ต้อง(ห้าม)รัก
The Unspoken Vow
หมื่นล้านคำรัก
‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️
🌹 ตอนที่ 2: เกมเริ่มต้น
ห้องพักที่ศิลานำเมษาเข้ามานั้นไม่ได้เล็กและสกปรกอย่างที่เธอคาดเดาไว้ แต่มันก็ไม่ได้หรูหราโอ่อ่าเท่าห้องนอนใหญ่ที่ถูกล็อคไว้ มันเป็นห้องที่จัดวางอย่างเรียบง่าย ทาสีขาวสบายตา มีเฟอร์นิเจอร์ไม้โทนอบอุ่น และหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์ไร่องุ่นที่ถูกแสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องกระทบจนเป็นประกาย
“ห้องนี้ก็พอใช้ได้” เมษาสูดหายใจลึก พยายามรักษาระดับความเย่อหยิ่งของตัวเองเอาไว้ “แต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณอาต้องสั่งล็อคห้องใหญ่ทั้งที่ไม่มีใครมาพัก ลุงควรจะหาเหตุผลที่สมเหตุสมผลกว่านี้นะ”
ศิลาวางกระเป๋าเดินทางใบสุดท้ายลงบนพื้นไม้เนื้อแข็งอย่างนุ่มนวล แต่ทุกการเคลื่อนไหวของเขาดูหนักแน่นและเด็ดขาด กล้ามเนื้อแข็งแกร่งใต้เสื้อยืดเก่าๆ นั้นตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นถึงแรงปรารถนาที่จะควบคุมที่ถูกควบคุมไว้
“ผมไม่ได้โกหกครับ คุณหนู” เขาอธิบายเสียงราบเรียบ “คุณท่านสั่งให้จัดเตรียมห้องนั้นเพื่อรับรอง 'ผู้ทรงอิทธิพล' ท่านหนึ่งที่จะมาทำสัญญาโปรเจคใหญ่และสำคัญมากในไร่แห่งนี้ ซึ่งกำหนดการยังไม่ชัดเจน การรักษาความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัวจึงสำคัญที่สุดครับ”
คำอธิบายนี้ทำให้เมษาเงียบไป มันดูเป็นเหตุผลทางธุรกิจที่สมเหตุสมผลและยากจะปฏิเสธ เธอไม่สามารถโต้แย้งเรื่องความมั่นคงของธุรกิจได้
“เอาล่ะ” เธอตัดบทอย่างรำคาญ ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปที่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่วางอยู่บนพื้น “ถ้าอย่างนั้นลุงก็ช่วยยกกระเป๋าพวกนี้ขึ้นไปบนเตียงให้ฉันหน่อยสิ”
เตียงในห้องนี้เป็นเตียงขนาดควีนไซส์ที่ค่อนข้างสูง กระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่สองใบนั้นหนักมากจนเกินกำลังของเมษาที่จะยกขึ้นเองได้ เธอสั่งด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเป็นเจ้าของอำนาจเหนือ 'คนงาน' อย่างเปิดเผย
ศิลาหันมามองเธอช้าๆ ดวงตาคู่คมของเขาเปล่งประกายอย่างประเมินค่า ไม่ใช่การมองในฐานะคนงานที่รับคำสั่ง แต่เป็น ผู้ควบคุมที่กำลังสังเกตปฏิกิริยาของ 'คุณหนูผู้ถูกครอบครอง'
เขาไม่ได้ตอบทันที แต่กลับก้าวเข้ามาใกล้เธอจนปลายเท้าของเขาสัมผัสกับรองเท้าส้นสูงราคาแพงของเธอ ศิลายื่นมือที่เต็มไปด้วยรอยกร้านจากการทำงานมาวางลงบนกระเป๋าเดินทางที่หนักอึ้งอย่างไม่รีบร้อน จงใจให้มือของเขาอยู่ใกล้พื้นที่ส่วนตัวของเธอ
“คุณหนูครับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ ความเย็นชาในน้ำเสียงนั้นทำให้บรรยากาศในห้องลดลงไปหลายองศา “งานของผมคือการดูแลสวนและทรัพย์สินของคุณท่าน งานยกกระเป๋าเดินทางนั้น เป็นงานส่วนตัวของคุณหนู และคุณหนูเป็นแขกของคุณท่าน คุณหนูมีมือครับ”
เมษาเบิกตากว้างด้วยความตกใจและความโกรธ ไออุ่นจากร่างกายสูงใหญ่ที่ยืนประชิดอยู่ด้านหน้าแผดเผาจนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอรับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมดิบเถื่อนของดินและเหงื่อที่โอบล้อมเธอไว้ ราวกับถูกกักขังด้วยกลิ่นอายของผู้ชาย
“นี่ลุงพูดอะไรออกมาน่ะ!” เธอตวาดเสียงสูง “ลุงเป็นแค่คนงานในบ้านคุณอา มีหน้าที่รับคำสั่ง! การช่วยแขกยกของมันเป็นเรื่องธรรมดาของคนรับใช้ไม่ใช่หรือไง!”
ศิลาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใบหน้าคมเข้มของเขาอยู่ห่างจากใบหน้าของเธอเพียงคืบ เขามองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นของเธอ
“ผมเป็นคนงานครับ” ศิลาตอบ เสียงต่ำของเขาดุดันยิ่งกว่าคำสั่ง “แต่ไม่ใช่คนรับใช้ส่วนตัวของคุณหนู คุณท่านจ้างผมมาดูแลทรัพย์สินมูลค่ามหาศาลของเขา ไม่ใช่มาเป็นทาสรับใช้คุณหนูที่เอาแต่ใจ”
“นี่ลุงดูถูกฉันเหรอ!” เมษาหายใจติดขัด ความโกรธทำให้เธอสั่นไปทั้งตัว แต่ร่างกายของเธอกลับไม่ยอมถอยห่างจากความใกล้ชิดที่คุกคามนี้
“เปล่าครับ” ศิลาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาของผู้ควบคุมนั้นเต็มไปด้วยความท้าทายที่เร่าร้อน “ผมแค่กำลังสั่งสอนคุณหนูให้รู้จักขอบเขตของตัวเองเท่านั้นครับ”
เขาใช้คำว่า 'สั่งสอน' อย่างจงใจ ทำให้เมษารู้สึกราวกับเธอถูกลดสถานะจาก 'คุณหนู' เป็นเพียง 'เด็กดื้อ' ที่ต้องรับการลงโทษ
ศิลาไม่รอให้เธอโต้ตอบ เขายื่นมือออกไปคว้าที่จับกระเป๋าใบแรกด้วยมือข้างเดียว กล้ามเนื้อแขนของเขาเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อออกแรงยกกระเป๋าหนักอึ้งนั้นขึ้นอย่างง่ายดาย
เมษาตัวแข็งทื่อ เธอเห็นกับตาว่าเขาแข็งแกร่งเพียงใด แต่แทนที่จะวางกระเป๋าลงบนเตียงตามที่เธอต้องการ ศิลากลับยกมันขึ้นสูงเหนือศีรษะของเขา ให้เมษาต้องมองตามขึ้นไป
“ผมจะทำให้คุณหนูดูครับ” ศิลาพูดเสียงเรียบเย็น แววตาของเขาตอนนี้คือความท้าทายที่ไม่มีทางหลีกเลี่ยง
เขายกกระเป๋าใบนั้นค้างไว้ในอากาศครู่หนึ่ง จากนั้นก็ค่อยๆ โยนมันลงบนเตียงอย่างไม่เบานักจนเกิดเสียง ‘ตุ้บ’ เสียงนั้นดังกระทบความมั่นใจของเมษาอย่างจัง
ศิลาเปลี่ยนท่าทางยืนอย่างไม่แยแส ใบหน้าเปื้อนฝุ่นของเขาเผยร่องรอยของการทำงานหนัก
“ทีนี้คุณหนูทำเองนะครับ” ศิลาสั่ง เขาใช้อำนาจของเขาในเรื่องเล็กน้อยอย่างจงใจเพื่อบีบให้เมษายอมจำนน
“ไม่!” เมษาปฏิเสธเสียงสั่น “ฉันไม่ทำ!”
