เลยว่าพวกนั้นจะมาเก็บกวาดเศษซากที่พวกคาวบอยของฉันเหลือทิ้งไว้จากตัวแก”
ดอน คาร์ลอส ไม่ว่าจะเป็นนักแสดงชั้นยอดที่รู้สึกโล่งอกอย่างสุดซึ้งที่สจ๊วตยอมผ่อนปรนให้ หรือไม่ก็ถูกขู่จนขวัญหนีดีฝ่อเพราะเรื่องกองทหาร “ซี เซญอร์! กราเซียส เซญอร์!” (ครับท่าน! ขอบคุณครับท่าน!) เขาอุทาน จากนั้นก็หันไปหาพวกพ้องแล้วตะโกนเรียกคนของเขา พวกนั้นรีบกามตามเขาไป ขณะที่วาเกโรคนที่ล้มลงก็พยุงตัวขึ้นยืนด้วยความช่วยเหลือของสจ๊วตแล้วเดินโซเซข้ามลานบ้านไป เพียงครู่เดียวพวกเขาก็หายลับไป ทิ้งให้ฮอว์และเพื่อนร่วมทางอีกสองสามคนอยู่ข้างหลัง
ฮอว์บ้วนยาเส้นออกจากปากอย่างขุ่นเคืองและสบถพึมพำถึง “พวกเม็กซิกันใจปลาซิว” เขาหรี่ดวงตาสีแดงก่ำมองสจ๊วตอย่างคาดคะเน
“แหงล่ะ... ฉันว่าในเมื่อแกตั้งใจจะจัดการให้เรียบร้อยขนาดนี้ แกคงจะพยายามไล่ฉันออกไปจากทุ่งหญ้านี้ด้วยงั้นสิ?”
“ถ้าฉันจะทำแบบนั้นนะ แพท นายคงต้องให้คนหามออกไปนั่นแหละ” สจ๊วตตอบ “แต่ตอนนี้ฉันแค่เชิญนายกับพวกผู้ช่วยนายอำเภอให้ออกไปอย่างสุภาพ”
“เราจะไป แต่เราจะกลับมาในวันใดวันหนึ่ง และเมื่อนั้นเราจะจับแกใส่ตรวน”
“ฮอว์ ถ้าแค้นฉันขนาดนั้น ก็มาที่คอกสัตว์นี่สิ แล้วมาสู้กันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย”
“ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ และฉันจะไม่สู้กับพวกนอกกฎหมายหรือคนพรรค์นั้น เว้นแต่ตอนที่ฉันต้องทำการจับกุม”
“เจ้าหน้าที่งั้นเหรอ! นายมันคือความอัปยศของมณฑลนี้ ถ้าวันไหนนายเอาตรวนมาใส่ฉันได้ นายคงจะพาฉันไปที่ไหนสักแห่งที่ลับตาคน ยิงฉันทิ้ง แล้วก็สาบานว่านายยิงฉันเพื่อป้องกันตัว มันไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่นายใช้มุกนั้นน่ะ แพท ฮอว์”
“โฮ่ โฮ่!” ฮอว์หัวเราะเยาะ จากนั้นเขาก็เริ่มเดินไปที่ม้า
แขนยาวๆ ของสจ๊วตพุ่งออกไป มือของเขาตบลงบนไหล่ของฮอว์แล้วเหวี่ยงเขาจนหมุนคว้างเหมือนลูกข่าง
“นายกำลังจะไป แพท แต่ก่อนจะไป นายต้องเลือกว่าจะสู้แบบลูกผู้ชายหรือจะคลานออกไป” สจ๊วตพูด “นายมีความแค้นกับฉันแบบตัวต่อตัว พูดออกมาเลย และพิสูจน์สิว่านายไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้หน้าตัวเมียอย่างที่ฉันคิดมาตลอด ฉันเปิดหน้าไพ่นายแล้วนะ”
ใบหน้าของแพท ฮอว์ กลายเป็นสีม่วงคล้ำ
“แกพนันได้เลยว่าฉันแค้นแกแน่” เขาตะโกนเสียงแหบพร่า “แกมันก็แค่คาวบอยชั้นต่ำ แกไม่เคยมีเงินสักดอลลาร์หรือมีงานมีการทำเป็นชิ้นเป็นอันจนกระทั่งแกมามั่วกับนังผู้หญิงแฮมมอนด์นั่น...”
มือของสจ๊วตพุ่งออกไปทันทีและฟาดลงบนใบหน้าของฮอว์จนเกิดเสียงเพียะดังสนั่น หัวของนายอำเภอสะบัดไปข้างหลัง หมวกซอมเบรโรของเขาร่วงลงพื้น ขณะที่เขาก้มลงจะหยิบมัน มือของเขาสั่น แขนของเขาสั่น และทั้งร่างกายของเขาก็สั่นเทิ้มไปหมด
มอนตี้ ไพรซ์ กระโดดพรวดออกมาข้างหน้าและย่อตัวลงพร้อมกับส่งเสียงครางต่ำๆ ที่น่าขนลุก
สจ๊วตดูเหมือนจะแข็งทื่อไปทั้งตัวในทันที เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย
“เรียกคุณแฮมมอนด์ ถ้ามีโอกาสต้องเอ่ยชื่อเธอ” สจ๊วตพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูสุภาพและเยือกเย็น แต่มันกลับแฝงด้วยกระแสแห่งความตาย
ฮอว์ต่อสู้กับความโกรธแค้นที่จุกอกอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งเขาระงับอารมณ์ได้ในระดับหนึ่ง
“ฉันบอกว่าแกมันคาวบอยขี้เมาชั้นต่ำ เป็นพวกนักเลงหัวไม้ที่เกือบจะเป็นโจรป่าเท่าที่ชายแดนนี้เคยมีมา” ฮอว์พูดต่ออย่างจงใจ คำพูดของเขาดูเหมือนจะสื่อสารกับสจ๊วต แต่ดวงตาที่ลุกโชนของเขากลับจ้องเขม็งไปที่มอนตี้ ไพรซ์ “ฉันรู้ว่าแกยิงวาเกโรคนนั้นเมื่อฤดูไม้ร่วงปีที่แล้ว และเมื่อไหร่ที่ฉันได้หลักฐาน ฉันจะมาลากตัวแกไป”
