.⋆｡🌹˚
ต้อง(ห้าม)รัก
The Unspoken Vow
หมื่นล้านคำรัก
‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️
🌹 ตอนที่ 1: คนงานผู้ทรงอำนาจ
เมษาเท้าคางมองออกไปนอกกระจกรถตู้สีดำสนิทที่แล่นผ่านทิวแถวต้นไม้เขียวครึ้ม สองข้างทางปกคลุมด้วยความสงบที่น่าเบื่อหน่ายของอำเภอเล็กๆ ในจังหวัดไม่ใกล้ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ มากนัก หากแต่ความหงุดหงิดในอกของหญิงสาววัยสิบเก้าปีกำลังปะทุเหมือนภูเขาไฟที่รอวันระเบิด
'ไร่เอื้อตะวัน' เป็นชื่อที่พ่อของเธอ—นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ—ใช้เรียกสถานที่แห่งนี้ สถานที่ที่เขาอ้างว่าเป็น 'รีสอร์ตส่วนตัว' ของเพื่อนรักที่สนิทกันดุจญาติ ซึ่งก็คือ ‘คุณอา’ ของเธอเอง และเป็นสถานที่ที่เธอถูกเนรเทศมาเพื่อ 'ดัดนิสัย'
“ดัดนิสัยงั้นเหรอ?” เมษาพ่นลมหายใจอย่างดูแคลน พ่อคิดว่าเธอเป็นเด็กสามขวบหรืออย่างไร ถึงต้องส่งเธอมาอยู่บ้านคนอื่นเพื่อควบคุมความประพฤติ?
เธอไม่รอให้พ่อมาส่งถึงที่ตามแผนเดิม แต่เธอเลือกที่จะแอบมาที่นี่ด้วยตัวเองเพื่อต้องการข้ออ้างสำหรับการจะกลับกรุงเทพฯ ให้เร็วที่สุด ในความคิดของเธอ ที่ดินในชนบทต้องเล็ก สกปรก หรือกันดารอย่างที่คาดไว้ หากเป็นเช่นนั้น เธอจะมีข้ออ้างมากพอที่จะโทรกลับไปบอกพ่อว่าเธอทนอยู่ที่นี่ไม่ได้แม้แต่วันเดียว หญิงสาวผู้สูงศักดิ์จะไม่ยอมลดตัวลงมาใช้ชีวิตแบบชาวบ้านธรรมดาเด็ดขาด
รถตู้เบรกสนิทลงหน้าประตูเหล็กดัดขนาดมหึมาที่ถูกซ่อนไว้หลังรั้วต้นไม้ทึบ สูงใหญ่จนมองไม่เห็นด้านใน มีป้ายไม้แกะสลักอย่างเรียบง่ายแต่ดูดีเขียนว่า 'ไร่เอื้อตะวัน - ส่วนบุคคล'
คนขับรถรีบลงไปเปิดประตูรั้วที่ไม่ได้เป็นแบบระบบอัตโนมัติ เมษาอดไม่ได้ที่จะกดกระจกลงและปรายตามองดูพื้นดินลูกรังสีน้ำตาลอ่อนที่ดูสะอาดตาแต่ก็ยังคงไม่พ้นความรู้สึกของ ‘บ้านนอก’ ที่เธอเกลียดชัง กลิ่นของใบไม้แห้งและไอดินที่ลอยอบอวลเข้ามาปะทะกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเธอ สายตาคู่สวยกวาดมองอย่างพิจารณาอย่างเปิดเผย ความรู้สึกเหยียดหยามผุดขึ้นมาในใจ
เมื่อรถตู้เคลื่อนตัวผ่านประตูเข้าไปสู่พื้นที่ด้านในอย่างช้าๆ ภาพที่เห็นก็ทำให้คิ้วเรียวสวยของเมษาขมวดมุ่น
มันไม่ใช่บ้านเล็กๆ อย่างที่เธอคาดไว้ แต่เป็นคฤหาสน์สไตล์โคโลเนียลสีขาวสะอาดตาขนาดกำลังดี ตั้งอยู่กลางสวนที่ถูกจัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางเนินเขาเตี้ยๆ ที่มีไร่องุ่นปลูกเรียงรายทอดยาวไปจนสุดสายตา บรรยากาศเงียบสงบเหมือนวิมานที่ซ่อนตัวอยู่
“ไม่เลวร้ายเท่าที่คิด...” เธอพึมพำ แต่ก็ยังคงไม่พอใจ พ่อบังคับให้เธอมาอยู่ที่นี่โดยไม่ถามความสมัครใจแม้แต่น้อย ความรู้สึกเป็นอิสระที่ถูกช่วงชิงไปคือสิ่งที่เธอเกลียดที่สุด