“ถ้าคุณหนูอยากจะพักผ่อน ก็ต้องทำตามคำสั่ง” ศิลาเน้นเสียงให้หนักแน่นขึ้นอีก “ยกกระเป๋าใบที่สองขึ้นไปบนเตียงเดี๋ยวนี้ครับ อย่าให้ผมต้องเสียเวลา”
เมษากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความโกรธของเธอถูกแทนที่ด้วยความประหวั่นพรั่นพรึงผสมกับความตื่นเต้นที่ถูกคุกคามอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน ความดุดันและอำนาจดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากชายตรงหน้า ไม่ได้มาจากสถานะ 'คนสวน' แต่มาจาก 'ตัวตน' ที่แท้จริงของเขา
เธอพยายามดึงสติกลับมา แต่ความแข็งแกร่งของศิลาเมื่อครู่ยังคงตรึงสายตาเธออยู่ กลิ่นไอดินและเหงื่อของเขาทำให้เธอรู้สึกถึงความเป็น 'สัตว์ผู้ล่า' ที่กำลังรอคอยการยอมจำนนของเธอ
ด้วยความรู้สึกขยะแขยงตัวเองที่ต้องยอมจำนนต่อ 'คนงาน' เธอก้าวเข้าไปหากระเป๋าเดินทางใบที่สอง เธอออกแรงยกมันขึ้น แต่กระเป๋ามันหนักเกินไปจนข้อศอกของเธอสั่นเทา
“ไม่ถูกต้องครับ” ศิลาพูดเสียงนิ่ง แต่ความเย็นชานั้นกระตุ้นให้เมษาพยายามมากขึ้น “ใช้กำลังแขนมากกว่านี้ครับ คุณหนูต้องพิสูจน์ให้ผมเห็นว่าคุณหนูไม่ได้อ่อนแออย่างที่แสดงออกมา”
เมษาเงยหน้ามองศิลาอย่างขอความช่วยเหลือ เธอเห็นความมุ่งมั่นดุดันในแววตาของเขาที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้เลยแม้แต่น้อย
“ลุงช่วยฉันหน่อยได้ไหมล่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างน่าอับอาย
“ผมบอกแล้วว่าผมไม่ใช่คนรับใช้ส่วนตัวของคุณหนู คุณหนูอยากทำอะไรก็ได้ที่คุณหนูต้องการ แต่คุณหนูต้องพิสูจน์ให้ผมเห็นว่าคุณหนูสามารถจัดการกับเรื่องง่ายๆ แค่นี้ได้ด้วยตัวเองครับ” ศิลาไม่เคลื่อนไหวแม้แต่นิ้วเดียว เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น รอคอยการยอมจำนนที่สมบูรณ์ของเธอ
เมษาหมดความอดทน เธอใช้แรงทั้งหมดที่มี ผลักกระเป๋าหนักอึ้งนั้นขึ้นไปบนเตียงได้สำเร็จ เส้นผมของเธอเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อจากการออกแรง
เธอหันไปจ้องหน้าศิลาด้วยดวงตาที่แดงก่ำด้วยความแค้น แต่ความแค้นนั้นกลับถูกเจือจางด้วยความรู้สึกวาบหวามและตื่นเต้นที่เธอพยายามปฏิเสธ เธอถูกครอบงำจนพ่ายแพ้โดยอำนาจของเขาอย่างสมบูรณ์
“พอใจหรือยังล่ะ!” เธอถามอย่างหอบเหนื่อย
ศิลายิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาดูน่ากลัวและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน มันคือตราประทับแห่งการยอมจำนนของเธออย่างเป็นทางการ
“เรียบร้อยแล้วครับคุณหนู” ศิลาตอบ น้ำเสียงเขาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอเหนื่อยล้าจริงๆ แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยอำนาจ “ทีนี้คุณหนูพักผ่อนได้ตามสบายครับ และจำไว้ว่า... ที่นี่มีกฎที่ต้องปฏิบัติตาม คุณหนูไม่ได้เป็นศูนย์กลางของโลกใบนี้ครับ”
เขาหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างช้าๆ การเคลื่อนไหวของเขาสง่างามเกินกว่าจะเป็นคนงาน ทิ้งให้เมษาทรุดตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง ความปวดร้าวทางกายจากการออกแรงกลับแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนเย้ายวนในจิตใจ
...ความดุดันของเขา...มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกจับให้อยู่ในกรงทองที่เต็มไปด้วยอันตราย... เมษาคิด ความรู้สึกอยากต่อต้านกำลังกัดกินกับความปรารถนาที่จะถูก 'ครอบครอง' อย่างสิ้นเชิงในอก
เมษากุมมือตัวเองที่สั่นเทา เธอรู้ดีว่าเกมนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้น และ 'คนสวน' ที่เธอเคยเหยียดหยามกำลังถือไพ่เหนือกว่าเธอในทุกด้าน
แวะชม แวะอ่าน แวะโหลดนิยายรสแซ่บจัดจ้านที่ใครก็อยากมีไว้อ่านก่อนนอนทุกคืนที่นี่*
.⋆｡˚ นิยายเขาอ่านแล้วปวดใจ ... มาอ่านนิยายที่ Blog เค้าเอามั้ย เธอจะได้แต่เรื่องปวดเอว~* สุดปัง
🔺กดรับ link นิยายได้ที่รูปภาพบนนี้