“ก็ดี ฮอว์ นายจะเรียกฉันว่าอะไรก็ได้ และนายจะตามล่าฉันเมื่อไหร่ก็ได้” สจ๊วตตอบ “แต่นายกำลังจะทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่กับฉัน และตอนนี้นายก็กำลังมีปัญหากับมอนตี้และเนลส์อยู่ อีกไม่นานนายจะทำให้ตัวเองถูกเกลียดขี้หน้าจากคาวบอยทุกคนและพวกเจ้าของไร่ด้วย ถ้าเรื่องนั้นยังไม่ทำให้นายได้สติละก็... ฟังนะ นายรู้อยู่แล้วว่ากล่องพวกนี้บรรจุอะไร นายรู้ว่าดอน คาร์ลอส ลักลอบขนอาวุธและกระสุนข้ามชายแดน นายรู้ว่าเขาสนิทสนมกับพวกกบฏ นายทำเป็นหลับหูหลับตามาตลอดเพราะมันเป็นผลประโยชน์ของนาย รับคำเตือนจากฉันไปซะ แค่นั้นแหละ ไสหัวไปได้แล้ว ยิ่งเห็นหน้าหล่อๆ ของนายน้อยเท่าไหร่ เรายิ่งชอบนายมากขึ้นเท่านั้น”
ฮอว์พึมพำสบถสาปแช่งด้วยใบหน้าซีดเผือดขณะปีนขึ้นหลังม้า เพื่อนร่วมทางของเขาก็ทำตามเช่นกัน เห็นได้ชัดว่านายอำเภอกำลังต่อสู้กับอะไรที่มากกว่าความกลัวและความโกรธ เขาคงมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะพ่นคำด่าทอและคำขู่ใส่สจ๊วตให้มากกว่านี้ แต่เขากลับพูดไม่ออก เขาจิกเดือยรองเท้าใส่สีข้างม้าอย่างแรง และในขณะที่ม้าส่งเสียงฟืดฟาดและกระโจนออกไป เขาก็หันกลับมาบนอานม้าพลางชูกำปั้นขู่ เพื่อนๆ ของเขานำหน้าไปก่อน ม้าของพวกเขาวิ่งเหยาะๆ ออกจากประตูไปและหายลับไป
ต่อมาในวันนั้น เมื่อแมดเดอลีนและฟลอเรนซ์ พร้อมด้วยแอลเฟรดและสติลเวลล์ เดินทางออกจากไร่ของดอน คาร์ลอส มันก็ไม่ถือว่าเร็วเกินไปเลยสำหรับแมดเดอลีน ภายในบ้านของชาวเม็กซิกันคนนั้นดูไม่น่าอภิรมย์และไม่สะดวกสบายยิ่งกว่าภายนอกเสียอีก โถงทางเดินมืดมิด ห้องต่างๆ ใหญ่โต ว่างเปล่า และเหม็นอับ มีบรรยากาศของความเงียบงัน ความลับ และความลึกลับปกคลุมไปทั่ว ซึ่งช่างเหมาะสมกับบุคลิกที่ฟลอเรนซ์เคยนิยามให้กับสถานที่แห่งนี้จริงๆ
ในทางกลับกัน บ้านในไร่ของแอลเฟรดซึ่งคณะเดินทางหยุดพักแรมค้างคืน ตั้งอยู่ในชัยภูมิที่สวยงาม เล็กและอบอุ่น การจัดวางดูเหมือนที่ตั้งแคมป์ และโดยรวมแล้วเป็นที่ถูกใจแมดเดอลีนมาก
การขี่ม้ามาทั้งวันและเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นทำให้เธอเหนื่อยล้า เธอพักผ่อนขณะที่ฟลอเรนซ์และชายสองคนเตรียมอาหารมื้อค่ำ ระหว่างรับประทานอาหาร สติลเวลล์แสดงความพอใจที่กำจัดพวกวาเกโรออกไปได้ และด้วยนิสัยมองโลกในแง่ดีตามปกติ เขาเชื่อว่านี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เห็นพวกนั้น แอลเฟรดเองก็มองเหตุการณ์ในวันนี้ในแง่ดีเช่นกัน อย่างไรก็ตาม แมดเดอลีนก็สังเกตเห็นว่าฟลอเรนซ์ดูเงียบและครุ่นคิดผิดปกติ แมดเดอลีนสงสัยเล็กน้อยถึงสาเหตุ เธอจำได้ว่าสจ๊วตต้องการจะมากับพวกเธอด้วย หรือไม่ก็ส่งคาวบอยสองสามคนมาคุ้มกัน แต่แอลเฟรดกลับหัวเราะเยาะความคิดนั้นและปฏิเสธสิ้นเชิง
หลังมื้อค่ำ แอลเฟรดครองการสนทนาด้วยการบรรยายถึงสิ่งที่เขาต้องการจะทำเพื่อปรับปรุงบ้านก่อนที่เขาและฟลอเรนซ์จะแต่งงานกัน
จากนั้นไม่นานทุกคนก็เข้านอน
แมดเดอลีนที่กำลังหลับลึกถูกรบกวนด้วยเสียงทุบผนัง ตามด้วยเสียงของฟลอเรนซ์ที่ตะโกนขานรับเสียงเรียก:
“ลุกขึ้น! รีบหาเสื้อผ้ามาใส่แล้วออกมาข้างนอกเร็ว!”
นั่นคือเสียงของแอลเฟรด
“มีเรื่องอะไรเหรอ?” ฟลอเรนซ์ถามขณะลุกออกจากเตียง
“แอลเฟรด มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าคะ?” แมดเดอลีนเสริมพลางลุกขึ้นนั่ง
ห้องมืดสนิทราวกับอาบด้วยยางมะตอย แต่มีแสงเรืองๆ จางๆ ปรากฏอยู่ที่ตำแหน่งของหน้าต่าง
“โอ้ ไม่มีอะไรมากหรอก” แอลเฟรดตอบ “แค่ไร่ของดอน คาร์ลอส กำลังมอดไหม้กลายเป็นควันไปแล้ว”
“ไฟไหม้เหรอ!” ฟลอเรนซ์อุทานอย่างตกใจ
“เธอจะเชื่อเมื่อได้เห็นล่ะ รีบออกมาเถอะ มาเจสตี้ น้องสาวจ๋า ทีนี้เธอคงไม่ต้องรื้อไอ้กองดินเหนียวนั่นตามที่เคยขู่ไว้แล้วนะ พี่ไม่เชื่อว่าจะมีกำแพงเหลือรอดจากไฟครั้งนี้หรอก”
“แหม ฉันก็ดีใจนะที่มันไหม้” แมดเดอลีนกล่าว “ไฟที่เป็นดั่งการทำความสะอาดแบบนี้จะช่วยชำระล้างบรรยากาศแถวนั้นและประหยัดเงินให้ฉันด้วย อึ๋ย! ไอ้ไร่ผีสิงนั่นทำให้ฉันประสาทเสียจริงๆ! ฟลอเรนซ์ ฉันว่าเธอหยิบชุดขี่ม้าของฉันไปใส่ครึ่งหนึ่งหรือเปล่านะ? แอลเฟรดไม่มีไฟในบ้านนี้เลยเหรอ?”