ทันใดนั้น ดวงตาคู่สวยของเธอก็ถูกตรึงเข้ากับชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่กำลังเดินออกมาจากโรงเก็บของด้านข้างของบ้าน เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดเก่าๆ สีเทาหม่นที่เปื้อนคราบดินสีแดงของไร่จนเกือบดำสนิท กางเกงยีนส์ขาดๆ และรองเท้าบูทยางเปื้อนโคลน ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยเหงื่อและฝุ่นผงจากการทำงานหนักกลางแดดจัด
'นี่คงเป็นใครสักคนในพวกคนงานของที่นี่' เมษาคิดในใจทันทีด้วยความรู้สึกดูแคลน ชายคนนั้นมีรูปร่างสูงใหญ่บึกบึนภายใต้เสื้อผ้าเก่าๆ ไหล่กว้างและกล้ามเนื้อที่เด่นชัดบ่งบอกถึงการทำงานที่ใช้กำลังกายอย่างหนัก สัมผัสของ 'อำนาจดิบเถื่อน' ที่แผ่ออกมาจากร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั้น ปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างในตัวเมษาให้ตื่นขึ้น เธอรู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ป่าชั้นสูงที่สวมหนังของแรงงานชั้นต่ำเอาไว้ ดวงตาคมกริบสีดำสนิทของเขากำลังจ้องตรงมาที่เธอด้วยสายตาที่เย้ยหยันและเร่าร้อน ยากจะคาดเดา
ศิลาเพิ่งกลับจากการตรวจดูสภาพดินในแปลงปลูกที่ไกลที่สุด ซึ่งเขามักจะรับบทบาทเป็นคนงานในไร่ของเขาคนหนึ่งแบบนี้เสมอเมื่อมีงานเร่งด่วนเข้ามาแล้วคนงานของเขาขาดแคลนพอดี เสื้อผ้าที่สวมใส่จึงเป็นชุดทำงานที่เขาใช้มาเกือบทั้งวัน จนหลายครั้งแม่บ้านและคนงานที่สนิทกันยังแซวเขาเล่นว่า…หล่อทะลุเหงื่อเลยค่ะคุณท่าน
ตอนนี้เขากำลังจ้องมองภาพตรงหน้า เพราะก่อนหน้านี้ เพทาย เพื่อนสนิทของเขาได้โทรมาบอกแล้วว่าลูกสาวสุดที่รักจะถูกส่งมาดัดนิสัย และเมื่อเขาเห็นแววตาหยิ่งผยองและท่าทางเหยียดหยามที่เมษาใช้มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ความท้าทายและความปรารถนาในการครอบครองก็ถูกจุดชนวนขึ้นมาทันที
'คุณหนูผู้สูงศักดิ์...ที่ถูกบิดาจองจำและกำลังรอการปลดปล่อย' เขาคิดในใจอย่างยิ้มๆ เป็นรอยยิ้มที่อันตราย 'ท่าทางจะดื้อรั้นและ... น่าจะสนุก'
“ลุง…ลุงนั่นแหละ มานี่!” เมษาเรียกเสียงสูงอย่างเปิดเผยความไม่พอใจ “ลุงเป็นคนงานที่นี่ใช่ไหม? นี่มันบ้านของคุณอาศิลาของฉัน เขาไม่อยู่หรือไง?”
เธอใช้คำว่า 'ลุง' และ 'คนงาน' อย่างตั้งใจราวกับต้องการตอกย้ำถึงความแตกต่างทางชนชั้น การศึกษา และอายุที่ห่างกันเกือบยี่สิบสองปี และแน่นอน—การถูกเรียกว่า 'ลุงคนงาน' จากเด็กสาวที่เพิ่งก้าวข้ามวัยรุ่นมาเพียงไม่นานสร้างความขบขันในใจของศิลาอย่างมาก
ศิลาไม่ได้ตอบในทันที เขายืนนิ่ง จ้องมองใบหน้าสวยเฉียบที่กำลังแสดงออกถึงความเย่อหยิ่งอย่างเต็มที่ของเธอ เขารับรู้ถึงความไม่พอใจที่พยายามปกปิดด้วยการใช้คำพูดที่ลดทอนคุณค่าของเขา
“ครับ” ศิลาตอบเสียงห้าวต่ำ ลากเสียงยาวอย่างจงใจ “ผมเป็นคนงานที่นี่ครับ”
เขาตัดสินใจในเสี้ยววินาที—คนงาน…ก็ ‘คนงาน’ สิ… ได้เลย!