ฟลอเรนซ์หัวเราะพลางช่วยแมดเดอลีนแต่งตัว จากนั้นพวกเธอก็รีบก้าวสะดุดเก้าอี้ผ่านห้องอาหารออกไปที่ระเบียง
ทางทิศตะวันตก ต่ำลงมาตามเส้นขอบฟ้า เธอเห็นเปลวไฟสีแดงพุ่งขึ้นสูงและเสาควันที่ถูกลมพัดกระโชก
สติลเวลล์ดูมีอาการกังวลอย่างมาก
“แอล ฉันกำลังรอดูว่าเครื่องกระสุนพวกนั้นจะระเบิดขึ้นมาหรือเปล่า” เขากล่าว “มันมีมากพอที่จะระเบิดหลังคาไร่นั่นทิ้งได้เลยนะ”
“บิล คาวบอยต้องเอาของพวกนั้นออกมาก่อนเป็นอย่างแรกอยู่แล้วล่ะน่า” แอลเฟรดตอบด้วยความกังวล
“ฉันก็หวังอย่างนั้น แต่ฉันก็ยังอดห่วงไม่ได้ บางทีอาจจะไม่มีเวลาพอ สมมติว่าดินปืนเกิดระเบิดขึ้นมาตอนที่พวกเด็กๆ กำลังเข้าไปเอาหรือแบกออกมาล่ะ! เดี๋ยวเราก็รู้ ถ้าไม่มีเสียงระเบิดเกิดขึ้นเร็วๆ นี้ เราก็นับได้ว่าพวกเด็กๆ ขนกล่องออกมาทัน”
ในช่วงเวลาต่อมา ทุกคนตกอยู่ในความเงียบที่เต็มไปด้วยความระทึกใจจนแทบหยุดหายใจ ฟลอเรนซ์บีบแขนแมดเดอลีนไว้แน่น แมดเดอลีนรู้สึกจุกที่คอและหัวใจเต้นรัว ในที่สุดเธอก็รู้สึกโล่งใจพร้อมกับคนอื่นๆ เมื่อสติลเวลล์ประกาศว่าไม่ต้องกังวลเรื่องอันตรายจากการระเบิดอีกต่อไปแล้ว
“นายพนันข้างยีน สจ๊วต ได้เลย” เขาเสริม
คืนนั้นท้องฟ้ามีเมฆบางส่วน มีดวงจันทร์โผล่พ้นรอยแยกของเมฆเป็นระยะ และลมพัดแรงเป็นพิเศษ ความสว่างของไฟดูเหมือนจะถูกกดทับไว้ มันเหมือนกองไฟขนาดมหึมาที่ถูกคลุมด้วยอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ โดยมีเปลวไฟพุ่งออกมาจากจุดที่แยกจากกัน เปลวไฟตามมุมบ้านพุ่งขึ้น ม้วนตัวตามแรงลม แล้วก็ดับลง ฉากนั้นจึงเปลี่ยนจากแสงสลัวเป็นความมืดอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งวินาทีที่เงาสีดำเข้มแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณที่เคยมีแสงวูบวาบแล้วกลืนกินทุกอย่างไป ความมืดมิดปกคลุมที่เกิดเหตุ ดวงจันทร์เผยขอบสีเหลืองโค้งมนออกมาจากใต้เมฆที่แตกกระจาย ดูเหมือนว่าไฟจะมอดลงแล้ว แต่จู่ๆ จุดสว่างเท่ารูเข็มก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดนั้น มันขยายตัวยาวขึ้นและแหลมคม มันเคลื่อนไหว มีชีวิต มันพุ่งสูงขึ้น สีของมันเปลี่ยนจากสีขาวนวลเป็นแดงเพลิง จากนั้นเปลวไฟก็พวยพุ่งออกมาจากรอบทิศทาง กลายเป็นเสาไฟขนาดใหญ่ที่เปลี่ยนรูปร่างไปมาและปีนป่ายสูงขึ้นเรื่อยๆ กลุ่มควันขนาดมหึมาสีเหลือง ดำ และขาว ซึ่งทั้งหมดถูกแต้มด้วยสีของไฟ พุ่งเอียงไปบนท้องฟ้าและลอยตามลมไป
“แหงล่ะ... ฉันว่าเราคงไม่ได้ใช้ประโยชน์จากหญ้าอัลฟัลฟา สองพันตันที่เราคาดหวังไว้แล้วล่ะ” สติลเวลล์ตั้งข้อสังเกต
“อ้าว! งั้นไฟที่พุ่งขึ้นมาครั้งสุดท้ายนั่นคือหญ้าที่กำลังไหม้อยู่เหรอคะ?” แมดเดอลีนถาม “ฉันไม่ได้เสียดายตัวไร่หรอกค่ะ แต่เสียดายที่ต้องเสียอาหารสัตว์ชั้นดีจำนวนมากขนาดนั้นไป”
“มันวอดไปแล้ว ไม่พลาดแน่ ไฟดับเร็วพอๆ กับตอนที่พุ่งขึ้นมาเลย แหงล่ะ... ฉันหวังว่าคงไม่มีใครบ้าบิ่นเสี่ยงชีวิตเข้าไปเพื่อช่วยแค่อานม้าหรือผ้าห่มนะ มอนตี้น่ะ—เขามันพวกบ้าบิ่นที่ชอบวิ่งฝ่ากองไฟ เขาเหมือนม้าที่เพิ่งถูกลากออกมาจากโรงนาที่ไฟไหม้แล้วพยายามจะวิ่งกลับเข้าไปใหม่อย่างบ้าคลั่ง นั่นไง! ตอนนี้มันเริ่มคุกรุ่นลงแล้วล่ะ ฉันว่าพวกเรากลับไปนอนกันดีกว่า นี่มันเพิ่งตีสามเอง”