ศิลาชักนึกสนุกเล็กน้อยที่จะรับสมอ้างสวมบทบาทคนของเขาต่อไปอีกสักหน่อย
เอาล่ะ ฉันจะใช้ 'ความต่ำต้อย' ที่เธอสร้างขึ้นมาเป็นเครื่องมือในการสั่งสอนเธอเอง — ยัยเด็กอวดดี!
“คุณอาไปไหน? เขาไม่ได้บอกพ่อของฉันไว้สักหน่อยนะว่าจะไม่อยู่บ้าน”
ศิลาเดินเข้าใกล้เธอมากขึ้น กลิ่นเหงื่อปนกลิ่นดินจางๆ ลอยมากระทบจมูกเธอ มันเป็นกลิ่นของแรงงานที่สมบุกสมบัน กลิ่นของความเร่าร้อน ดิบเถื่อนที่ทำให้จมูกของเมษาขยับย่น … อย่างรับรู้ถึงอันตราย...และแรงดึงดูดโดยไม่รู้ตัว
“คุณท่านมีธุระด่วนกระทันหันที่กรุงเทพฯ หนึ่งสัปดาห์ครับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความดุดัน “สั่งไว้ว่าถ้าคุณหนูมาถึง ให้ผมดูแลทุกอย่างที่นี่แทน”
“ดูแลแทน? เอ๊ะ! ลุงเป็นแค่คนงานในไร่ไม่ใช่หรือ?” เมษาถามด้วยความประหลาดใจอย่างชัดเจน “ทำไมคุณอาถึงได้สั่งให้…เอ่อ…คนงานมาคอยดูแลฉันล่ะ”
“ใช่ แต่เพราะว่า...ผมคือดูแลที่นี่ทุกอย่างจริงๆ” ศิลาจงใจไม่ตอบตรงคำถาม แต่น้ำเสียงทุ้มลึกที่ทรงอำนาจอย่างประหลาดทำให้เมษาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจอย่างไม่มีเหตุผล
เธอพยายามควบคุมความรู้สึกไม่พอใจที่ถูกผู้ชายตรงหน้าข่มด้วย 'อำนาจ' ที่มองไม่เห็น ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นเพียง 'คนสวน' ที่เธอเพิ่งเจอหน้า เมษากัดฟันแน่น รู้สึกราวกับถูกสายตาคู่คมนั้นเปลื้องผ้าทางความคิดอย่างไม่มีทางสู้ ผิวแก้มของเธอเริ่มร้อนผ่าวภายใต้เงาที่เขาแผ่ปกคลุมมา
“เอาเถอะ” เมษาโบกมืออย่างรำคาญ “ถ้าอย่างนั้นลุงก็ช่วยยกกระเป๋าของฉันเข้าไปในบ้านได้ กระเป๋าใบใหญ่มาก และลุงชื่ออะไรล่ะ ฉันจะได้เรียกง่ายๆ”
“ศิลา...ครับ” เขาตอบตามหลังไป “เรียก ‘ศิลา’ ก็พอครับคุณหนู”
“ชื่อเดียวกับคุณอาของฉันงั้นหรอ?” เมษาขมวดคิ้วสงสัย ความไม่ไว้ใจที่ถูกส่งมาในแววตาของเธอแทบจะจับต้องได้
ศิลาก้าวเข้าใกล้เธออีกหนึ่งก้าว เงาของร่างกายกำยำทาบทับลงบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ ความใกล้ชิดนั้นทำให้เมษารับรู้ถึงอุณหภูมิที่ร้อนระอุของเขา เขาจ้องมองใบหน้าสวยเฉียบของเมษาอย่างไม่ลดละ ดวงตาคมกริบคู่นั้นที่เผยความหมายบางอย่างออกมาอย่างเจาะจง
“คุณหนู” ศิลาพูดเสียงทุ้มต่ำ เน้นคำอย่างตั้งใจ “ผมแน่ใจ… ชื่อที่ใช้เรียกคนงานอย่างผมมันย่อมไม่มีความสำคัญอะไรต่อคุณหนูเลย... หรือว่าคุณหนูมีปัญหาในการจำชื่อคนงานอย่างผมด้วยหรือ”
ประโยคสุดท้ายของศิลาไม่ได้เป็นคำถาม แต่เป็นคำสั่งที่เย้ยหยันและดุดันอย่างเปิดเผย ทำให้เมษาหยุดชะงัก เธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าทางอารมณ์อย่างรุนแรง ความสงสัยที่รำคาญใจนี้ถูก อำนาจที่เหนือกว่า ของเขาบดขยี้ลงไปอย่างรวดเร็ว