“ผมสงสัยจังว่าไฟมันเริ่มขึ้นได้ยังไง?” แอลเฟรดตั้งข้อสังเกต “พนันได้เลยว่าต้องเป็นบุหรี่ของคาวบอยที่สะเพร่าสักคนแน่ๆ”
สติลเวลล์หัวเราะลั่นออกไป
“แอล นายเนี่ยมันเป็นคนใจกว้างและไว้ใจคนจริงๆ เลยนะ ฉันชักจะสงสัยไอ้ความคิดเรื่องบุหรี่นั่นซะแล้วสิ แต่ถ้านายจะพนันล่ะก็ ถ้ามันเป็นบุหรี่จริง มันก็ต้องเป็นบุหรี่ของเจ้าพวกวาเกโรเจ้าเล่ห์นั่นแหละ และมันไม่ได้ถูกทิ้งลงไปโดยบังเอิญแน่”
“อ้าว บิล คุณไม่ได้หมายความว่าดอน คาร์ลอส เป็นคนเผาไร่หรอกนะ?” แอลเฟรดอุทานด้วยความประหลาดใจระคนโกรธ
เจ้าของไร่วัวเฒ่าหัวเราะอีกครั้ง
“มันอาจจะฟังดูประหลาดและทรงพลังไปหน่อยเพื่อนเอ๋ย แต่ไอ้บิลคนนี้หมายความแบบนั้นแหละ”
“แน่นอนว่าดอน คาร์ลอส เป็นคนวางเพลิงนั่น” ฟลอเรนซ์พูดขึ้นอย่างมีอารมณ์ “แอล ถ้าพี่อยู่ที่นี่ต่ออีกร้อยปี พี่ก็คงไม่เรียนรู้หรอกว่าพวกคนเม็กซิกันน่ะเจ้าเล่ห์แค่ไหน ฉันรู้ว่ายีน สจ๊วต สงสัยว่าจะมีเรื่องไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้น นั่นคือเหตุผลที่เขาอยากให้เรารีบไปจากที่นี่ นั่นคือเหตุผลที่เขาให้ฉันขี่ม้าสีดำของดอน คาร์ลอส เขาอยากได้ม้านั่นไว้เองและกลัวว่าดอนจะขโมยหรือยิงมันทิ้ง และคุณด้วย บิล สติลเวลล์ คุณก็แย่พอๆ กับแอลนั่นแหละ คุณเอาแต่ร้องเพลงดีใจตั้งแต่สจ๊วตไล่พวกวาเกโรออกไป แต่คุณน่ะไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆ”
"แหงล่ะ... เอาล่ะ ฟลอ เธอไม่เห็นต้องมาลงที่ฉันเพียงเพราะฉันมีจิตวิญญาณของคริสเตียนที่ดีเลยนี่นา" สติลเวลล์ตอบด้วยท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจ "ฉันว่าชีวิตฉันเจอเรื่องยุ่งมามากพอที่จะไม่ไปหาเรื่องใส่ตัวเพิ่มแล้วล่ะ แหงล่ะ... ฉันเสียดายเรื่องหญ้าที่ไหม้ไปนะ แต่บางทีพวกเด็กๆ อาจจะช่วยฝูงสัตว์ไว้ได้ ส่วนไอ้บ้านดินดิบที่มีแต่รูมืดๆ กับทางเดินใต้ดินนั่นน่ะ ตราบใดที่มาเจสตี้ไม่ถือสา ฉันก็ดีใจชิบเป๋งเลยที่มันไหม้ไปซะได้ มาเถอะ กลับไปนอนกันเดี๋ยวนี้แหละ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าคงมีใครขี่ม้ามาบอกเราเองว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง"
แมดเดอลีนตื่นแต่เช้า แต่ก็ยังช้ากว่าคนอื่นๆ ที่เตรียมอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วตอนเธอเข้าไปในห้องอาหาร สติลเวลล์อยู่ในอารมณ์ที่ไม่สู้ดีนัก รอยย่นแห่งความกังวลปรากฏบนหน้าผากกว้างของเขา เขาดูนาฬิกาอยู่ตลอดเวลาและพึมพำหงุดหงิดที่พวกคาวบอยยังขี่ม้ามาไม่ถึงพร้อมข่าวคราวเสียที เขารีบกินอาหารเช้าอย่างรวดเร็ว และในขณะที่แมดเดอลีนกับคนอื่นๆ กำลังกินอยู่ เขาก็เดินย่ำไปมาอยู่บนระเบียง แมดเดอลีนสังเกตเห็นว่าแอลเฟรดเองก็เริ่มกระวนกระวายและอยู่ไม่นิ่ง ในที่สุดเขาก็ลุกจากโต๊ะไปสมทบกับสติลเวลล์ข้างนอก
"พวกเขาก็คงจะปลีกตัวไปที่ไร่ของดอน คาร์ลอส แล้วทิ้งให้เราขี่ม้ากลับบ้านกันเองนั่นแหละ" ฟลอเรนซ์ตั้งข้อสังเกต
"เธอถือสาไหมล่ะ?" แมดเดอลีนถาม
"ไม่หรอกค่ะ ไม่เชิงว่าถือสา เรามีม้าที่เร็วที่สุดในแถบนี้อยู่แล้ว ฉันล่ะอยากจะควบเจ้าปีศาจดำนั่นให้ลืมตายไปเลย ไม่หรอก ฉันไม่ถือสา... แต่ฉันไม่ชอบสถานการณ์ที่ยีน สจ๊วต คิดว่า..."