เมษาตัดความสงสัยที่รำคาญใจนี้ออกไปก่อนจะเดินตรงเข้าไปในห้องรับแขกที่หรูหราของคฤหาสน์ พลันก็ได้ยินเสียง ฝีเท้าอันหนักแน่นและจังหวะที่สม่ำเสมอ ตามมาพร้อมกับเสียงกระเป๋าเดินทางลากไปกับพื้น
“นี่นะ” เมษาชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางหรูหราขนาดใหญ่สองใบที่ถูกวางอยู่ตรงทางเข้า “ใบนี้เอาไปไว้ในห้องนอนใหญ่ที่สุดในบ้านได้เลย ฉันแน่ใจว่าฉันควรต้องพักในห้องที่สมเกียรติที่สุด”
ศิลาหยุดยืนมองกระเป๋าเดินทางที่ใหญ่จนน่าตกใจ
“คุณหนูครับ” ศิลาพูดเสียงเรียบเย็น “ห้องนอนใหญ่ที่สุด... คุณท่านสั่งให้จัดเตรียมไว้สำหรับแขกสำคัญทางธุรกิจเท่านั้น ซึ่งยังไม่มีกำหนดเข้าพักครับ”
“จัดเตรียม?” เมษาหันกลับมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ “คุณอาล็อคห้องนอนใหญ่ไว้เพื่อต้อนรับแขกสำคัญที่ยังไม่มา? ไม่สมเหตุสมผลเลย”
“เป็นคำสั่งที่ใตร่ตรองแล้วของคุณท่านครับ” ศิลาตอบด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและหนักแน่นจนน่าประหลาดใจสำหรับคนงาน เขาจ้องมองเธอด้วย สายตาที่แฝงไว้ด้วยคำเตือน ทำให้เมษาสัมผัสได้ถึง 'เส้นแบ่ง' ของอำนาจที่เธอไม่มีวันล้ำผ่าน “คุณหนูต้องพักที่ห้องเล็กข้างๆ ครับ ห้องนั้นมีทุกอย่างครบครันและพร้อมต้อนรับคุณหนูอยู่แล้ว”
“ห้องเล็ก? ไม่ได้นะ!” เมษาสวนทันควัน “ฉันไม่นอนห้องเล็ก ห้องนั้นคงแคบและไม่สะดวกสบายเท่าที่ควร”
“สะอาดและกว้างพอสำหรับคุณหนู” ศิลาย้ำคำอย่างเฉียบขาด สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันอย่างไม่ปิดบัง เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาของผู้มีอำนาจที่กำลังจะสั่งสอนเด็กหัวดื้อจองหองของตน
'เกมกำลังจะเริ่มต้น' เขาคิดในใจ
ศิลาวางมือลงบนกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่สุดของเธอ และออกแรงยกมันขึ้นอย่างง่ายดายราวกับมันไม่มีน้ำหนัก
“ถ้าคุณหนูอยากจะพักผ่อนอย่างสบาย” ศิลาพูดเสียงต่ำ พลางมองใบหน้าตื่นตระหนกของเมษาที่เริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป “ก็ควรจะทำตามคำสั่งของ 'คนที่ดูแล' ที่นี่ครับ อย่าพยายามขัดขืนในเรื่องที่คุณท่านวางแผนไว้ดีแล้ว”
เมษาพยายามจะแย่งกระเป๋าคืน “หยุดนะ! ลุงเป็นใครถึงมาออกคำสั่งกับฉัน? ฉันเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทเจ้าของไร่นี้ มีสิทธิ์ในบ้านหลังนี้มากกว่าลุงที่เป็นแค่คนงานนะ ควรรู้ไว้!”
ศิลาไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด แต่ใช้ 'กำลังกายที่เหนือกว่า' ที่เป็นเครื่องมือแรกในการแสดงอำนาจของเขา เขายกกระเป๋าขึ้นสูงเหนือศีรษะเมษาเล็กน้อย ทำให้เธอต้องยอมถอยห่างออกมา
“คุณหนูจะทะเลาะกับผมเรื่องห้องนอนที่คุณท่านจัดเตรียมไว้ให้ หรือจะไปดูห้องนั้นดีครับ?” ศิลาถามด้วยน้ำเสียงท้าทายเล็กน้อย “ผมจะได้จัดการให้คุณหนูได้พักผ่อนสักที”
เมษาเม้มปากแน่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ความร้อนวูบวาบไม่ได้มาจากความโกรธเท่านั้น แต่มาจากความตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อเธอตระหนักว่าตัวเองถูกควบคุมทางกายภาพอย่างเบ็ดเสร็จโดยผู้ชายคนนี้ ความรู้สึกยินยอมต่ออำนาจนั้นไหลทะลักเข้าสู่จิตใต้สำนึก
ความดุดันและแข็งแกร่งของชายที่ถูกเรียกว่า 'ลุงศิลา' นั้นมันเกินกว่าที่คนงานธรรมดาพึงจะมี จนทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกผู้ล่าถูกคุกคามโดยที่ไม่มีทางหนี
“ก็ได้!” เมษากัดฟันตอบ “ฉันจะไปดูห้องนั้น แต่ถ้ามันไม่สะอาดอย่างที่ลุงว่า ฉันจะโทรไปบอกคุณอา เจ้านายของผมทันที!”
ศิลาเผยอยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ
“ตามมาครับ” เขาเดินนำไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ด้วยท่าทางที่สงบและดูผ่อนคลายเกินกว่าจะเป็นคนงานที่กำลังถูกคุกคามว่าจะถูกไล่ออก
เมษาเดินตามหลังเขาไปอย่างเงียบๆ มองแผ่นหลังกว้างๆ ของเขาที่ดูแข็งแกร่งจนน่าพึ่งพาอย่างน่าประหลาดใจ และถึงแม้จะพยายามควบคุมความรู้สึกอย่างเต็มที่ แต่ลึกๆ ภายในใจของเธอ... กำแพงแห่งความเย่อหยิ่งได้แตกร้าวอย่างสมบูรณ์แล้ว โดย 'คนงาน' ที่เธอเหยียดหยามผู้นี้
หญิงสาวผู้มาใหม่สัมผัสถึงได้ในความน่าเกรงขามที่แฝงมากับกลิ่นไอดินและเหงื่อ... มันคือกลิ่นอายของผู้คุมเกม ที่ทำให้เมษารู้สึก ตื่นเต้นจนหน้าท้องเกร็ง อย่างประหลาด...
.⋆｡🌶️🌿˚ และนอกจากนิยายโรมานซ์อ่านสนุกเรื่องนี้แล้ว คุณนักอ่านสามารถสนับสนุนผลงาน #นิยายรสแซ่บจัดจ้านจนนิพพานสีจมปูว์ ของ #แมงมุมใต้เตียง ที่แต่งจบแล้วพร้อมอ่านได้เลยได้ที่ comment หรือที่ BIO ตลอด 24 ชั่วโมง นะคะ ✨👇✨ สุดปัง สุดปัง กำลังรับนักอ่านจำนวนไม่จำกัด!
#นิยาย | #อ่านนิยาย | #eBook | #romancenovels | #fiction | #นิยายอ่านสนุกทุกเทศกาล #2025trend #ตำนานรักของเทพเจ้า
แวะชม แวะอ่าน แวะโหลดนิยายรสแซ่บจัดจ้านที่ใครก็อยากมีไว้อ่านก่อนนอนทุกคืนที่นี่*
.⋆｡˚ นิยายเขาอ่านแล้วปวดใจ ... มาอ่านนิยายที่ Blog เค้าเอามั้ย เธอจะได้แต่เรื่องปวดเอว~* สุดปัง
คำอธิบาย: 👑 อย่าลืมมาเป็นนักอ่าน VIP ของเราเพื่อรับสิทธิพิเศษเข้าถึงนิยายรักเรื่องใหม่ รวมถึงนิยายแปลสุดคลาสสิก อ่านได้เลยใน BLOG สุดเก๋ สุดคลู ที่จะมอบให้แก่นักอ่าน VIP ที่น่ารักที่สุดเท่านั้น เมื่อคุณนักอ่านสะสมครบเงื่อนไขแล้วสามรถ inbox นิยายในคลังของคุณมาอวดกันได้และรับ link ไปเลย! มีนิยายให้เอา เอ้ย! ให้อ่าน 2 เรื่องพิเศษแล้วและจะทะยอยวางอย่างต่อเนื่องนะคะ 👑 *รับสิทธิพิเศษอ่านนิยายรสเข้มข้นใหม่ๆ อ่านจบเรื่องเลยได้ฟsี 12 เรื่องสั้น และ 1 เรื่องยาว*
🔺กดรับ link นิยายได้ที่รูปภาพบนนี้