ฟลอเรนซ์เริ่มพูดอย่างขาดๆ ตอนๆ ก่อนจะจบลงด้วยการหลบเลี่ยงบทสนทนา แมดเดอลีนไม่ได้ซักไซ้ต่อแม้จะเริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง สติลเวลล์เดินเข้ามาจนพื้นบ้านสะเทือนด้วยน้ำหนักจากรองเท้าบูตคู่ยักษ์ โดยมีแอลเฟรดเดินตามเข้ามาพร้อมถือกล้องส่องทางไกลในมือ
"ไม่มีม้าสักตัวในสายตาเลย" สติลเวลล์บ่น "ต้องมีบางอย่างผิดปกติทางไร่ดอน คาร์ลอสแน่ๆ มาเจสตี้ ผมว่าคุณกับฟลอรีบเดินทางกลับบ้านเลยจะดีกว่า เดี๋ยวพวกเราจะโทรศัพท์ไปเช็คให้แน่ใจว่าทางนั้นรู้ว่าพวกคุณกำลังไป"
แอลเฟรดซึ่งยืนอยู่ที่ประตู กวาดสายตามองไปทั่วหุบเขาสีเทาด้วยกล้องส่องทางไกล
"บิล ผมเห็นฝูงสัตว์กำลังวิ่งอยู่นะ ไม่ม้าก็วัวนี่แหละผมดูไม่ออก ผมว่าเรารีบไปที่นั่นกันดีกว่า"
ชายทั้งสองรีบออกไปจัดการเตรียมม้าและใส่อาน ระหว่างนั้นแมดเดอลีนและฟลอเรนซ์ช่วยกันเก็บจานชามอาหารเช้า ก่อนจะรีบสวมเดือยรองเท้า หมวกซอมเบรโร และถุงมืออย่างรวดเร็ว
"ม้าพร้อมแล้ว!" แอลเฟรดตะโกนเรียก "ฟลอ เจ้าม้าเม็กซิกันสีดำนั่นมันยอดเยี่ยมจริงๆ"
พวกสาวๆ ออกไปทันได้ยินคำบอกลาของสติลเวลล์ขณะที่เขาควบม้าจากไป แอลเฟรดทำท่าจะช่วยแมดเดอลีนและฟลอเรนซ์ขึ้นม้า ซึ่งเป็นความช่วยเหลือที่พวกเธอปฏิเสธเสมอ จากนั้นเขาก็เหวี่ยงตัวขึ้นอานม้าเช่นกัน
"ผมว่าคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงลังเล "พวกเธอห้ามไปทางไร่ดอน คาร์ลอสเด็ดขาดนะ อีกแค่ไม่กี่ไมล์ก็ถึงบ้านแล้ว"
"ไม่เป็นไรแน่นอนค่ะ เราขี่ม้าเป็นใช่ไหมล่ะ?" ฟลอเรนซ์สวนกลับ "พี่นั่นแหละระวังตัวด้วย ไปยุ่งกับเรื่องอะไรก็ไม่รู้"
แอลเฟรดบอกลา จิกเดือยใส่สีข้างม้าแล้วควบตะบึงจากไป
"ถ้าบิลลืมโทรศัพท์ล่ะก็นะ!" ฟลอเรนซ์อุทาน "ฉันว่าเขากับแอลน่ะสติหลุดไปแล้วแน่ๆ"
ฟลอเรนซ์ลงจากม้าแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านโดยเปิดประตูทิ้งไว้ แมดเดอลีนมีปัญหาในการควบคุมเจ้ามาเจสตี้ (ม้าของเธอ) เล็กน้อย เธอรู้สึกว่าฟลอเรนซ์หายเข้าไปข้างในนานผิดปกติ สักพักเด็กสาวก็ออกมาด้วยใบหน้าเคร่งขรึมและริมฝีปากเม้มแน่น
"ฉันติดต่อใครทางโทรศัพท์ไม่ได้เลย ไม่มีคนรับสาย ฉันลองเป็นสิบครั้งแล้ว"
"อ้าว ฟลอเรนซ์!" แมดเดอลีนเริ่มกังวลกับท่าทางของเด็กสาวมากกว่าข้อมูลที่ได้รับเสียอีก
"สายถูกตัดค่ะ" ฟลอเรนซ์พูด สายตาสีเทาของเธอกวาดมองตามแอลเฟรดซึ่งตอนนี้อยู่ไกลเกินกว่าจะเรียกกลับมาได้ "ฉันไม่ชอบเรื่องนี้เลยจริงๆ ถึงเวลาที่ฉันต้อง 'วางแผน' อย่างที่บิลพูดแล้วล่ะ"
เธอนิ่งคิดครู่หนึ่ง แล้วรีบวิ่งเข้าบ้านไปหยิบกล้องส่องทางไกลที่แอลเฟรดทิ้งไว้มาส่องสำรวจหุบเขา โดยเฉพาะเส้นทางที่จะไปบ้านไร่ของแมดเดอลีน ซึ่งถูกบังด้วยสันเนินเตี้ยๆ ที่อยู่ใกล้ๆ
"อย่างน้อยก็ไม่มีใครทางนั้นเห็นเราออกจากที่นี่" เธอพึมพำ "มีพุ่มเมสกีตอยู่บนสันเนิน เรามีที่บังตาพอจะเอาตัวรอดได้จนกว่าจะเห็นว่าข้างหน้ามีอะไร"
"ฟลอเรนซ์... เธอ... เธอคาดหวังจะเจออะไรเหรอ?" แมดเดอลีนถามอย่างประหม่า
"ไม่รู้สิคะ เรื่องพวกเม็กซิกันน่ะเอาแน่เอานอนไม่ได้ ฉันหวังว่าบิลกับแอลจะไม่ทิ้งเราไป แต่ก็นะ มาคิดดูอีกที ต่อให้เขาอยู่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มากหรอกถ้าต้องหนีกันจริงๆ เพราะม้าเราน่ะเร็วกว่าพวกเขาเยอะ แถมถ้าอยู่พวกเขาก็คงจะยิงกัน ฉันว่าฉันพอใจแล้วล่ะที่เราต้องจัดการพากันกลับบ้านด้วยตัวเอง เราไม่กล้าตามแอลไปทางไร่ดอน คาร์ลอสแน่ เพราะเรารู้ว่าที่นั่นมีปัญหา ดังนัันทางเดียวที่เหลือคือควบม้ากลับบ้าน มาเถอะค่ะ ไปกันเดี๋ยวนี้ ติดตามฉันให้แจเหมือน 'เข็มสเปน' (Spanish needle) เลยนะ"
ดงเมสกีตหนาทึบปกคลุมยอดเนินแรก และเส้นทางก็ตัดผ่านเข้าไป ฟลอเรนซ์นำทางด้วยความระมัดระวัง ทันทีที่เธอมองข้ามยอดเนินได้เธอก็ใช้กล้องส่องทางไกลสำรวจก่อนจะไปต่อ แมดเดอลีนตามไปติดๆ มองเห็นลาดเนินลงไปสู่แอ่งหญ้ากว้างที่โล่งเตียน และไกลออกไปเป็นที่ดอนที่มีกระบองเพชรและพุ่มเมสกีตหนาแน่น ฟลอเรนซ์ดูระมัดระวังและรอบคอบ แต่เธอก็ไม่ยอมเสียเวลาเลยแม้แต่น้อย ความเงียบของเธอชวนให้ใจคอไม่ดี ความหวั่นใจของแมดเดอลีนเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างชัดเจน—นั่นคือความกลัวว่าจะมีพวกวาเกโรดักซุ่มอยู่
เมื่อถึงเนินที่สาม ซึ่งแมดเดอลีนจำได้ว่าเป็นพื้นที่ไม่ราบเรียบจุดสุดท้ายก่อนจะถึงบ้าน ฟลอเรนซ์ยิ่งระวังตัวมากขึ้นไปอีก ก่อนจะถึงยอดเนิน เธอลงจากม้า พันบังเหียนไว้กับกิ่งไม้แห้ง และส่งสัญญาณให้แมดเดอลีนรออยู่ตรงนั้น แล้วเธอก็ย่องหายเข้าไปในดงเมสกีต แมดเดอลีนรออย่างกังวล คอยเงี่ยหูฟังและสอดส่องสายตา เธอไม่เห็นหรือได้ยินอะไรที่น่าตกใจเลย แสงแดดเริ่มร้อนขึ้น ลมยามเช้าพัดใบเมสกีตบางๆ จนเกิดเสียงสั่นไหว ดอกกระบองเพชรสีชมพูเข้มดึงดูดสายตาเธอ นกสีน้ำตาลหางยาวจะงอยปากแหลมคมบินโฉบผ่านเธอไปจนเกือบจะแตะได้ด้วยแส้ แต่นั่นเป็นสิ่งที่เธอรับรู้เพียงลางๆ เท่านั้น เธอเฝ้ามองหาฟลอเรนซ์และฟังเสียงที่อาจแฝงความหมายร้ายแรง
ทันใดนั้นเธอเห็นหูของมาเจสตี้ตั้งตรง แล้วใบหน้าของฟลอเรนซ์ซึ่งตอนนี้ขาวซีดอย่างประหลาดก็โผล่ออกมาตรงหัวโค้งของเส้นทาง
"ชู่ววว!" ฟลอเรนซ์กระซิบพลางยกนิ้วชี้ขึ้นเตือน เธอเดินมาหาเจ้าม้าดำแล้วลูบตัวมันเพื่อให้มันหายกระวนกระวาย "เราเจองานเข้าแล้วล่ะ" เธอพูดต่อ "พวกวาเกโรกลุ่มใหญ่แอบซ่อนอยู่ในดงเมสกีตหลังยอดเนินนั่น! พวกมันยังไม่เห็นหรือได้ยินเราหรอก เราควรรีบขี่ม้าไปข้างหน้า ตัดออกจากเส้นทางปกติ แล้วหนีพวกมันไปที่ไร่ให้ได้ แมดเดอลีน! หน้าคุณซีดเหมือนคนตายเลย! ห้ามเป็นลมตอนนี้เด็ดขาดนะ!"
"ฉันไม่เป็นลมหรอก แต่เธอทำให้ฉันกลัว... มันอันตรายใช่ไหม? เราควรทำยังไงดี?"
"มันอันตรายค่ะ แมดเดอลีน ฉันจะไม่หลอกคุณ" ฟลอเรนซ์กระซิบอย่างจริงจัง "ทุกอย่างเป็นไปตามที่ยีน สจ๊วต บอกเป็นนัยไว้เลย โอ๊ย... แอลควรจะเชื่อยีนนะ! ฉันเชื่อแล้ว... ฉันกลัวว่ายีนจะรู้อยู่แล้ว!"
"รู้อะไร?" แมดเดอลีนถาม
"ช่างมันก่อนเถอะค่ะ ฟังนะ เราย้อนกลับทางเดิมไม่ได้ เราจะไปต่อ ฉันมีแผนจะหลอกไอ้ดอน คาร์ลอสหน้ายิ้มนั่น ลงจากม้าเร็ว แมดเดอลีน—เร็วเข้า!"
แมดเดอลีนลงจากม้าด้วยความมึนงง
"ส่งเสื้อสเวตเตอร์สีขาวของคุณมาให้ฉัน ถอดมันออก... แล้วก็หมวกสีขาวนั่นด้วย! เร็วค่ะ แมดเดอลีน"
"ฟลอเรนซ์ นี่เธอคิดจะทำอะไรน่ะ?" แมดเดอลีนอุทาน
"อย่าเสียงดังสิคะ" อีกฝ่ายกระซิบ แววตาสีเทาเป็นประกายเด็ดเดี่ยว เธอถอดหมวกซอมเบรโรและเสื้อแจ็คเก็ตของตัวเองส่งให้แมดเดอลีน "นี่ เอาพวกนี้ไป ใส่ซะ แล้วเอาของของคุณมาให้ฉัน จากนั้นคุณขี่เจ้าตัวดำนี่ ฉันจะขี่มาเจสตี้เอง เร็วเข้า แมดเดอลีน นี่ไม่ใช่เวลามาคุยกัน"
"แต่ที่รัก... ทำไมเธอถึงอยาก... อ๋อ! เธอจะให้พวกวาเกโรเข้าใจผิดว่าเธอคือฉันงั้นเหรอ!"
"เดาถูกแล้วค่ะ คุณจะ..."
"ฉันไม่มีทางยอมให้เธอทำแบบนั้นเด็ดขาด" แมดเดอลีนสวนกลับ
นั่นเองที่ใบหน้าของฟลอเรนซ์เปลี่ยนไป มันกลายเป็นความแข็งกร้าวและเคร่งขรึมในแบบที่คาวบอยแท้ๆ มีกัน แมดเดอลีนเคยเห็นแววตาแบบนี้บนหน้าของแอลเฟรด สจ๊วต และสติลเวลล์อยู่เสมอ มันคือแววตาของเหล็กและไฟ—เจตจำนงที่ไม่เปลี่ยนแปลงและไม่มีวันดับมอด มีความเด็ดขาดอยู่ในท่าทางที่รวดเร็วขณะที่ฟลอเรนซ์บังคับให้แมดเดอลีนเปลี่ยนชุด
"มันเป็นความคิดของฉันอยู่แล้วล่ะ ต่อให้สจ๊วตไม่ได้บอกให้ฉันทำก็เถอะ" ฟลอเรนซ์พูดรวดเร็วพอๆ กับมือที่กำลังขยับ "ดอน คาร์ลอสต้องการตัวคุณ—คุณค่ะ คุณแมดเดอลีน แฮมมอนด์! เขาไม่มาดักซุ่มกลางทางเพื่อคนอื่นหรอก ช่วงนี้เขาไม่ฆ่าคาวบอย เขาต้องการตัวคุณด้วยเหตุผลบางอย่าง ยีนคิดแบบนั้น และตอนนี้ฉันก็เชื่อเขา เอาล่ะ อีกห้านาทีเราจะได้รู้กัน
คุณขี่เจ้าตัวดำนะ ฉันจะขี่มาเจสตี้ เราจะย่องผ่านดงไม้ไปโดยไม่ให้เห็นตัวและไม่มีเสียง จนกว่าจะถึงที่โล่ง แล้วเราจะแยกกัน คุณมุ่งตรงไปที่ไร่เลย ส่วนฉันจะบึ่งไปทางหุบเขาที่ยีนบอกชัดเจนว่าพวกคาวบอยอยู่กับฝูงวัวที่นั่น พวกวาเกโรจะเข้าใจผิดว่าฉันคือคุณ เพราะพวกมันจำชุดสีขาวที่ดูเด่นตาของคุณได้ พวกมันจะไล่ล่าฉัน แต่พวกมันไม่มีทางตามฉันทันหรอก และคุณเองก็อยู่บนม้าที่เร็วมาก มันจะพาคุณกลับบ้านได้ก่อนพวกวาเกโรตัวไหนๆ แต่คุณจะไม่ถูกไล่ล่าหรอก ฉันพนันด้วยทุกอย่างที่มีเลย เชื่อฉันนะแมดเดอลีน ถ้ามันเป็นแค่การคำนวณของฉัน ฉันอาจจะ... แต่นี่เป็นเพราะฉันจำสิ่งที่สจ๊วตพูดได้ คาวบอยคนนั้นเขารู้ดี มาเถอะ นี่คือวิธีที่ปลอดภัยและฉลาดที่สุดในการหลอกดอน คาร์ลอส"
แมดเดอลีนรู้สึกว่าเธอถูกบังคับมากกว่าจะถูกโน้มน้าว เธอขึ้นหลังม้าดำและจับบังเหียน ในครู่ต่อมาเธอก็ขี่ม้าตามรอยเท้าของมาเจสตี้ออกจากเส้นทางปกติ ฟลอเรนซ์นำทางลัดเลาะผ่านดงเมสกีตอย่างช้าๆ เธอเลือกเดินบนพื้นทรายและช่องว่างระหว่างต้นไม้ ระวังไม่ให้กิ่งไม้หักและหยุดฟังบ่อยครั้ง
การอ้อมทางไปประมาณครึ่งไมล์ทำให้แมดเดอลีนมองเห็นพื้นที่โล่ง บ้านไร่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ไมล์ และเห็นฝูงวัวกระจายอยู่ทั่วหุบเขา ภาพที่คุ้นเคยเหล่านี้ช่วยลดแรงกดดันในอกเธอลงได้ ความตื่นเต้นเข้าครอบงำเธอ เสียงม้าแผดร้องแหลมทำให้ทั้งเจ้าม้าดำและมาเจสตี้ตกใจกระโดด ฟลอเรนซ์เร่งความเร็วลงตามลาดเนิน ในไม่ช้าแมดเดอลีนก็เห็นขอบชายป่า หญ้าสีเทาซีด และพื้นราบ
ฟลอเรนซ์รออยู่ที่ช่องว่างระหว่างต้นไม้เตี้ยๆ เธอส่งยิ้มที่สดใสและฉับไวให้แมดเดอลีน
"ที่เหลือก็แค่การควบม้าแล้วล่ะ! ง่ายนิดเดียว ออกไปเลยและตั้งสติไว้ให้ดี!"
เมื่อฟลอเรนซ์หมุนเจ้าม้าสีโรนผู้ดุดันและส่งเสียงตะโกนใส่หูมัน แมดเดอลีนก็รู้สึกอ่อนแรงและไร้ที่พึ่งขึ้นมาทันที เจ้าม้าตัวใหญ่กระโจนออกไปราวกับเสียงฟ้าร้อง ภาพนี้ทำให้หวนนึกถึงโบนิต้าที่ผมสยายและควบม้าอย่างบ้าคลั่งในคืนที่ดุร้าย ผมของฟลอเรนซ์ปลิวไสวตามลมและทอประกายทองท่ามกลางแสงแดด แมดเดอลีนมองดูเธอด้วยความรู้สึกตื่นเต้นแบบเดียวกับที่เคยมองโบนิต้า จากนั้นเสียงตะโกนแหบพร่าก็ปลุกให้แมดเดอลีนขยับตัวได้ เธอจิกเดือยใส่เจ้าม้าดำให้ออกสู่ที่โล่ง
มันอยากจะวิ่งและมันรวดเร็วมาก แมดเดอลีนปล่อยบังเหียน—วางมันไว้หลวมๆ บนคอของมัน ท่าทางของมันแปลกสำหรับเธอ มันขี่ลำบาก แต่มันเร็ว และเธอก็ไม่สนใจเรื่องอื่นอีกแล้ว แมดเดอลีนรู้จักม้าดีพอจะรู้ว่าเจ้าม้าดำตัวนี้รู้ตัวแล้วว่ามันเป็นอิสระและแบกน้ำหนักเพียงเบาบาง เธอพยายามดึงบังเหียนบังคับมันเป็นระยะ แต่มันยังคงวิ่งตรงไป พุ่งชนพุ่มเมสกีตเล็กๆ และกระโดดข้ามรอยแตกของพื้นดิน พื้นที่ขรุขระดูจะไม่ใช่อุปสรรคต่อการวิ่งของมันเลย ลมที่ปะทะหน้าและพื้นดินสีเทาที่วูบวาบอยู่ข้างใต้สร้างความรู้สึกที่น่าตื่นเต้น เธอทิ้งบางอย่างไว้ข้างหลัง บางอย่างที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าคืออะไร แต่เธอจำฟลอเรนซ์ได้ และเธออยากจะเหลียวหลังกลับไปมอง แต่ก็กลัวเกินกว่าจะทำเช่นนั้นเพราะอันตรายที่ไร้ชื่อซึ่งฟลอเรนซ์เอ่ยถึง
แมดเดอลีนคอยฟังเสียงฝีเท้าที่ไล่ตามมาจากข้างหลัง เธอเผลอเหลือบมองกลับไป บนพื้นราบสีเทากว่าหนึ่งไมล์ระหว่างเธอกับสันเนินนั้นไม่มีม้า ไม่มีคน หรือสิ่งมีชีวิตใดๆ เลย เธอจึงหันไปมองอีกฝั่งหนึ่งทางลาดหุบเขา
ภาพของฟลอเรนซ์ที่ขี่เจ้ามาเจสตี้วิ่งซิกแซกหนีพวกวาเกโรทั้งกลุ่มทำให้ใบหน้าของแมดเดอลีนซีดเผือด เธอคว้าหัวอานม้าไว้ด้วยความหวาดกลัว ท่าทางประหลาดของเจ้าม้าสีโรนไม่ใช่การควบที่ยอดเยี่ยมตามปกติของมัน หรือว่ามาเจสตี้จะเตลิด? แมดเดอลีนเห็นวาเกโรคนหนึ่งขยับเข้าไปใกล้ พลางควงบ่วงบาศเหนือหัว แต่เขาก็ยังเข้าไปไม่ใกล้พอจะเหวี่ยง วาเกโรอีกคนพุ่งตัดหน้าคนแรกไป ตอนนั้นเองที่แมดเดอลีนกลั้นหายใจด้วยความคาดหวัง เจ้าม้าสีโรนหักเลี้ยวเพื่อหลบการโจมตี แมดเดอลีนฉุกคิดขึ้นได้ว่าฟลอเรนซ์กำลังบังคับให้ม้าวิ่งแบบทุลักทุเลเหมือนกับที่ผู้หญิงจากนิวยอร์กที่ขวัญเสียจะทำ เธอเริ่มมั่นใจเมื่อเห็นว่า แม้ฟลอเรนซ์จะขี่ม้าให้ดูขัดๆ และวิ่งไปมาไม่สม่ำเสมอ แต่เธอก็ขยับห่างออกไปทางหุบเขาได้อย่างมั่นคง
แมดเดอลีนไม่ได้เสียสติจนลืมดูม้าของตัวเองและลักษณะพื้นดินข้างหน้า เมื่อเธอหันกลับไปมองฟลอเรนซ์อีกครั้ง ความไม่แน่ใจก็หายไปจากใจ ท่าทางประหลาดในการแข่งระหว่างเด็กสาวกับพวกวาเกโรไม่มีให้เห็นอีกแล้ว เจ้ามาเจสตี้กำลังควบด้วยท่าทางที่งดงามและน่าทึ่งของมัน ตัวมันหมอบต่ำไปกับพื้น ยืดตัวออก จมูกพุ่งตรงไปข้างหน้ามุ่งสู่หุบเขา ระยะห่างระหว่างมันกับม้าผอมๆ ที่ไล่ตามเริ่มกว้างขึ้นเรื่อยๆ มันกำลังทิ้งห่างพวกวาเกโร ฟลอเรนซ์กำลัง "ควบขี่ไปกับสายลม" เหมือนที่สจ๊วตเคยเปรียบเทียบไว้จริงๆ
สายตาของแมดเดอลีนเริ่มพร่าเลือนด้วยแรงลม เธอขยี้ตาออก เห็นฟลอเรนซ์เป็นเพียงจุดที่พุ่งทะยานไปท่ามกลางภาพเบลอ ช่างเป็นเด็กสาวที่กล้าหาญและเด็ดเดี่ยวอะไรอย่างนี้! ความเข้มแข็งและความคิดที่ยอดเยี่ยมเพื่อช่วยพี่สาวที่อ่อนแอกว่า คือสิ่งที่ดินแดนตะวันตกบ่มเพาะขึ้นในตัวผู้หญิง
เมื่อแมดเดอลีนมองกลับไปอีกครั้ง ฟลอเรนซ์อยู่ห่างจากผู้ไล่ตามมากแล้วและกำลังหายลับไปหลังเนินเตี้ยๆ เมื่อมั่นใจในความปลอดภัยของฟลอเรนซ์ แมดเดอลีนจึงหันมาจดจ่อกับการขี่ม้าของเธอเองและความเป็นไปได้ที่รออยู่ที่ไร่ เธอจำได้ว่าติดต่อคนรับใช้หรือคาวบอยทางโทรศัพท์ไม่ได้ พายุลมเคยทำสายขาดมาครั้งหนึ่ง แต่เธอแทบไม่มีหวังเลยว่าครั้งนี้จะเป็นเช่นนั้น เธอควบต่อไปพลางดึงเจ้าม้าดำให้ช้าลงเมื่อเข้าใกล้ไร่ เธอเข้าหาจากทางทิศใต้และอยู่นอกเส้นทางปกติ ทำให้ต้องขึ้นทางลาดเนินยาวมุ่งสู่ด้านหลังของตัวบ้าน ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เธอไม่ได้คิดว่ามันผิดปกติที่มองไม่เห็นใครอยู่ในบริเวณนั้นเลย
เป็นโชคดีของเธอที่การขึ้นเนินช่วยลดความเร็วของเจ้าม้าดำลงจนควบคุมได้ มันหยุดได้ไม่ยากนัก ทว่าทันทีที่เธอลงจากม้า มันก็กระโดดและวิ่งเหยาะๆ ออกไป ตรงขอบทางลาดเนินที่หันหน้าเข้าหาคอกสัตว์ ม้าดำหยุดชะงัก ยกหัวขึ้นและตั้งหูตรง จากนั้นมันก็แผดเสียงร้องแหลมคมออกมาแล้วควบแน่บลงไปตามทางเดิน
แมดเดอลีนซึ่งเตรียมใจไว้แล้วจากเสียงร้องเตือนนั้น พยายามทำใจให้เข้มแข็งเพื่อรับมือกับสถานการณ์ใหม่ที่คาดไม่ถึง แต่ทันทีที่เธอเหลือบไปเห็นกลุ่มคนขี่ม้าที่ไม่คุ้นหน้ากำลังควบม้าลงมาจากแอ่งดินที่นำมาจากเชิงเขา เธอก็รู้สึกถึงความกลัวที่เข้าเกาะกินใจราวกับมือที่เย็นเยือก และตัดสินใจวิ่งหนีพุ่งเข้าไปในบ้านทันที
